Ακολουθούν μεγαλύτερες ανατροπές…


Οι σημαντικές αποφάσεις στην ιστορία συνήθως σκιάζονται από τις επιμέρους άμεσες συνέπειες και ενίοτε ο κορμός αυτών των αποφάσεων που μακροπρόθεσμα δρομολογεί κολοσσιαίες αλλαγές, υποβαθμίζεται και υποτιμάται.

Έτσι και με τις αποφάσεις της συνόδου της 25ης Μαρτίου, ενώ έγινε ένα βήμα προς απόκτηση ενιαίας οικονομικής και πολιτικής φόρμας της Ευρωζώνης, τα φώτα της δημοσιότητας έμειναν, στο τι θα πάρουν και πότε, η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία και στο τι θα δώσουν και πότε, η Γερμανία, η Ολλανδία, η Φινλανδία κλπ.

Η ουσία του εγχειρήματος όμως νομίζω πως βρίσκεται στην απόφαση για το σύμφωνο σταθερότητας και το σύμφωνο για το ευρώ.

Το πρώτο αφορά τις δημοσιονομικές πολιτικές των κρατών της ευρωζώνης, όπου στο πρώτο εξάμηνο κάθε έτους οι χώρες θα κοινοποιούν στις Βρυξέλλες τα βασικά δεδομένα τω προϋπολογισμών του επόμενου έτους και εφόσον αυτά εγκρίνονται θα συζητούνται από τα εθνικά κοινοβούλια.

Το δεύτερο αφορά την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών οικονομιών και μια φορά το χρόνο σε σύνοδο κορυφής, θα συζητούνται τα μέτρα που καλείται να λάβει κάθε χώρα για να καταστεί ανταγωνιστική.

Η εφαρμογή των παραπάνω αποφάσεων δεν θα είναι μια πορεία σε ευθεία, όπως κάθε τι στην Ε.Ε. θα έχει πολλές ωθήσεις και υποχωρήσεις, αλλά στο τέλος της διαδρομής οδηγεί σε δραστικές ανατροπές. Η εκχώρηση εξουσιών στο Ευρωκοινοβούλιο και η εκλογή της ηγεσίας της ευρωζώνης απευθείας από τους ψηφοφόρους θα είναι λογικά το επόμενο βήμα…

Η εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας…

Η συμμετοχή σε οποιαδήποτε οικονομική και πολιτική ένωση σημαίνει εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στα όργανα αυτής της ένωσης.

Οι αντίπαλοι της ευρωπαϊκής ενοποίησης αρέσκονται στο να τονίζουν την έκφραση, «Εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας», γιατί πιστεύουν ότι η έκφραση λειτουργεί αποτελεσματικότερα αρνητικά στα αντανακλαστικά μιας μερίδας της κοινής γνώμης, που είναι γαλουχημένη με τα εγχειρίδια σχολικής ιστορίας που αποτυπώνουν τις ανάγκες δημιουργίας εθνικής συνείδησης, στα πλαίσια της πολιτικής γεωγραφίας της Ευρώπης τους τελευταίους αιώνες με την πτώση των αυτοκρατοριών και την ανάδυση των εθνικών κρατών…

Κάπως έτσι είναι, ας μην κοροϊδευόμαστε… Η συμμετοχή σε μια υπερκρατική και υπερεθνική ένωση σημαίνει εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας ή έστω και για κάποιες χώρες της περιφέρειας που λόγω μεγέθους, ενείχαν ρόλο δορυφορικού προτεκτοράτου, τη φαντασίωση της εθνικής κυριαρχίας…

Είναι ευνόητο λοιπόν γιατί μια μερίδα της κοινής γνώμης των μεγάλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι διστακτική και εχθρική απέναντι στην εκχώρηση αυτή. Χώρες που μέχρι πρότινος ήταν αυτοκρατορίες με αποικίες και αποφασιστικό ρόλο στα παγκόσμια δρώμενα και τώρα οι εξελίξεις τις καλούν να αποφασίζουν από κοινού, που σημαίνει να εξαρτώνται από αποφάσεις άλλων χωρών, σε πολλές περιπτώσεις πρώην αποικιών ή δορυφόρων τους…

Το αγγλικό, το γαλλικό και το ρώσικο…

Μην ξεχνάμε άλλωστε δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που τα τρία βασικά πολιτικά κόμματα της Ελλάδας ήταν το γαλλικό, το αγγλικό και το ρωσικό… Στη συνέχεια η απευθείας αναφορά στις μεγάλες δυνάμεις καλύφθηκε κάτω από ιδεολογικές και άλλες προφάσεις…

Η ουσία όμως δεν άλλαξε πολύ. Στην Ελλάδα ισχύει αυτό που είχε πει κάποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος, ότι παλαιόθεν δυο είναι τα βασικά «κόμματα»: το ανατολικό και το δυτικό…

