Το αβάσταχτο χρέος μας. Υπέρ ή κατά;


Η εποχή της υπέρμετρης σπατάλης και των life-style προτύπων ζωής πρέπει επιτέλους να τελειώνει...

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου μου σχετικά με τα κόμματα ως όργανα ελέγχου και το διαχωρισμό του όχλου πάντα κατά προσέγγιση σε δύο ίσα μέρη, θα ήθελα να αναφερθώ στο ρόλο της αντίδρασης και της επανάστασης σε αυτή την αφηρημένη επιδίωξη του συστήματος.

Μεγάλη συζήτηση γίνεται στην εποχή μας σχετικά με τους όρους του μνημονίου και την ανάγκη ή μη αποδοχής τους με τις όποιες συνέπειες αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Σύσσωμη η άκρα δεξιά παρέα με την άκρα αριστερά σπεύδουν να ταχθούν εναντίον του καπελώνοντας οποιαδήποτε αντίδραση μπορεί να προκύψει καθώς όντας πολιτικό ον θα πρέπει να πάρω θέση απέναντι στο θέμα με μια σαφή άρνηση ή κατάφαση. Θα πάρω τα πράγματα όμως από την αρχή.

Κατ΄αρχάς πρέπει αρχικά να δεχτούμε κάποια δεδομένα, τα οποία όσο κι αν μας βόλευε, δεν επιδέχονται αλλαγής. Υπάρχει -αυτή τη στιγμή που διαβάζετε- άτομο που βαθιά μέσα του θεωρεί ότι τα χρήματα πραγματικά υπάρχουν στα δημόσια ταμεία ώστε να μην προβούμε στις απαραίτητες αλλαγές αναδιοργάνωσης της κοινωνίας μας; Υπάρχει αυτή τη στιγμή άτομο που όντας ειλικρινές με τον εαυτό του θεωρεί ότι πραγματικά είναι δυνατόν να επιβιώσει το σημερινό κράτος με την υπάρχουσα δομή του χωρίς εξωτερική στήριξη; Υπάρχει κανένας μέτριας νοημοσύνης και άνω που να θεωρεί ότι είναι άμεσα εφικτό τα χρήματα που κατασπαταλήθηκαν να ζητηθούν τώρα να επιστραφούν;

Για τη σημερινή κατάσταση της χώρας φταίνε όλοι και όταν υποστηρίζω αυτό, το κάνω επειδή κάθε εναλλακτική εξήγηση μου φαίνεται απολύτως παιδαριώδης, έως ύποπτη και επικίνδυνη.

Όταν τα χρήματα δεν υπάρχουν, νομίζω ότι σημαίνει “δεν υπάρχουν”.

Υπάρχει κανένας στοιχειωδώς ενημερωμένος που να θεωρεί ότι αν πτωχεύσει το κράτος, δε θα συμπαρασύρει και τις τράπεζες εξανεμίζοντας τις καταθέσεις των πολιτών;

Αφού τίποτα από αυτά δε συμβαίνει, τότε μία στάση κατά του μνημονίου, δε θα έπρεπε να θεωρείται ως η υπέρτατη αυταπάρνηση των υπαρχόντων μας και των ως τώρα αξιών μας για χάρη των ανώτερων ιδανικών μας;

Οι αιτίες που φτάσαμε ως εδώ γνωστές:

Έλλειψη ανταγωνιστικότητας, κατασπατάληση πόρων, υπέρμετρος δανεισμός, υπερκατανάλωση, μηδενικές επενδύσεις για ανάπτυξη, κερδοσκοπία από το εξωτερικό, επιχείρηση από τους σκοτεινούς κύκλους να υποτάξουν όλο τον κόσμο μέσω χρέους, συνωμοσία μασόνων και σιωνιστών να καταλάβουν και να αφανίσουν την Ελλάδα και πάει λέγοντας. Δεν είναι όμως αυτιστικό να αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι, αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις εκτιμούν πάντα τον παράγοντα κόστος και τον παράγοντα απόδοση;

Το αν είμαστε θύματα όχι του εαυτού μας αλλά εξωτερικών δυνάμεων, αυτό συμβαίνει επειδή για αυτές τις δυνάμεις, το κόστος της τοποθέτησής τους σε εμάς είναι σαφώς χαμηλότερο σε σχέση με άλλα λιγότερο ευάλωτα κοινωνικά οικοδομήματα. Συνεπώς, από οποιαδήποτε πλευρά και να το σκεφτούμε, είναι αδύνατον να αφήσουμε τον εαυτό μας έξω από τους παράγοντες που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση.

