Η εσωτερική υποτίμησις


Του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Σιγά σιγά αποκαλύπτεται η «οικονομική πολιτική» που επεβλήθη υπό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, κατόπιν της δανειακής συμβάσεως των 110 δις ευρώ, την οποία συνήψε ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου την περασμένη άνοιξι.

Αντί της κηρύξεως στάσεως πληρωμών, της αποκηρύξεως του ευρώ και της επανόδου στη δραχμή και της εν συνεχεία εξωτερικής υποτιμήσεώς της, υιοθετήθη η εσωτερική υποτίμησις – διά να σωθούν οι… ξένοι πιστωτές (τράπεζες και κερδοσκοπικά κεφάλαια), και ασφυκτιούν οι Έλληνες.

Την αθέτησι των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς τους εγχωρίους πιστωτές διαδέχεται τώρα η περικοπή των μισθών και συντάξεων όχι μόνο των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και των ιδιωτικών. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα φέρουν το βάρος της «σταθεροποίησης», κατά τας συνταγάς του ΔΝΤ. Οι 700.000 άνεργοι προέρχονται από ιδιωτικές επιχειρήσεις που έκλεισαν όχι εξ υπαιτιότητός των, αλλά απ’ την απερισκεψία των Ελλήνων πολιτικών και την αβελτηρία των Ευρωπαίων.

Οι επιχειρήσεις αυτές, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, ήσαν συνεπείς στις υποχρεώσεις των – τώρα άρχισαν να «βαρούν τα «κανόνια» εξαιτίας της ελλείψεως ρευστότητος στις τράπεζες. Τον ιδιωτικό τομέα εξετόπισε το Δημόσιον από την τραπεζική ρευστότητα, «επειδή δεν υπάρχει περίπτωση υποτίμησης του νομίσματος», λέγουν τώρα οι δοκησίσοφοι της ευρωκυβέρνησης. Η χώρα υποβάλλεται σε μία θεραπευτική αγωγή εσωτερικής υποτίμησης για ν’ ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της»! Μειώνουν τις απολαβές της εργασίας (μισθοί, συντάξεις κι οι αμοιβές των αυτοαπασχολουμένων) και με την οικονομική ύφεσι –υποτίθεται– θα χαλιναγωγήσουν τον πληθωρισμό και θα εντείνουν τον ανταγωνισμόν. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείον ελπίζει ότι έτσι θ’ ανακτηθή το χαμένο έδαφος στην ανταγωνιστικότητα, οπότε «θ’ αυξηθή η εξωστρέφεια της οικονομίας». Δηλαδή, οι εξαγωγές και ο τουρισμός, και θα μειωθή το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, που αποτελεί κάρφο στον οφθαλμόν της φράου Μέρκελ.

Οποία πλάνη…

Εν πρώτοις, ως αποτέλεσμα του τεραστίου δημοσίου χρέους του Ελληνικού Δημοσίου –320% των δημοσίων εσόδων το 2009, κατά τη Morgan Stanley, το άνοιγμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών [Σ.Σ.: Αλγεβρικόν άθροισμα του εμπορικού ελλείμματος με το πλεόνασμα των αδήλων πόρων (τουρισμός, ναυτιλία κ.λπ.)] αποτελεί παγκόσμιον ρεκόρ στα 35 δις ευρώ ή 9% του ΑΕΠ εφέτος –παρά, μάλιστα, τα ληφθέντα «μέτρα», όπερ διαψεύδει και την αποτελεσματικότητά των! Οι τεράστιοι τόκοι του δημοσίου χρέους κατατρώγουν το πλεόνασμα των αδήλων πόρων και συντόμως θα το μεταβάλουν κι αυτό σ’… έλλειμμα.

Η έλλειψις ανταγωνιστικότητος είναι απόρροια πολλών αιτίων, κυρίως πολιτικής προελεύσεως (κάκιστο εκπαιδευτικό σύστημα, πολλά «κλειστά» επαγγέλματα, άσκεπτος υιοθεσία του ευρώ, παράσιτος κοινωνία κ.λπ.), ειδικότερα δε λόγω ελλείψεως εγχωρίου παραγωγής. Η Ιταλία έχει εξίσου μεγάλο τρέχον έλλειμμα, αλλά πληρώνει μόλις το εν τρίτον του ελληνικού spread στα κρατικά της ομόλογα, διότι το χρέος της είναι κυρίως εσωτερικό και διαθέτει τεραστίαν παραγωγή.