Κάτω από αυτό το πρίσμα εξηγούνται διάφορες ερμαφρόδιτες καταστάσεις σύγκλισης, μερίδας βιομηχάνων, με μερίδα κομμουνιστών και μερίδα ορθόδοξων χριστιανών…

Το διαχωρισμό αυτό μπορεί να τον δει κανείς σαφή μέσα στο κυβερνών κόμμα και στο κόμμα της αντιπολίτευσης που είναι μαζικά κόμματα. Στα μεγάλα κόμματα οι εκσυγχρονιστές (το δυτικό κόμμα) έχουν πιο πολλά κοινά με τους εκσυγχρονιστές του άλλου κόμματος παρά με τους «ανατολικούς» του δικού τους κόμματος…

Τα μικρότερα έχουν περισσότερο ομογενοποιημένα χαρακτηριστικά με την κομμουνιστογενή αριστερά, και την άκρα δεξιά να ανήκουν στο «ανατολικό» κόμμα και την ανανεωτική αριστερά και το φιλελεύθερο κέντρο στο «δυτικό» κόμμα.

Οι εξελίξεις…

Το σημαντικό σκέλος της απόφασης της συνόδου κορυφής της 25ης Μαρτίου ήταν το άλμα της Ευρωζώνης στην ενιαία οικονομική πολιτική που σηματοδοτεί την περαιτέρω πολιτική ενοποίηση της ζώνης και όχι το πόσα θα πάρουν και πότε οι Έλληνες και αν τους φτάνουν για να βγάλουν την διετία…

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο με δομικές πλέον οικονομικές και νομισματικές ανισορροπίες, μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών που δρομολογούν ιστορικές εξελίξεις…

Οι νομισματικές και οικονομικές ανισορροπίες οι οποίες έχουν ενταθεί τα τελευταία χρόνια δρομολογούν στο σύντομο προσεχές μέλλον μια νέα παγκόσμια νομισματική και οικονομική αρχιτεκτονική…

Οι μετακινήσεις πληθυσμών που λαμβάνουν πλέον διαστάσεις χιονοστιβάδας από το νότο προς τον πλούσιο βορρά δρομολογούν την ανάγκη μιας νέας διεθνούς διοικητικής αρχιτεκτονικής αφού πλέον η υπόσταση του έθνους κράτους δεν μπορεί να καλύψει την επερχόμενη έκρηξη.

Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, σε όλες τις κοινωνίες της Ευρώπης έχει σχηματιστεί μια δεύτερη διογκούμενη κοινωνία που δεν είναι καταγεγραμμένη πουθενά. Ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν μπορεί να εξαφανιστεί ούτε με διοικητικά, ούτε με αστυνομικά μέτρα… Τα προβλήματα αυτά είναι πολύ πιο δύσκολο να επιλυθούν, από το πρόβλημα του χρέους των PIGS, την κατάργηση της μονιμότητας, τις αποκρατικοποιήσεις των καταπατημένων ΔΕΚΟ ή το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων της Ελλάδας…

Οι ανατροπές που θα δούμε τα επόμενα χρόνια, προς το παρόν, είναι δύσκολο να προσδιοριστούν…

Η αγορά προεξοφλεί το καλό σενάριο…

Οι αποφάσεις της τελευταίας συνόδου δεν άλλαξαν πολύ το μοτίβο των αποφάσεων της 11ης Μαρτίου. Η Ελλάδα πήρε τη μείωση των επιτοκίων, την επιμήκυνση και αν χρειαστεί ο μηχανισμός θα αγοράσει και ελληνικά ομόλογα.

Κάποια στιγμή όταν οι μετέχοντες κρίνουν σαν κατάλληλη στιγμή να βάλουν εμπρός και το σκληρό πυρήνα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους κατά πάσα πιθανότητα με ένα συνδυασμό τεχνικών. Όπερ, μακροπρόθεσμη επιμήκυνση για κάποιο μέρος και κούρεμα για κάποιο άλλο…

Αυτό που προέχει μέχρι τότε είναι η πρόοδος των μεταρρυθμίσεων που ένα χρόνο τώρα, λαμβάνουν χώρα στις προθέσεις και τα «κολοβά» νομοσχέδια…

Το πρόβλημα της Ελλάδας, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, είναι πρόβλημα αδυναμίας παραγωγής πλούτου, λόγω της κυριαρχίας του πελατειακού κρατικομονοπωλιακού συστήματος…

Καθώς όλοι γνωρίζουν τι χρειάζεται, αλλά οι περισσότεροι διστάζουν να τα βάλουν με τα «σπλάχνα» τους είναι θέμα χρόνου ο κόμπος να φτάσει στο χτένι και να ακολουθήσουν σαρωτικές αλλαγές… Αυτό μπορεί να δρομολογηθεί ανά πάσα στιγμή με οποιαδήποτε αφορμή…

 

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.