Νιώθω μια περίεργη ικανοποίηση να βλέπω συνανθρώπους μου να αντιτίθενται στον εξωτερικό δανεισμό στην παρούσα φάση της ιστορίας μας. Νιώθω μια αναπάντεχη έκπληξη, άνθρωποι που τόσο καιρό δε συνειδητοποιούσαν το μέρος της ευημερίας που τους προσέφερε ο άμεσος ή έμμεσος εξωτερικός δανεισμός, φτάνουν στο σημείο να αναλογιστούν ότι ο σύγχρονος δανεισμός από την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. είναι απλώς ένα εργαλείο που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσαμε και ότι απλώς ο βαθμός στον οποίο αυτό τώρα χρησιμοποιείται, αποφέρει ξαφνικά αρνητικά αποτελέσματα.

Η εναντίωση συνεπώς στο μνημόνιο, δεν είναι άλλο από μια εναντίωση και συνειδητοποίηση του παρελθόντος μας μέχρι στιγμής.

Αισθανόμαστε να φεύγουμε από την επιφάνεια και να εισερχόμαστε σε κατώτερα στρώματα της λειτουργίας της οικονομίας, ή αν θέλετε, λειτουργίας της οικονομίας του καπιταλιστικού συστήματος. Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε τη ματαιότητα των απλών αντιδράσεων και το μέγεθος της προσπάθειας και θυσίας που απαιτείται προκειμένου να στηρίξουμε έμπρακτα την ενδεχόμενη αντίδραση μας στο δανεισμό.

Θέλω να πιστεύω και βλέπω να έρχεται το τέλος των ιδεολογιών. Των υπαρχόντων τουλάχιστον.

Το σύστημα προσπαθεί με ότι μηχανισμούς του έχουν απομείνει να χωρίσει τους πολίτες σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς.

Είναι το 50-50 που έχω προαναφέρει. Τα αριστερά κόμματα συνεχίζουν να έχουν την ψευδαίσθηση ότι οι ιδεολογίες τους βρίσκουν επιτέλους μια εφαρμογή και επιβεβαιώνονται από τη ροή της ιστορίας. Βλέπουν την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος ως μια δικαίωση της πεποίθησης περί συστημικών ατελειών. Και μέσα σε αυτή την έπαρση, σπεύδουν να κατευθύνουν τον αμόρφωτο φτωχό εργάτη, άνεργο, παππούλη που πολέμησε στον εμφύλιο και να τον κάνουν να πιστέψει, ότι μία καλύτερη ζωή του αξίζει και είναι δυνατό να επιτευχθεί αμαχητί. Το ότι του αξίζει είναι σίγουρο, το δύσκολο του πράγματος όμως διαφεύγει από όλους και θεωρώ σκόπιμα.

Πουθενά δε γίνεται κάποια μνεία από τους αντιτιθέμενους σχετικά με τις συνέπειες μιας χρεοκοπίας. Κι όμως, σε αυτό το σημείο είναι που χάνουν την ευκαιρία που τους προσφέρει η συγκυρία της ιστορίας, να επαναπροσδιορίσουν τις ιδέες τους, να τις αφήσουν ελεύθερες να ωριμάσουν, και προσαρμοσμένες στο παρόν να δικαιώσουν τους αγώνες που έγιναν για χάρη τους. Δεν είναι δυνατόν να καταπολεμάς τη γιγάντωση και εξέλιξη των δομών και μηχανισμών του συστήματος με ιδέες τόσων ετών ανεπεξέργαστες και σκουριασμένες οι οποίες στην εποχή τους είχαν απέναντι τους ένα νεογέννητο καπιταλισμό, ενώ σήμερα ένα βαθιά ριζωμένο με απλωμένα φύλλα στο δέντρο των μονοπωλίων.

