ΣΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ


Αφιερώνεται στη Μάνα του Αλέξη

ΣΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ

Θα’ σουν στη στράτα μου οδηγός, της νύχτας μου φεγγάρι,

θα’ μουν τη μέρα στήριγμα, τη νύχτα προσκεφάλι,

αν προσπερνούσε ο χάροντας και δεν σ’ είχε προσέξει.

Όμως, ούτε σε ρώτησε μήτε κι έμενα, γιε μου.

Με πνίγει το παράπονο, δεν πήρε πρώτα εμένα,

να μη σε ιδώ στα χέρια του τα καταματωμένα,

να μη γροικώ το βήμα του, να μη θωρώ το βλέμμα

κι εσέ σβησμένο μη σε δω μεσοστρατίς στο χώμα.

Πού να σταθώ, αγόρι μου για να’ μαι πιο κοντά σου;

Να πάρω νύχτα τα βουνά και μέρα τα λαγκάδια;

Της θάλασσας να κατεβώ τ’ αμέτρητα τα βύθια,

για στ’ ουρανού τα πέρατα ν’ ανέβω να πετάξω;

Δεν το μπορώ, λεβέντη μου, μονάχη μου-το ξέρεις,

χωρίς εσένα δίπλα μου να μου κρατάς το χέρι.

Όμως, στη μάνα ο καημός δίνει φτερά στα πόδια

και της ελπίδας το δρομί τ’ ανεβοκατεβαίνει

κι ούτε τ’ αγκάθια την πονούν κι οι πέτρες την πληγώνουν.

Στ’ ακρόβουνο περπάτησα κι ας με τρομάζει η νύχτα

και στα λαγκάδια χάθηκα, στις ρεματιές επήγα.

Στης θάλασσας κατέβηκα τα σκοτεινά τα βάθη

και στα πελάγη βρέθηκα και στ’ ουρανού τις σκάλες.

Δε σ’ είδα, παλικάρι μου δεν σ’ άγγιξα, άγγελέ μου,

του κήπου μου ακροβλάσταρο αποβραδίς κομμένο.

Γι αυτό μονάχη μου τραβώ βαριά τα βήματά μου

στου τάφου σου την ερημιά, στέκομαι ‘δω και κλαίω.

Θανάσης Ι. Νικολαΐδης

 

 

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.