Δεύτερον, όταν μπήκαμε… «με το σπαθί μας» στην «ΟΝΕ», οι κύριοι Σημίτης, Παπαδήμος, Παπαντωνίου διαβεβαίωναν ότι «μέσα στη νομισματική και οικονομική ένωση δεν υφίσταται πρόβλημα ισοζυγίου πληρωμών». Τα ελλείμματα του Νότου της Ευρωζώνης θα συνεψηφίζοντο απ’ τα πλεονάσματα του Βορρά και… «θα τρώμε όλοι καλά»! [Σ.Σ: κυρίως αυτοί.]

Ο πάντοτε εύπιστος αλλ’ αείποτε πεπλανημένος ελληνικός λαός επίστευσεν –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– και άρχισε να δαπανά, να σπαταλά και να δανείζεται άνω του εισοδήματός του. «Αφού οι ξένοι μάς δανείζουνε, να μην πάρουμε τα δανεικά;» έλεγαν οι διαχειριστές της εξουσίας.

Ιδού όμως τώρα η πραγματικότης αποδεικνύεται διαφορετική, προς διάψευσιν των ευρωλάγνων που διέδιδαν ψευδώς ότι με το ξένον νόμισμα θα εξαφανισθή ο πληθωρισμός, τα διαφορικά επιτόκια και η υποτίμησις της Ελλάδος.

Όχι μόνον δεν υπάρχουν ενιαία επιτόκια για τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης –3% στο Βορρά της Ευρωζώνης, 8-12% στο Νότο– και συμμετρία στον πληθωρισμό –στη Γερμανία αγοράζει κανείς μέχρις και 10% περισσότερα αγαθά απ’ ό,τι στην… Ψωροκώσταινα, που με το ευρώ είδε με τρόμο τις τιμές να τριπλασιάζονται εντός 8 ετών–, αλλά και τρέχοντα ελλείμματα του Νότου δεν είναι διατεθειμένες να καλύψουν η Γερμανία και Γαλλία με τα πλεονάσματά των. Αλλ’ εν τοιαύτη περιπτώσει, πού είναι η «οικονομική ολοκλήρωσις» κι η περιλάλητος «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» υπό την έννοια της ισορροπίας μέσα στην Ευρωζώνη;

Αντ’ αυτής, απειλούμεθα τώρα «μ’ αποπομπή από την Ευρωπαϊκή Ένωση» (Ζαν Κλοντ Τρισέ) και με «κατάρρευσι του ευρώ» (Βαν Ρομπέι).

Διά να καταλάβουμε την αντινομία, είναι ως αν επί δραχμής η κυβέρνησις ν’ απέβαλε την Ήπειρον απ’ το ενιαίο κράτος των Αθηνών, διότι οι Ηπειρώτες αδελφοί είχαν ελλείμματα (δημοσιονομικά και εξωτερικά), που πράγματι έχουν αφ’ ης ενετάχθησαν στο ελληνικό βασίλειον, το 1913.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι πραγματική νομισματική ένωσις μ’ ένα νόμισμα, το δολάριον, και μοναδικόν επιτόκιον, έναν προϋπολογισμό, τον ομοσπονδιακόν, (μετα)φέροντα πόρους στις αδύναμες οικονομικώς Πολιτείες και μία κεντρική Τράπεζα, που έσωσε μάλιστα όλον τον… κόσμον (!) από την πιστωτική κατάρρευσι το 2008, να έλεγεν στην Καλιφόρνια (που έχει δημοσιονομικόν έλλειμμα εφάμιλλο της Ελλάδος) ότι «σου επιβάλλω κυρώσεις, μεμοράντα και τελεσίγραφα» και ότι «η 12η σύνταξις θα περικοπεί στους Καλιφορνέζους». Προφανώς, την επαύριον η αμερικανική ομοσπονδία θα διελύετο και η Καλιφόρνια θα πήγαινε με το… Μεξικό.

Στην Ελλάδα, επί μίαν 12ετία απεκρύβοντο τα ελλείμματα και μόλις το 2009 ανέκυψεν το «πρόβλημα των οκνηρών και διεφθαρμένων Ελλήνων», ως γράφουν οι γερμανικές εφημερίδες.

Καλά, πού ήσαν αυτοί οι «ενάρετοι» της Siemens, ΜΑΝ, Thyssen κ.λπ., όλ’ αυτά τα χρόνια, οπόταν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών από 2% του ΑΕΠ της Ελλάδος έφτασε στο 14% (το 2008);

Μόνον η Ελλάς είναι «χώρα διεφθαρμένη» – ως εδήλωσεν ανερυθριάστως ο κ. Γιώργος Παπανδρέου στο Ecofin; Η Ιρλανδία, που έχει 35% του ΑΕΠ εφέτος έλλειμμα (έναντι 9% της χώρας μας), η Πορτογαλία που περικόπτει αγρίως τις δημόσιες δαπάνες, η Ισπανία, της οποίας οι τράπεζες καταθέσεων είναι χρεωκοπημένες, κι η Ιταλία, που πρέπει ν’ αναχρηματοδοτήση 300 δις ευρώ ομόλογα το 2011, θεωρούνται υποδείγματα εναρέτου διοικήσεως;

