Δεν μας αγάπησε κανείς


Σαν Έλληνες έχουμε την τάση να περιαυτολογούμε και να λέμε ότι δεν είμαστε άνθρωποι όπως οι άλλοι. Λέμε ότι είμαστε άνθρωποι ανεξάρτητοι, που δεν μπαίνουμε σε καλούπια δεν τιθασευόμαστε. Σίγουρα δεν μπαίνουμε σε καλούπια άλλων, ξέρουμε πολύ καλά να μπαίνουμε στο ίδιο μας το καλούπι. Είμαστε περήφανοι, και όχι άδικα, για την κληρονομιά μας, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε για να αποδεικνύουμε ότι είμαστε αυτό που λένε “ανάξια τέκνα, άξιων προγόνων”. Είμαστε αυτοί που διαχρονικά αναδεικνύαμε ήρωες, πρωτοπόρους, προσωπικότητες παγκόσμιας εμβέλειας, απλά για τους φυλακίσουμε και να τους θανατώσουμε. Σαν λαός είμαστε αντιφατικοί…

Ιστορικά, αν δει κάποιος σε ποιες περιόδους μεγαλουργήσαμε και σε ποιες οπισθοδρομήσαμε, θα καταλήξει νομίζω στο συμπέρασμα ότι αυτό που φαίνεται να εξυψώνει ή να καταβαραθρώνει το ελληνικό έθνος είναι η ποιότητα της ηγεσίας που υπήρχε. Όποτε να ηνία της διακυβέρνησης τα κρατούσαν άνθρωποι ικανοί, οραματιστές πάντα η πρόοδος που σημειώνεται είναι αξιοσημείωτη έως μεγαλειώδης, όποτε αναλάμβαναν δημαγωγοί και ανίκανοι τα βήματα προς τα πίσω ήταν γρήγορα. Ίσως το θέμα αυτό να πρέπει της προσοχής ιστορικών και φυσικά δεν αναλύεται σε λίγες γραμμές, ούτε τόσο απλά.

Στην μάχη, καλύτερα ένας λέων να ηγείται προβάτων, παρά ένα πρόβατο να ηγείται λεόντων, λένε. Και έτσι είναι γιατί ένα λιοντάρι μπορεί να εμπνεύσει τον σεβασμό και την σιγουριά ενώ το πρόβατο μόνο τον φόβο και την ανασφάλεια. Κάπως έτσι είναι και το θέμα των Ελλήνων. Χρειαζόμαστε ανθρώπους πρότυπα, ικανούς, αξιοσέβαστους πνευματικούς, και όχι μπουρδολόγους, στην ζωή μας και στην ζωή των παιδιών μας. Να μας κάνουν να εμπιστευτούμε των εαυτό μας, τις δυνατότητές μας.

Ο μεγαλύτερος εχθρός των Ελλήνων μέχρι σήμερα, από ιδρύσεως του σύγχρονου ελληνικού κράτους ήταν ο ραγιαδισμός, και η παντελώς ηλίθια λογική ότι κάποιοι άλλοι θα μας σώσουν. Ακόμη και η Φιλική Εταιρεία, προκειμένου να αφυπνίσει τους υπόδουλους Έλληνες, ώστε να συμμετάσχουν ενεργά και μαζικά στην Επανάσταση, διέδιδε εν είδει φημών ότι την προσπάθεια της παλιγγενεσίας την στηρίζει η Ρωσία!!!! Γιατί οι απλοί Έλληνες μόνο όταν θεώρησαν ότι έχουν ξένες πλάτες να στηριχθούν αποφάσισαν να επαναστατήσουν. Αυτή η λογική μας κατατρώει από τότε.

