«Φαντασου να έκλεβε και το κράτος»


http://olympiada.files.wordpress.com/2011/02/kleftis.jpg?w=320&h=300Γράφει ο Χρήστος Ν. Μουρούτης /  cm@arceland.net

Διάβασα τυχαία μιά επισήμανση ενός φίλου στο Facebook: «Φαντάσου να έκλεβε και το κράτος». «Για φαντάσου αλήθεια το ελληνικό κράτος να έκλεβε τους πολίτες του…», είπα. «Φτού από εδώ, μακριά από εμένα τέτοιες σκέψεις. Ολοι ξέρουμε ότι το ελληνικό κράτος είναι καθιαγιασμένο ως μηχανισμός και κανείς δεν μπορεί να υποθέσει κάν ότι το κράτος μπορεί να κλέβει μιά επιχείρηση η κάποιον από τους πολίτες του» σκέφτηκα.

Ετσι είναι. Τελικά όλοι αυτοί που μιλούν εναντίον αυτού του οικοδομήματος που ονομάζεται επίσημη Ελλάδα είναι απάτριδες, προδότες και κακοήθεις. Η επίσημη Ελλάδα, που εκπροσωπείται από το κράτος είναι ένα οικοδόμημα που πρέπει να το προσκυνούμε για την ηθική του δομή και ιδιαίτερα για τον σεβασμό και την φροντίδα προς τους πολίτες και τις επιχειρήσεις του, που το τροφοδοτούν με αγάπη.

Πριν περίπου ένα χρόνο, συνάντησα έναν παλιό φίλο, εδώ στην Βουλγαρία, έναν από τους μεγάλους και καταξιωμένους Ελληνες επιχειρηματίες. Μού ελεγε, ότι «στην Ελλάδα, τελικά, με τις συνεχείς αλλαγές στους φορολογικούς νόμους, τα τελευταία χρόνια, ο επιχειρηματίας έχει φτάσει να πληρώνει 63% από τα κέρδη του σε φόρους και ότι αυτό τελικά είναι αφόρητο». Μού έλεγε «πόσο σας ζηλεύω εσάς στην Βουλγαρία που πληρώνετε μόνο 10% στα κέρδη σας…πόσο θα ήθελα και σε εμάς να γύριζε το κράτος κάθε τετράμηνο το πιστωτικό ΦΠΑ…». Είπα μέσα μου «ο άνθρωπος δεν ξέρει τι λέει. Θέλει μάλλον να μεταφερθεί στο εξωτερικό αντί να τιμήσει την χώρα που τον γέννησε και την οποία πρέπει να αγαπούμε κρατώντας στην Ελλάδα τις επιχειρήσεις». Σκέφτηκα «είναι απαράδεκτος, έτοιμος για προδοσία». «Μακριά από μένα τέτοια λαμόγια».

Και τότε ήταν που διάβασα σε μιά κοσμική ιστοσελίδα ότι ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, είχε κότερο και σπίτι στη Μύκονο. «Α», είπα «λαμόγιο». «Καλά θα κάνει το κράτος να του τα πάρει όλα, να τον γονατίσει φορολογώντας τον με 120% αν είναι δυνατόν, που μού θέλει ο κύριος να μεταφέρει την έδρα του εκτός Ελλάδος». «Γιατί να μού έχει κότερο; Λαμόγιο είναι, τέρμα». «Ωστόσο», σκέφτηκα τότε, «όλοι λένε γι’ αυτόν τα καλύτερα λόγια και τον δείχνουν σαν υπόδειγμα επιχειρηματικότητας». Θυμήθηκα που μου έλεγε τότε, ότι «ποτέ δεν διανοήθηκε να κρύψει ούτε μιά δραχμή ή ένα ευρώ από τη φορολογική του δήλωση». «Ναι, ναι, ναί…αλλά…» λέω «γιατί να λέει ότι δεν μπορεί να αντέξει;», «Γιατί να λέει ότι θα ήθελε να κάνει επενδύσεις αλλά το κράτος τον γονατίζει παρακρατώντας επιστροφές από ΦΠΑ;». «Γιατί να λέει ότι όταν του κάνουν έλεγχο αν και δεν βρίσκουν κανένα ψεγάδι σε τιμολόγια και δαπάνες, του προτείνουν ένα εικονικό κλείσιμο με κάποιο πρόστιμο, για να μη γυρίσει έτσι ο εφοριακός με άδεια χέρια στον Εφορο;». Σκέφτηκα ότι δεν μπορεί όλα αυτά να είναι αλήθεια, το κράτος είναι παράδειγμα ηθικής, παράδειγμα καλής λειτουργίας και σιγουρα αν ο φιλος επιχειρηματίας ήταν απόλυτα σωστός στα βιβλία του και τα τιμολόγιά του, δεν θα υπήρχε θέμα, η Εφορία να του προτείνει συμβιβασμό και να του ζητήσει περί τα €100 χιλιάδες, που έλεγε πώς δεν χρωστούσε, για το κλείσιμο των βιβλίων του.