Ή μήπως συνέφερε τη φράου Μέρκελ να εξάγει τα γερμανικά αυτοκίνητα και την ανεργία της στο Νότο της κοινότητος και τις γαλλικές τράπεζες να εισπράττουν υψηλότερους τόκους απ’ τα ελληνικά κι ιρλανδικά νοικοκυριά;

Τα ερωτήματα αυτά έπρεπε να θέσει ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων του Μνημονίου και να «τραβήξει το πιστόλι» λέγων στους «εταίρους» μας: «Εάν θέλετε, κύριοι, “κουρεύσατε” και παρατείνατε το χρέος μας. Διαφορετικά “βαράμε κανόνι” και τρεχάτε να τα βρείτε τα 531 δις ευρώ που σας οφείλουμε».

Οπότε οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα εκλονίζοντο σοβαρά, αφού ήσαν γεμάτες από τοξικά ομόλογα και ο κ. Σόιμπλε θα στραβομουτσούνιαζε ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως. Αντ’ αυτού, ο κ. ΓΑΠ υπέγραψε το Μνημόνιο που εξελίχθη εις… «μνημόσυνο» της ελληνικής οικονομίας.

Βεβαίως, πολλά απ’ τα μέτρα του Μνημονίου είναι προς τη σωστή κατεύθυνσιν, αλλά δεν λύουν το πρόβλημα του χρέους (διότι προκαλούν πτώσι του εθνικού τζίρου) και ο ανατοκισμός με τα επιτόκια που επέφεραν οι απερίσκεπτες δηλώσεις περί «επικειμένου ναυαγίου του “Τιτανικού”» διπλασιάζουν το χρέος σε 6 χρόνια, δηλαδή το 2017.΄Αρα δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος διά τη σταθεροποίησι του χρέους. Λείπει απ’ το «πρόγραμμα σταθεροποίησης» κι η αναπτυξιακή διάστασις.

Έχομε τρία προβλήματα προς ταυτόχρονη επίλυσι: δημοσιονομικόν έλλειμμα, άνοιγμα ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών και έλλειψι χρόνου. Διά ν’ αντιμετωπισθούν οι ελλείψεις αυτές πρέπει να ξηλωθή πλήρως το κομματικόν κράτος, ν’ απολυθούν οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι, ν’ αξιολογηθή η εργασία των υπολοίπων και ν’ απελευθερωθή η οικονομία από τα βαριά δεσμά του ευρώ. Είναι όμως αδύνατον να επιτευχθούν οι στόχοι εντός τριετίας, όταν εδημιουργήθησαν σε μία 35ετία (της Μεταπολιτεύσεως);

Η Ελλάς, λόγου χάρη, διαθέτει 80 πρεσβείες και 42 προξενεία στο εξωτερικόν σαν ν’ ασκεί εξωτερική πολιτική. Διαθέτει 40 «πανεπιστήμια» και άλλα τόσα ΤΕΙ στο εσωτερικό ως παραγωγός συγχρόνου γνώσεως. Η κυβέρνησις έχει 50 υπουργούς που θα εχρειάζετο μία αυτοκρατορία. Σε 13 περιφέρειες λειτουργούν περί τους 45 μητροπολίτες, όπως στο Βυζάντιο. Οι 300 «βουλευτές» κοστίζουν 50.000 ευρώ μηνιαίως έκαστος στον φορολογούμενον, σαν να ήταν στο αμερικανικό Κογκρέσον. Εξακολουθούν η μεγάλη σπατάλη, ραστώνη και διαφθορά στο Δημόσιο, παρά το Μνημόνιο του ΔΝΤ.

Επανερχόμενοι στην «εσωτερικήν υποτίμησι», πέραν του ότι είναι άδικον να επωμίζεται μόνον η εργασία τη «σταθεροποίησι» –κι όχι οι άλλοι τρεις παράγοντες της οικονομίας: κεφάλαιον, έδαφος και γνώσι–, η «μείωση του εργατικού κόστους» δεν προσφέρει από μόνη της έξοδο από την κρίσι, εάν δεν συνδυασθή με άλλα κίνητρα. Με την αποδόμησι των αντιπαραγωγικών και διεφθαρμένων δημοσίων υπηρεσιών, περιλαμβανομένης της κρατικοδιαίτου Παιδείας, όπου θάλλει η κομματικοικογενειοκρατία εις βάρος της παραγωγής γνώσεως. Μ’ έντασι του ανταγωνισμού κι αύξησι της παραγωγής εξαγωγίμων προϊόντων. Χρειάζεται επίσης ένας φορέας πραγματικών επενδύσεων (δεύτερο αεροδρόμιο στην Αθήνα και διεθνές στην Πελοπόννησο, μεταφορά νερού απ’ τον Έβρο στη Θεσσαλία, αξιοποίησι των εγχωρίων υδρογοναθράκων, εκμετάλλευσι μεταλλευτικού πλούτου, ανάπτυξι πολεμικής βιομηχανίας κ.λπ., κ.λπ.).

