“Και έχει ένα τέτοιο φως!”


Ένας αγράμματος Έλληνας των αρχών του 19ου αιώνα που τα λιγοστά γράμματα  που ήξερε τα έμαθε στα τριανταπέντε του χρόνια “κολυβογράμματα” όπως τα έλεγε  ο ίδιος, ήταν  για να γράψει τα “Απομνημονεύματα”.

Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης σημειώνει αυτά που λέει σε κάτι στρατιώτες προς το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης που γύρευαν να πουλήσουν σε” Ευρωπαίους” δύο αρχαία αγάλματα. ” Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε να μην καταδεχτείτε να βγούν από την πατρίδα μας”.

“Γι’ αυτά πολεμήσαμε”!

Τα παραπάνω είναι σκέψεις και νουθεσίες   ενός άλλου μεγάλου Έλληνα, του Γιώργου Σεφέρη ο οποίος στις “Δοκιμές” του τον αποσχολούν μεταξύ των άλλων και  “οι συνδετικοί κρίκοι των παλαιών με τους σημερινούς”. Ο στοχασμός του είναι τελικά ότι και να γίνει, κάποια πράγματα μένουν αναλλοίωτα  στον χρόνο και τους καιρούς.

Αναλλοίωτα, γιατί  τις αρχές και τις θέσεις αυτές τις έχουμε κατεγεγραμμένες στον γενετικό μας κώδικα. Είναι το γενετικό μας υλικό που τόσο θέλουν ν’ αλλάξουν γιατί όσο υπάρχει θα βγάζει Μακρυγιάννηδες και Σεφέριδες. Θα δημιουργεί φως, άρα ζωή.

Εμείς πάλι, πρέπει να φρενάρουμε τους ρυθμούς της καθημερινότητας μας και να σκεφτούμε τι μπορεί να γίνει ώστε το φως – η ζωή  να μπει άπλετα στην καρδιά μας. Γιατί αν μας “φωτίσει” και μας “ζεστάνει” δεν θα φοβόμαστε να υιοθετήσουμε τις αρχές και τις αξίες του Μακρυγιάννη και να πούμε κρατήστε τα τάλαρα σας, εμείς μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά.Άλλα θέλουμε να ζήσουμε εμείς και να κληροδοτήσουμε  στις επόμενες γενεές.

Εντιμότητα, Πίστη, Ηθική,Σεβασμό, Αρετές.

Τα παραπάνω όσα ” τάλαρα” και να δώσουν δεν αρκούν διότι  δεν εξαγοράζονται. Δεν έχουν τιμή.  Σημαντικό είναι ότι  πολλοί συνάθρωποι μας το πρεσβεύουν  σαν στάση της ζωής τους. Με την εντιμότητα τους ενώ βιώνουν δυσχέρειες εφαρμόζουν τις Αρχές και τα Ιδανικά γιατί δεν μπορούν και δεν θέλουν να κάνουν κάτι άλλο.

Σαν τι άλλο δηλαδή,να συκοφαντούν ή να υποκύπουν στο κάθε κακοπροαίρετο κακόβουλο πλάσμα; Ή να βρίσκουν στενωπούς και σοκάκια απατεωνίας για τα εφήμερα.

Ο δρόμος του Μακρυγιάννη είναι κακοτράχαλος και θέλει κορμοστασιά να τον διαβείς. Και όπως  λέει ο Σεφέρης: “Ευτυχώς η γη μας είναι σκληρή, οι πρασινάδες της δεν σε πλαντάζουν, τα χαρακτηριστικά της είναι βράχια, βουνά και πελάγη.

Και έχει ένα τέτοιο φως!”

Εκεί πρέπει να πάμε, κατά το φως είναι η πορεία μας. Γι’ αυτό είμαστε γεννημένοι!

Με τιμή

Φιλία Βαγιάκα

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.