Περνώντας τώρα στην αντίπερα όχθη και τασσόμενοι στο πλευρό όσων υπερψηφίζουν το μνημόνιο, ακολουθούμε ένα μονόδρομο ο οποίος επιβάλλεται εκ των πραγμάτων. Η αποδοχή των επαχθών όρων του και η συμμόρφωση με τα μέτρα που αυτό επιβάλλει να ληφθούν -υποστηρίζουν οι υπερασπιστές του μνημονίου- αποτελεί μία ορθολογική και ώριμη συμπεριφορά που, δεδομένων των συνθηκών, ενδείκνυται στη βέλτιστη προάσπιση των εθνικών συμφερόντων. Η χώρα είτε το επιθυμούν οι πολίτες της είτε όχι, πορεύεται μέσα σε καπιταλιστικό και παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον και το ίδιο το κράτος αποτελεί τόσο για τους εγχώριους, όσο και για τους αλλοδαπούς μία αυτοτελή οικονομική μονάδα που στην προκειμένη περίπτωση σέρνεται. Η άρνηση να υποταχθούμε στη βούληση των αγορών και των πιστωτών μας, συνεπάγεται ισχυρό πλήγμα του κράτους ως αυτοτελούς οντότητας, η οποία όμως είναι άμεσα συνυφασμένη με την κοινωνία. Κανένας δεν αντιτάχθηκε σε εξωτερική χρηματοδότηση όταν αυτή παρεχόταν ως επιδότηση χωρίς την υποχρέωση επιστροφής. Ποτέ δεν αρνηθήκαμε το τάισμα από ξένο χέρι, αλλά τώρα αρνούμαστε το ιδιοτελές τάισμα από το ίδιο χέρι που ζητάει τις μπουκιές μας πίσω, οπότε με αυτό το σκεπτικό είναι σώφρον να συμβιβαστούμε.

Το ερώτημα που θα πρέπει να θέσουμε ως κοινωνία, είναι όντως αν αποδεχόμαστε ή όχι το μνημόνιο. Και αυτό γιατί, είτε με την παθητική στάση μας, είτε με την έκδηλη αποδοχή, υπάρχει μια συνέχεια γεγονότων που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο. Δε μπορείς να αρνηθείς τις συνέπειες και τα αποτελέσματα της ροής των πραγμάτων, όταν οι κινήσεις σου ως κοινωνία εκ των προτέρων ήταν ανύπαρκτες. Στην ανυπαρξία κινήσεων και αντιδράσεων περιλαμβάνονται και οποιεσδήποτε βέβαια ελεγχόμενες αντιδράσεις της αριστεράς, η οποία από τη στιγμή της νομιμοποίησής της δεν έπαψε να αποτελεί βαλβίδα εκτόνωσης πιέσεων και συστημικό εργαλείο. Το ερώτημα όμως αποδοχής ή όχι του μνημονίου δε μπορεί να απαντηθεί από μεμονωμένα άτομα και ιδίως από νέους οι οποίοι είτε ποτέ δεν ερωτήθηκαν εδώ και δεκαετίες, είτε ποτέ δεν ενημερώθηκαν για τις ενδεχόμενες συνέπειες ενός αυτοαναιρούμενου συστήματος.

Το να απαντήσεις με ένα ναι ή ένα όχι στο μνημόνιο, το μόνο που εξυπηρετεί είναι αυτούς που στοιχημάτισαν υπέρ σου ή εναντίον σου.

Η γενιά μας που τόσο έχει κατηγορηθεί για έλλειψη αρχών και ιδεολογίας.

Που τόσο έχει χαρακτηριστεί ως παθητική και καταναλωτική, δείχνει αντιθέτως να αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Τι πιο εύκολο από μια γενιά να εξεγείρεται, όταν το δικτατορικό οικοδόμημα δε στέκεται καλά στα πόδια του και πόσο δελεαστικό για το νέο της εποχής εκείνης να περιπλέκεται με ιδεολογίες οι οποίες χωρίς να έχουν ποτέ εφαρμοστεί, φαντάζουν όλες εφικτές. Ο κίνδυνος και η φλόγα της αλλαγής βρίσκεται μέσα στην καρδιά των νέων, αλλά ζώντας στη σύγχρονη εποχή το γκρέμισμα των ιδεολογιών, είναι αδύνατον να αναδιπλωθείς σε ένα ιδεολογικό καβούκι και να αναπαράγεις ξεφτισμένες και χρησιμοποιημένες απόψεις, στην προσπάθειά σου να αγγίξεις την επαναστατικότητα του παρελθόντος.