Σε κάθε ευκαιρία αναφέρω στους μαθητές μου ότι τα πρώτα πολιτικά κόμματα που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα ήταν το αγγλικό, το ρωσικό και το γαλλικό. Η πιο απλοϊκή ερώτηση που κάνουν είναι: “και ποιο ήταν για την Ελλάδα;” Αλήθεια ποιο; Οι μεγάλες δυνάμεις από τότε άλλαξαν, αλλά εμείς μείναμε εκεί στην ιδέα σκύψε το κεφάλι και περίμενε να σε σώσει άλλος…

Οφείλουμε σαν κράτος και έθνος να το συνειδητοποιήσουμε. Κανείς δεν νοιάζεται για μας, κανείς δεν πρόκειται να μας βοηθήσει επειδή μας συμπαθεί, κανείς δεν πρόκειται να μας στηρίξει αν εμείς δεν το θέλουμε. Κανείς δεν μας αγάπησε!

Πριν όμως αρχίσουμε να ρίχνουμε την ευθύνη στις ανάξιες σημερινές ηγεσίες μας, πρέπει να σκεφτούμε τί κάνουμε εμείς οι ίδιοι, γιατί και οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν πολλές φορές…

Μόνο αν αλλάξει ο εθνικός μας προσανατολισμός μπορεί να ξεριζωθεί αυτή η νοοτροπία. Θέλει προσπάθεια και χρόνια. Αλλά χρειάζεται πρώτα απ’όλα οι γονείς να το περνάνε στα παιδιά τους. Να τους εξηγούν πώς πρέπει να κυνηγούν τα όνειρά τους, να προσπαθούν, να μάχονται και να ματώνουν γιατί όλη η ζωή είναι ένας αγώνας για το καλύτερο, να έχουν πρότυπα σωστά και όχι τιβι περσόνες. Πρέπει να εκλείψουν οι λογικές του “μπες παιδί μου στο δημόσιο να ξύνεσαι και να πληρώνεσαι” ή του “κλέψε αρκεί να μην σε πιάσουν”. Αυτή η πρώτη παιδεία από το σπίτι είναι η σημαντικότερη απ’όλα τα ερεθίσματα που επηρεάζουν την πορεία και την νοοτροπία ενός ανθρώπου, που δίνουν στο άτομο την ταυτότητα του και το προσδιορίζουν ως προς τους άλλους και ως προς την κοινωνία στην οποία ζει.

Πρέπει να ξαναβρούμε την εθνική μας εμπιστοσύνη, την εθνική μας παιδεία. Αυτή που θα δυναμώσει τα αδύναμα πόδια μας για να στηρίξουμε αυτήν την κληρονομιά για την οποία τόσα λέμε, αλλά εμείς λιγότερο απ’όλους την κατανοούμε.

filologos10

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία filologos10. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

7 ἀπαντήσεις στὸ Δεν μας αγάπησε κανείς

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Δεν μας αγάπησε κανείς « www.olympia.gr

  2. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Δεν μας αγάπησε κανείς

  3. Ὁ/ἡ yannidakis γράφει:

    δεν μπορω να συμφωνησω περισσοτερο..
    Οπως ειπες εχουμε πολλα για να νοιωθουμε περηφανοι και στο διαστημα διαμονης μου στο εξωτερικο να εισαι σιγουρος οτι τα προωθουσε ολα και με το παραπανω.
    Ομως ειναι ορισμενα που κατατρωουν τον λαο μας με κυριοτερο εξ’ αυτων, την εθνικη μιζερια και απαισιοδοξια.. Κανεις δεν οραματιζεται, κανεις δεν βασιζεται στις δυναμεις του, κανεις δεν ετοιμαζει τη νεα γενια με τα στοιχεια που αναφερεις στο κειμενο σου.
    Ηρθε η ωρα να κατσουν οι γονεις στα θρανια. Ετσι κι αλλιως η ευημερια για την Ελλαδα ειναι ενα στοιχημα που θα κερδισουμε για τα παιδια μας και οχι πλεον για μας :[

    Μοῦ ἀρέσει

  4. Ὁ/ἡ yannidakis γράφει:

    “καταχώρηση τσι μέρας” για την Δευτέρα σύμφωνα με την ομώνυμη ενότητα του yannidakis, η καταχώρηση σου τούτη.
    Καληνωρίσματα :[

    Μοῦ ἀρέσει

  5. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Δεν μας αγάπησε κανείς

  6. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Δεν μας αγάπησε κανείς.!

