Το φετίχ του «πολιτικού αίματος»

Γράφει η Ζέζα Ζήκου

Η λύση δεν μπορεί παρά να είναι η ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και όχι μόνο η οικονομική επανεκκίνηση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η χώρα ζει κάτω από τον ωμό εκβιασμό των Γερμανών και των λοιπών δανειστών μας. Ο Αντώνης Σαμαράς εξαναγκάστηκενα αποδεχτεί το νέο Μνημόνιο με τα μέτρα που «στάζουν αίμα». «Θέλω να αποφύγω πάση θυσία τη λεηλασία της χώρας», ομολόγησε και εγκατέλειψε τις «κόκκινες γραμμές» του μέσα σε μία νύχτα, αφού διέγραψε την αντιμνημονιακή στρατηγική της τελευταίας διετίας. Με συνέπεια να υποκύψει στο φετίχ του «πολιτικού αίματος» και να διαγράψει τους είκοσι έναν βουλευτές που αρνήθηκαν να συνταχθούν με την κομματική πειθαρχία.

Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ διαλύεται, ο ρεαλιστικός συμβιβασμός του Αντώνη Σαμαρά προκαλεί μοιραία σοκ. Ο κοινοβουλευτικός διχασμός, όμως, του κόμματος αποτυπώνει εν πολλοίς και τον πραγματικό, που είχε ήδη ξεκινήσει, μετά την απόφαση της ηγετικής ομάδας Σαμαρά να μετάσχει στη μεταβατική κυβέρνηση Παπαδήμου. Η λεγόμενη «λαϊκή Δεξιά» όρθωσε ευθύς εξαρχής το ανάστημά της κατά της συμμετοχής.

Και μπορεί οι «αγορές» να αρέσκονται σε βαθμό φετιχισμού στην αμεσότητα του «χυμένου αίματος», όμως η «άλλη Ελλάδα» θα απαγγείλει την ετυμηγορία της ιστορίας. Κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν καλά σε όλα τα κόμματα. Θα έχει τελειώσει η Ελλάδα του ’74, η Ελλάδα που κατάπιε και χώνεψε με lifestyle και καλοπέραση τους «Αττίλες» και άφησε να την καβαλήσουν οι πολύχρωμοι μητραλοίες της «Δημοκρατίας»…

Η στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη, αποτελεί δόγμα για τον Αντώνη Σαμαρά. Η απόφασή του να στηρίξει το νέο πακέτο «σωτηρίας» της ελληνικής οικονομίας εδράζεται στην πεποίθηση ότι το κόμμα που ηγείται προβάλλει ως «η μόνη συντεταγμένη δύναμη μέσα στο χάος». «Εμείς πρέπει να σταθούμε όρθιοι και να δώσουμε τη μάχη» είναι μια χαρακτηριστική φράση του κ. Σαμαρά, τονίζοντας ότι η επιλογή του να στηρίξει τη συμφωνία ήταν αναπόφευκτη εξαιτίας του άμεσου κινδύνου της χρεοκοπίας. «Δεν τολμώ να διανοηθώ τη χώρα μου με άδεια ράφια, χωρίς καύσιμα, με δελτίο στα τρόφιμα…» είπε. Έτσι ο Σαμαράς αποφεύγει να χρεωθεί τη χρεοκοπία της χώρας και οι εταίροι δανειστές μας το ντόμινο που θα προκαλούσε μια στάση πληρωμών σε χώρα της Ευρωζώνης.

Κι ας μην παραβλέπουμε ούτε να ξεχνάμε πως ο Παπανδρέου κατέστρεψε τη χώρα. Ότι όλα πλέον πρέπει να γίνουν από το μηδέν. Σταθερά ακλόνητος ο Σαμαράς στην ευρωπαϊκή προσήλωση της χώρας, προϊόν μεγάλων προσπαθειών του ελληνικού λαού τα τελευταία πενήντα χρόνια, οδήγησε τον Γ. Παπανδρέου να αποσυρθεί ταπεινωμένος. Και εξαναγκάζει όλους όσοι τον εγκαλούσαν για τις ανυποχώρητες θέσεις του προς όφελος του ελληνικού λαού να τον εκτιμούν τώρα!

Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ γκρεμίζεται μαζί με τη Μεταπολίτευση, βλέπουμε το κρατικοδίαιτο σύστημα διαπλοκής που παρασύρει και τον Λουκά Παπαδήμο να εξαπολύει συντονισμένη επίθεση εναντίον του λαϊκού αντιμνημονιακού κινήματος, αναπόσπαστο κομμάτι του οποίου, αν όχι το πιο σημαντικό, είναι η αποκαλούμενη «λαϊκή Δεξιά». Άραγε, ποια είναι η αλήθεια; Όσοι είναι γνώστες του πραγματικού παρασκηνίου, και όχι των ευφάνταστων παραπολιτικών, πιστεύουν ότι η απόφαση του Σαμαρά να συγκρουστεί με το κομμάτι αυτό ήταν αναπόφευκτη. Τώρα αρέσκονται να υποστηρίζουν πως αντί για έναν «αδιάλλακτο» και «ξεροκέφαλο» πολιτικό «παίκτη», όπως στερεοτυπικά τον παρουσιάζουν τα ΜΜΕ, όλοι συνειδητοποιούν ότι πρόκειται για έναν αξιόπιστο ηγέτη που μάχεται για τις θέσεις του. Η προσπάθεια ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας ξεκινά από την απεμπλοκή των ξένων από τις πολιτικές διεργασίες. Ο κ. Παπανδρέου από την πρώτη ημέρα «διεθνοποίησε» το οικονομικό μας πρόβλημα. Ήρθε η ώρα να το «εθνικοποιήσουμε» εκ νέου, επισημαίνουν.

Με την έννοια αυτή, ο Σαμαράς θα βρίσκεται συνεχώς αντιμέτωπος με την κρίση ταυτότητας που θα συγκλονίζει τη ΝΔ, μέχρι να αντικατασταθεί αναπόφευκτα από ένα νέο πολιτικό σχηματισμό. Όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι πολιτικά τυφλός. Με αυτό το κόμμα κι αυτό το προσωπικό δεν θα μπορέσει ούτε δέκα ημέρες να κυβερνήσει. Χαρακτηριστικό των μεταπολιτεύσεων είναι ότι τα κυρίαρχα κόμματα που δημιουργούνται δεν έχουν –αρχικά τουλάχιστον– πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα, αλλά εθνικό.

Τα πολυσυλλεκτικά κόμματα, όμως, τελείωσαν και το πολιτικό προσωπικό τους χρεοκόπησε. Η λύση δεν μπορεί να είναι παρά η ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και όχι μόνο η οικονομική επανεκκίνηση. Και μόνο ένα εθνικό κράτος με εθνικά συμφέροντα που υπερασπίζονται με το αίμα τους οι πολίτες του μπορεί να εκσυγχρονιστεί και να επιβιώσει. Επειδή ο «εκσυγχρονισμός» που πρεσβεύουν όλοι αυτοί που χειροκροτούν τον κ. Παπαδήμο, τους ξένους προστάτες του και τους δήθεν «τεχνοκράτες» θα μας οδηγεί πίσω στην κατάλυση του εθνικού κράτους και μαζί με αυτό και της Δημοκρατίας.

epikaira.gr