Οι δοκησίσοφοι, εν γνώσει της απαξίας των, επανέρχονται τώρα και ανακαλύπτουν επικουρικώς «τις εξαγωγές και τον τουρισμόν» ου μην αλλά και την ηθελημένη ύφεσι της οικονομίας, για να μειώσουν το εξωτερικόν έλλειμμα. Οι εξαγωγές στο 4-5% του ΑΕΠ κι ο τουρισμός του 6-7% δεν επαρκούν και ιδού τι σκαρφίζονται τώρα: Επειδή, λέγουν, το νεκραναστηθέν ΣΔΟΕ θα περιορίσει τη φοροδιαφυγή [Σ.Σ.: ίδωμεν], άρα την «παραοικονομία» –την υπολογίζουν σε 30% του ΑΕΠ–, θ’ αυξηθή ο παρονομαστής και, συνεπώς, η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ θα βελτιωθή και ούτως… «χόπους κόπους» θα επανέλθουμε ως… ταχυδακτυλουργοί στις διεθνείς αγορές δανειακών κεφαλαίων (αλλ’ όχι αγυρίστων).

Το σόφισμα αυτό πάσχει πρώτον διότι οι παροικονομούντες δεν θάβουν στο χώμα τον κρυφό πλούτο των. Τον καταναλίσκουν επιτοπίως, εμφανίζοντες τις δαπάνες των στο ΑΕΠ ως ιδιωτική –υπερβάλλουσα ίσως– δαπάνη (μεζονέτες, πισίνες και… σουβ με τις ξανθιές). Συνεπώς, δεν πρόκειται να μειωθή το τρέχον έλλειμμα με την «πάταξη της φοροδιαφυγής». Απλώς την ιδιωτική σπατάλη θα (επ)αναλάβη η δημοσία. Δεύτερον, το έλλειμμα και το χρέος είναι διαφορετικά μεγέθη. Το μεν ως ροή (flow) εισοδήματος, το δε ως «απόθεμα» (stock) συγχέονται σκοπίμως. Εάν το χρέος είναι εσωτερικόν, ουδέν πρόβλημα. Οι μισοί Ιάπωνες εισπράττουν τους τόκους (ροή εισοδήματος) των άλλων μισών και το κράτος του Ανατέλλοντος Ήλιου τους φόρους. Όταν το έλλειμμα οφείλεται κυρίως προς το εξωτερικόν, ως εν προκειμένω οι μισοί Έλληνες γογγύζουν από τη βαριά φορολογία κι οι άλλοι μισοί απ’ την περικοπή των γλίσχρων μισθών και συντάξεων, μετά 45 ετών εργασίας όπου κατέβαλλον σημαντικές εισφορές στα κακοδιοικούμενα ασφαλιστικά ταμεία. Τρίτον, ο σκοπός της «σταθεροποίησης» υποτίθεται ότι είναι να παύσωμεν ως χώρα να δανειζόμεθα –έστω στο 3% του ΑΕΠ–, αλλ’ όχι να επαναλάβωμεν τον ξένο δανεισμό!

Τα τέσσαρα ως άνω φαινόμενα της πανελληνίου φρενοβλαβείας είναι γνωστά από δεκαετίας, διά πάντα εχέφρονα Έλληνα. Τα κατήγγειλα κι εγώ με ισάριθμα βιβλία μου εις ώτα μη ακουόντων.

Επαναλαμβανόμενες όμως σήμερα «αρμοδίως» οι ίδιες οικονομικές σοφιστείες, στατιστικές μεθοδεύσεις και αλλοιώσεις του εθνικού εισοδήματος, απλώς αναβάλλουν τη φυσική πορεία των πραγμάτων προς την εξωτερικήν υποτίμησιν εξ αιτίας του ανατοκισμού του χρέους, που δεν αποπληρούται μ’ επιτόκια που υπερβαίνουν την άνοδο του εισοδήματος. Μόνον ο πληθωρισμός δύναται να μειώσει το δημόσιον χρέος, αλλά κι αυτόν εφόνευσαν με «το πιστόλι πάνω στο τραπέζι», χωρίς πυροβολισμόν.

epikaira

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.