  7. Ὁ/ἡ Μαρής Γεώργιος γράφει:

    Δεν διαφωνώ με το πνεύμα του αρθρογράφου. Απλώς, μερικές παρατηρήσεις ή, αν θέλετε, δικαιολογίες, που ίσως σας κουράσουν, αλλά θεωρώ, πως πρέπει να γίνουν:

    «Εσμέν ουν Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί» έλεγε ο Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων. Το ουν, ίσως μπορούσε σήμερα, να αντικατασταθεί με το γαρ.

    Είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό και καλά κάνουμε, τα δε πανάρχαια ελαττώματά μας, δεν μας μειώνουν καθόλου. Τα γνωρίζουμε και τα αποδεχόμαστε. Η γνώμη των λαών της υδρογείου, είναι τόσο μπερδεμένη μαζί μας, που φθάνει, πολλές φορές, στην πόλωση. Υπάρχουν ολόκληρες περιοχές, που μας μισούν, χωρίς να ξέρουν το γιατί και άλλες, που μας θαυμάζουν και μας λατρεύουν, γι’ αυτά, τα οποία προσφέραμε στην ανθρωπότητα, όπου δεν θα ήταν λάθος να πούμε, πως δεν υπάρχει τίποτα, που να μην έχει ξεκινήσει από μας. Ακόμα και ο Γκαίτε κάποια στιγμή ανεφώνησε εκείνο το: «μα κι εδώ ακόμη βρέθηκαν πάλι αυτοί οι Έλληνες;»

    Κάθε πολιτισμός ακμάζει και παρακμάζει όμως. Αυτό αποτελεί κανόνα κι εμείς, δεν μπορούσαμε, να αποτελέσουμε εξαίρεση. Η οπισθοδρόμησις λοιπόν, δεν οφείλεται σε μας, αλλά στον μεσαίωνα. Τουναντίον, η αναγέννησις έγινε εξ αιτίας μας, μέσω των Αράβων αρχικά, που ξεσκόνισαν και ανακάλυψαν τα ελληνικά φιλοσοφικά και επιστημονικά επιτεύγματα της αρχαιότητος, συμπληρώθηκε δε όταν διασκορπίστηκαν στην Ευρώπη οι Έλληνες λόγιοι, καλλιτέχνες και επιστήμονες μετά την πτώση της Ελληνικής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο).

    Το «καλλίτερα ένας λέων να ηγείται προβάτων…», αποδίδεται πιο σωστά ίσως, έτσι όπως το είπε ο ιδρυτής της Μακεδονικής Δυναστείας Βασίλειος Α’, ο οποίος ήταν τελείως αμόρφωτος και ανάμεσα στις άλλες συμβουλές, που έδωσε στον υιό του και μετέπειτα αυτοκράτορα, τον Λέοντα τον Σοφό, τις οποίες υπαγόρευσε στον μεγάλο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φώτιο στα «Παραινετικά» του, όπου τον προτρέπει, στο να επιλέγει μετά μεγάλης προσοχής τους άρχοντες , τους συμβούλους του δηλαδή, όπως θα λέγαμε σήμερα: «ίνα μη άρχωσιν έλαφοι λεόντων, αλλά λέοντες ελάφων».