«Βρε τι ψεύτες και τι λαμόγια έγιναν οι Ελληνες επιχειρηματίες!». «Ακόμα και οι καλοί, αυτοί που ήταν υπόδειγμα λειτουργίας κάποια μέρα, την βγάζουν με πρόστιμα, μετά από τους ελέγχους». «Αρα; Αρα εχουν κρυμένους σκελετούς στο ντουλάπι, και επιτέλους, ο άξιος μηχανισμός του κράτους τους ανακάλυψε». Μπράβο αξιο Ελληνικό κράτος! Ετσι θα πρέπει να βάζεις στην θέση που τους αρμόζει όλους αυτούς τους κακούς επιχειρηματίες.

Ενα χρόνο μετά έμαθα ότι ο φίλος επιχειρηματίας είχε χάσει το σπίτι στη Μύκονο, το κότερο και είχε καταδικαστεί και για εργοδοτικές εισφορές στα ποινικά δικαστήρια. Τα έχασα και τον πήρα τηλέφωνο. «Τι έγινε» τον ρώτησα, «τι συνέβη;».

«Πολύ απλά», μου απάντησε. «Ειχα κέρδη γύρω στα 2 εκατομμύρια κάθε χρόνο, και ήμουν πάντα απόλυτα συνεπής. Είχα όμως και δάνεια. Με τα μέτρα, ο τζίρος μου έπεσε, το Δημόσιο δεν με πλήρωσε σε προμήθειες που έχω κάνει προς αυτό, δεν μου γύρισε ΦΠΑ και αν και η εταιρεία μου γύρισε στις ζημιές από όλη αυτή την κατάσταση, το Δημόσιο με κυνήγησε νομικά, επειδή δεν έκανα προκαταβολή φόρου εισοδήματος για το έτος που ήμουν ήδη στο κόκκινο. Ούτε καταβολή των τιμολογημένων, πληρωμένο ΦΠΑ που δεν έχει εισπραχθεί, καμμιά επιστροφή πιστωτικού ΦΠΑ για πάνω από μιά διετία, καμμία πλέον στήριξη από τις τράπεζες, απλά κλάταρα μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Το Δημόσιο μου χρωστάει 4 εκατομμύρια, έχω καταβάλει ήδη το ΦΠΑ για αυτά τα τιμολογημένα και χρεωστούμενα για πανω από έναν χρόνο, καμμιά επιστροφή πιστωτικού ΦΠΑ και καμμιά βοήθεια στη ρευστότητα από τις τράπεζες. Μπήκα βαθιά στο κόκκινο, καθυστέρησα το ΙΚΑ των υπαλλήλων και έφαγα ένα ποινικό και δεν κατέβαλα προκαταβολές φορου επί των μελλοντικών κερδών και το κράτος με κυνηγά επίσης. Αργησα να πληρώσω τις τράπεζες και μού πήραν σπίτι και κόττερο. Τώρα είμαι κυνηγημένος, με εταιρεία διαλυμένη, με ποινικό στην πλάτη, πάω για κλείσιμο…και θέλω να ξαναρχίσω από την αρχή στην Βουλγαρία. Γίνεται;».

«Φυσικά και δεν γίνεται κυριε απατεώνα που φέρθηκες έτσι απαίσια και σκληρά στο Ελληνικό κράτος» σκέφτηκα. «Δεν πρόκειται να σε βοηθήσω κύριε προδότη». «Λές και το ελληνικό κράτος σου φταίει που εσύ δεν τα κατάφερες να τα φέρεις βόλτα με την επιχείρησή σου» μου είπε η δεύτερη μου σκέψη. «Τυπικό λαμόγιο» ψυθίρησα και τον έσβυσα από την μνήμη του κινητού μου. «Τέτοιους φίλους δεν τους θέλω».