Κανένα πολυτεχνικό κίνημα και καμία κατάληψη, απεργία, γκαζάκι και διαδήλωση δε στέκονται αρκετά σήμερα να αλλάξουν το υπάρχον οικοδόμημα. Το εγχείρημα φαντάζει ακόμα δυσκολότερο αν αναλογιστούμε την έλλειψη κάποιας αντίπαλης και πολλά υποσχόμενης ιδεολογίας, η οποία ως τέτοια και με ομοιογενείς αντιλήψεις στους κόλπους της θα κατάφερνε να ξεπεράσει τα σύνορα προέλευσής της και να εξαπλωθεί παγκοσμίως. Αυτό όμως σε εμένα φαντάζει ευχή και κατάρα μαζί. Κατάρα για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, για την αδυναμία συντονισμού των νέων δυνάμεων της κοινωνίας για μια αλλαγή άξια να γραφτεί στην ιστορία. Αλλά και ευχή γιατί κάθε νέο κύμα στη ροή της ιστορίας, κάθε εξέλιξη που φέρνει νέα δεδομένα, δικαιώνει τον εαυτό της στο βαθμό που αποτινάσσει από πάνω της τους λεκέδες του παρελθόντος.

Όχι κύριοι, δε γουστάρουμε να πούμε ναι ή όχι στο μνημόνιο.

Δε γουστάρουμε να είμαστε αριστεροί και δεξιοί, φασίστες και αναρχικοί.

Δε γουστάρουμε να έχουμε κάποια ιδεολογία, που μακροπρόθεσμα μόνο την ελευθερία σκέψης μπορεί να μας περιορίσει. Είμαστε μεμονωμένα άτομα, ανεξέλεγκτα, με διαφορετικές δράσεις ο καθένας, που οποιαδήποτε προσπάθεια του συστήματος να μας εντάξει μαζί του ή απέναντί του θα αποτύχει. Και όλα τα παραπάνω μοιάζουν να βρίσκουν ένα κοινό παρονομαστή. Την αποδόμηση των καταναλωτικών αξιών και την ανακύκλωση του συστήματος που τροφή του είναι η κατανάλωση των μαζών.

Η αποδοχή του μνημονίου συνεπάγεται περιορισμό των υλικών αγαθών για τις ανάγκες αποπληρωμής του χρέους.

Η μη αποδοχή του και η αντίθεση στο υπάρχον σύστημα επίσης συνεπάγεται την αλλαγή στα καταναλωτικά μας πρότυπα και την ποσοτική τους αναπροσαρμογή προς τα κάτω μέσω μιας αυταπάρνησης. Όλοι αυτοί που με πομπώδες ύφος προτρέπουν την κοινωνία να το αρνηθεί, δεν υπονοούν δήθεν τη στροφή της κοινωνίας σε άλλα πρότυπα από αυτά της σπατάλης και του lifestyle που αυτά μας οδήγησαν εκεί; Μα αυτές θα είναι και οι ίδιες οι συνέπειες του μνημονίου. Συνεπώς η ανάγκη ριζικών αλλαγών στον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας, είναι ένας μονόδρομος.

Το δύσκολο λοιπόν είναι ότι σε αυτή την ανάγκη δεν υπάρχει κάποια υποστηρικτική ιδεολογία που θα αποτελούσε τροχιοδεικτικό βέλος για τον όχλο. Και σε αυτό είναι η στιγμή να έρθει ως απάντηση από τα μεμονωμένα άτομα, ότι όχι κύριοι δεν υπάρχει πλαίσιο σκέψης.

Επιθυμούμε την αποδόμηση των αξιών όπως έχουν διαμορφωθεί από αριστερούς και δεξιούς, τη διάλυση των κομμάτων, τον αφανισμό των προτύπων του lifestyle και την ανάδειξη μιας κοινωνίας που να αφήνει περισσότερο χώρο για το άτομο και λιγότερο για τα αγαθά, την προσφορά και τη ζήτησή τους.

πηγή

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.