    Ο ραγιαδισμός δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Υπήρχε πάντα, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ίσως σε μας έγινε χειρότερος, κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τον Ρήγα Φεραίο, που δεν πιστεύω, πως ήταν ο μόνος, που αντέδρασε, όπως αντέδρασε, όταν ένας Τούρκος θέλησε, να τον καβαλήσει, για να μην βραχεί περνώντας ένα ποτάμι. Επαναστάσεις, από το 1453 έγιναν πάμπολλές. Αυτή του 1821 δεν ήταν η μοναδική. Όλες πνιγήκανε στο αίμα. Άρα προϋπήρχαν λόγοι δισταγμού εμπλοκής ενός ανθρώπου σε μίαν επιπλέον προσπάθεια επαναστάσεως, όπου ήταν σχεδόν βεβαία η κατάληξις. Μόνον ίσως, ο πατέρας του Οδυσσέα Ανδρούτσου (Γεώργιος;), επέμενε, στο να μην βασίζεται και να μην εξαρτάται, μία τέτοια κίνησις, από τις διαθέσεις των ξένων. Άλλωστε αυτοί καταδικάζανε εκ προοιμίου τις επαναστάσεις (Μεγάλες Δυνάμεις – Μέτερνιχ, κ. λ.). Κι όμως, επανεστάτησαν και μάλιστα κόντρα στις μεγάλες εκείνες δυνάμεις. Μια φούχτα ανθρώπων, οι οποίοι δεν δίστασαν, να τα βάλουν, με μίαν αυτοκρατορία, συντριπτικά ανώτερη στρατιωτικά, σε όλους τους τομείς και νίκησαν.

    Δεν ήταν καθόλου ρόδινα τα πράγματα τότε. Ο Κοραής, στην αυτοβιογραφία του, γράφει πως, «το τουρκικόν είναι το βαρβαρότερον έθνος, που πέρασε ποτέ απ’ την Γην» και ήξερε καλά τι έλεγε, διότι τους είχε ζήσει. Δεν ήταν και άδικο άλλωστε, στο να περιμένουν βοήθεια, από εκείνους, που τόσα τους όφειλαν. Τόσες φορές τους είχαν σώσει, αφού αυτοί, επί ένδεκα αιώνες περίπου, σαν βράχος, δέχονταν τα βαρβαρικά και ασιατικά στίφη, που έσκαγαν πάνω τους και που αν δεν ήταν αυτοί, θα είχαν κατακλείσει, προ πολλού, την Ευρώπη. Η αχαριστία και ο φθόνος των σταυροφόρων, που εκδηλώθηκε το 1204, δεν διόρθωσε τους υπολοίπους με τους αιώνες, που μεσολάβησαν. Ακόμα και το όνομα της αυτοκρατορίας άλλαξαν, για να το ρίξουν στην λησμονιά κι εμείς, στα σχολεία σήμερα, διδασκόμεθα «Βυζαντινή Ιστορία». Τους αγράμματους εκείνους επαναστάτες, τους έβλεπαν, σαν τον Μπιν Λάντεν της εποχής, οι μακιαβελικού τύπου τότε πολιτικοί.

    Οι λέοντες εκείνοι πρέπει να μας παραδειγματίζουν και όχι οι έλαφοι και οι ελαφίνες, που σήμερα διοικούν. Είμαστε υπερήφανοι λοιπόν και για τα προτερήματα και για τις αδυναμίες μας, γιατί, πάνω απ’ όλα, είμαστε άνθρωποι. Και φυσικό είναι, να αισθανόμαστε έτσι, για τους προγόνους μας, που ακόμα και η ειδωλολατρική θρησκεία τους, το δωδεκάθεο, καλείται σήμερα «η αποθέωσις του ανθρώπου».

    Δεν βρέθηκε ακόμη ο νέος Σαμπολιόν και η γραμμική Α’ του κρητομινωικού πολιτισμού, δεν κατορθώθηκε, να αναγνωσθεί ακόμη. Κι ενώ πιστεύουμε, πως αυτός είναι κατοπινότερος του αιγυπτιακού, εμέναν, θα μου επιτραπεί, να έχω τις επιφυλάξεις μου και να ελπίζω, πως κάποτε, θα δούμε, πως ήταν αρχαιότερος.