Πάνω εκεί που έκανα όλες αυτές τις σκέψεις, λαμβάνω ένα άλλο μήνυμα από έναν παλιό κολλητό, ότι τον καταδίκασε το πλημελειοδικείο με φυλάκιση για χρεωστούμενα που έχει στο ΤΕΒΕ για την προσωπική του ασφάλιση. «Αδύνατον σκέφτηκα». «Κι άλλο λαμόγιο». «Δεν είναι δυνατόν να σε καταδικάσουν επειδή στέρησες από τον εαυτό σου τα συνταξιοδοτικά πλεονεκτήματα για την πάρτη σου και για την περίθαλψή σου». «Τέτοια ποτέ δεν συμβαίνουν». Βρε που βρέθηκε όλο αυτό το λαμογιαροσόϊ;». «Εμένα βρήκανε να μού λένε όλες αυτές τις ανοησίες και τις ψευτιές για να εκθέσουν την Ελλάδα;». «Ακου τι σου λένε, ποινικό δικαστήριο για μη καταβολή ασφαλίστρων για αυτασφάλιση, λές και είμαι κάποιος ηλίθιος να το πιστέψω – αλλη είναι σίγουρα η αιτία».

Κλείνω τα αυτιά μου σε όλους αυτούς τους προδότες και συνεχίσω την δουλειά μου. Θέλοντας να προετοιμάσω ένα τιμολόγιο στον υπολογιστή μου, δέχτηκα την επίσκεψη ενός φίλου από την Βόρεια Ελλάδα. Είδε που έφτιαχνα το τιμολόγιο και σάστισε! «Πώς είναι δυνατόν να κάνετε τα τιμολόγια στο πρόγραμμα Word στον υπολογιστή;» με ρώτησε. «Το σωστό είναι να κάτσεις στην σειρά, ίσως χρειαστείς και τρείς εργάσιμες, για να τα τρυπήσεις». Δεν κατάλαβα τι μου έλεγε, αλλά ήμουν σίγουρος ότι με κοροϊδεύει όπως και ο άλλος με το ΤΕΒΕ και την ποινική καταδίκη. «Τα τιμολόγια έτσι τα φτιάχνουμε εδώ, τα κάνουμε PDF και τα στέλνουμε ηλεκτρονικά στον πελάτη» του είπα. «Δεν κατανοώ τι πρέπει να τρυπήσω». «Μα το τιμολόγιο!», μου είπε «πρέπει να βάλεις τρύπες με τα νούμερα της σειράς επικύρωσης». Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς γίνεται να τρυπήσω ένα τιμολόγιο στην οθόνη του υπολογιστή ή στο PDF γι’ αυτό τον ξαπόστειλα και του είπα να πάει να δεί γιατρό.

«Δυό λαμόγια και ένας ηλίθιος» σκέφτηκα. «Μα τι πάθανε όλοι ξαφνικά;» «Ακατανόητο!». «Ολοι είτε κοροϊδεύουν το προοδευμένο σύστημα της Ελλάδας, είτε θέλουν με λαμογιές να τα πιάσουνε».

Η Ελλάδα είναι μεγάλη, τίμια, αμόλυντη και προπαντώς δεν κλέβει. «Φαντάσου και να έκλεβε» σκέφτηκα. «Αν έκλεβε, θα έπρεπε όλοι να φύγουμε μακριά για να βρούμε διέξοδο». «Η Ελλάδα είναι ιδέα, που στηρίζεται στα άξια πόδια των πολιτικών της, που πάντα λένε την αλήθεια και οδηγούν τον λαό της σε καλύτερες μέρες».

«Ομως πολλοί από εμάς είμαστε λαμόγια. Ευτυχώς, που η πατρίδα μας τιμωρεί, μας βγάζει από την αγορά, χρεοκωπεί αυτούς που δεν ξέρουν πώς να επιχειρούν και βάζει φυλακή αυτούς που είναι ανίκανοι να πληρώσουν την προσωπική τους ασφάλιση, για να μάθουν και οι υπόλοιποι ότι στη ζωή έχεις είτε σύνταξη κάποια μέρα είτε φυλάκιση». «Ευτυχώς επίσης που μερικά ρεμάλια σαν κι εμένα είμαστε εκτός, στο εξωτερικό, αφού όπως όλοι λένε, ήμασταν ανίκανοι να δημιουργήσουμε καλά επιχειρηματικά αποτελέσματα στην πατρίδα».

Να ναι καλά η πατρίδα λοιπόν. Στην υγειά του ελληνικού κράτους! Για όλους εμάς, λαμόγια και ρεμάλια, αξίζει μόνο τιμωρία. Φυλάκιση, χρεοκωπία και εργασία σε άλλες χώρες, μέχρι το κράτος να καθαρίσει και να μείνουν μόνο οι άξιοι.

O Xρήστος Ν. Μουρούτης ζεί μόνιμα και εργάζεται στην Σόφια της Βουλγαρίας από το 1999 μέχρι σήμερα.

olympia.gr

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.