    Ωστόσο, μου είναι αδύνατον να φαντασθώ, ότι κατά τα 8.500 χρόνια, που πέρασαν περίπου, από την εποχή του Σαργκόν του Α’, μέχρι σήμερα, δεν γεννήθηκε στην Γη, άλλος εγκέφαλος ευφυέστερος του ιδικού μου ή ενός φοιτητού Πανεπιστημίου, ή σπουδαστού Πολυτεχνείου, ή τέλος πάντων, ενός οιασδήποτε μορφώσεως ανθρώπου της εποχής μας, ο οποίος πιστεύει, ότι του παρεσχέθη η χάρις της επιλύσεως των ανεπιλύτων προβλημάτων της ανθρωπότητος.

    Μελετώντας την Ιστορία, παρ’ όλο, που λέγεται, ότι αυτή δεν επαναλαμβάνεται, είναι εύκολο, να διαπιστωθεί, πως μετά τον θάνατο του Περικλέους και μέχρι το 404 π. Χ., η Αθήνα και οι Αθηναίοι, αντιμετώπιζαν μία κατάσταση, που μοιάζει πολύ με αυτήν, την οποία εμείς διερχόμαστε κατά την τελευταία τριακονταεπταετία και που όπως τότε, έτσι και σήμερα, οφείλεται στην κακοδιοίκηση και στα καινά δαιμόνια, που διάφοροι κομπορρημονούντες εισήγαγαν, ως οι νέες αυθεντίες, που ανεκάλυψαν ξαφνικά τον τροχό, χωρίς να ξέρουν, πως αυτός είχε βρεθεί, πολύ πριν γεννηθούν αυτοί και απεφάσισαν, να μας διοικήσουν και να μας σώσουν επί τέλους, από τα δεινά, που τόσους αιώνες, κανείς δεν μπόρεσε, να αντιμετωπίσει.

    Οι διορθώσεις επέρχονται μόνες τους. Αυτοί, που σήμερα διοικούν, φεύγουν, έρχονται άλλοι κι οι πληγές, που αφήσαν πίσω τους, επουλώνονται. Έτσι γίνεται πάντα. Το κακό είναι, πως εμείς τους φάγαμε στο κεφάλι και η ζωή είναι τόσο σύντομη, που δεν πρέπει κανείς, ούτε μίαν ώρα, να χαραμίσει και περιπέσει σε τέτοια ανείπωτη δυστυχία. Όσο κι αν στύψουμε το κεφάλι μας, λύση δεν βρίσκεται. Το φαινόμενο είναι διεθνές. Οι προσωπικότητες εξέλειψαν. Γέμισε η οικουμένη από κακές ηγεσίες. Πρέπει, να το πάρουμε απόφαση, όσο κι αν αυτό ακούγεται μοιρολατρικό.

    Εξήντα περίπου χρόνια πριν, ο Αϊνστάιν έλεγε, πως με τα μέσα, που παρείχε η τότε επιστήμη και τεχνολογία, ο άνθρωπος, θα μπορούσε, να ζει ευτυχισμένος, σε όλον τον πλανήτη, εργαζόμενος τέσσερις μονάχα ώρες την ημέρα. Σήμερα, που έχει πολύ περισσότερα μέσα, ένα μεγάλο ποσοστό της ανθρωπότητος ζει σε άθλιες συνθήκες, δύσκολα βρίσκει τροφή και νερό, εργάζεται υπό απαράδεκτες καταστάσεις και υποφέρει τα πάνδεινα, λόγω των εγκεφάλων, που απεφάσισαν, να διοικήσουν. Ίσως εμείς, να είμαστε από τους λιγότερο ατυχείς, δεν παύει όμως, να βιώνουμε τις δυσκολίες.

    Αυτήν την στιγμή περνάμε μία απ’ τις χειρότερες περιόδους της συγχρόνου Ιστορίας μας. Τα ελαττώματα και τα προτερήματά μας δεδομένα. Οι πολιτικοί, διεθνώς, είναι οι πλέον ακατάλληλοι. Οι δικοί μας διοικούντες συγκαταλέγονται στους χειρίστους. Ανάξια τέκνα μεγάλων προγόνων. Όσο γρηγορότερα καταλάβουν, πως πρέπει να φύγουν, τόσο το καλλίτερο.

    Αυτά και σας χαιρετώ.

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.