Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ


Χρειάζεται άραγε η παιδεία;

Είναι εύκολη η απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Χρειάζεται άραγε η μητέρα να μάθει στο μικρό παιδί της να στέκει στα δυο του πόδια; ή ακόμη να μιλά;

Η παιδεία, αν χρειάζεται, ξεκινά αμέσως μετά τη γέννηση. Πολλοί ισχυρίζονται ότι και η περίοδος του τοκετού είναι πολύ σημαντική. Ίσως και η πριν τον τοκετό περίοδος να είναι ακόμη πιο σημαντική αφού:

1) Η παιδεία των παιδιών εξαρτάται από την παιδεία των γονιών.

2) Η εγκυμοσύνη μπορεί να είναι τυχαίο γεγονός, ανεπιθύμητο γεγονός, απόφαση αγάπης, και τώρα με την κλωνοποίηση απλά επιστημονική περιέργεια ή ακόμη προσπάθεια της εξουσίας να καταστήσει υποζύγια, όσο το δυνατόν περισσότερους πληθυσμούς, με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη παραγωγή με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος.

3) Ότι συμβαίνει με την εγκυμοσύνη ανθρώπινων όντων, συμβαίνει ακριβώς με την εγκυμοσύνη ιδεών που οδηγούν σε μεγάλωμα της ανθρώπινης γνώσης και κατά συνέπεια της ισχύος των ιδεών των κοινωνικών θεσμών που διαχειρίζονται την ανθρώπινη ομάδα και την υλική αλλά και την πνευματική παραγωγή της.

Δεχόμαστε ότι η παρέμβαση σε οποιοδήποτε στάδιο προς την θετική κατεύθυνση, είναι καθοριστική. Το αντίθετο αίρει την συζήτηση.

Ότι αξιόλογο δημιουργείται σ’ αυτόν τον κόσμο έχει μέσα του ένα βασικό συστατικό.

Αγάπη.

Τα άλλα είναι μια συνεχής επανάληψη και βελτίωση των δημιουργιών. Π.χ. η αγάπη κάποιων στην ιδέα να πετάει ο άνθρωπος, οδήγησε κάποιους σε ριψοκίνδυνες δοκιμές και τελικά στην εφεύρεση του αερόπλοιου. Βελτιώσεις και προσθήκες μας έφεραν στο διάστημα.

Η αγάπη άλλων για την επιστήμη, έφερε την αλματώδη ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων.

Η αγάπη για την μουσική, τις εικαστικές τέχνες, την μίμηση, την αρχιτεκτονική, έκαναν με ανάλογο τρόπο την τέχνη να απογειώσει την δυνατότητά της να έλκει την προσοχή των ανθρώπων.

Η αγάπη των γονέων και μέρους του κοινωνικού συνόλου, μεγαλώνει παιδιά με φυσιολογική ανάπτυξη. Με συμμετρία στον πνευματικό τους κόσμο, αφού για κανένα γονιό δεν είναι υποτιμημένο το συναίσθημα ή η λογική ή η συνείδηση. Η αγάπη τους έχει την υπομονή να τα βλέπει να μεγαλώνουν, θαυμάζει την ζωντάνια και το πείσμα τους, στέργει τα λάθη τους, λυπάται αλλά δεν εκδικείται την αχαριστία τους.

Ότι εμπεριέχει ρίσκο δεν μπορεί να κατακτηθεί χωρίς αγάπη.

Δυστυχώς για να συμπεριφερθείς έτσι, πρέπει να το έχεις γνωρίσει, οπότε η έλλειψή του να σε προβληματίσει, ή να βρεις τον δρόμο της αγάπης μόνος σου, πληρώνοντας βέβαια, στον κόσμο της εξουσίας που μας περιβάλλει, το ανάλογο τίμημα.

Άρα η παιδεία όχι μόνον χρειάζεται, αλλά είναι υπόθεση ζωής ή θανάτου για το ανθρώπινο είδος και την παραπέρα πορεία του!

Αρωγός στην παιδαγωγική προσπάθεια των γονέων έρχεται νωρίς ή αργότερα, η μεγάλη ομάδα με το σχολείο, το βιβλίο, την τηλεόραση και ένα πλήθος ανομολόγητους, υπαρκτούς όμως επηρεασμούς, προσπαθώντας και αυτή να διαμορφώσει την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Το ερώτημα είναι προς ποια κατεύθυνση; Τι χρειάζεται μια ηθική παιδεία σε μια ανήθικη κοινωνία; Τι χρειάζεται ένας λογικός άνθρωπος σ’ ένα κόσμο που δεν θέλει λογική, αντιμέτωπος μιας εξουσίας που αποκεφαλίζει την αμφισβήτηση; Τι χρειάζεται η υψηλή αισθητική σ’ ένα νέο όταν ο υλισμός των συνανθρώπων του συναγωνίζεται τον υλισμό των υπολοίπων ειδών του ζωικού βασιλείου;

Η παιδεία αυτού του είδους παράγει μόνον δυστυχισμένους. Είναι σαν να μοχθείς να μορφώσεις πολύπλευρα τα παιδιά σου με πιάνο, ξένες γλώσσες, και τουλάχιστον από ένα διδακτορικό, ώστε να καταφέρουν να ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους σαν τον Ταρζάν στη ζούγκλα. Το λιγότερο η ανακολουθία αυτή, παιδείας – κοινωνίας, φέρνει τα παιδιά σε αμηχανία και βέβαια στη ζυγαριά βαραίνει πάντα το κοινωνικό σύνολο. Το αν πρέπει ν’ αλλάξει η κοινωνία μας ή η παιδεία μας και προς τα πού είναι το πιο θεμελιώδες ερώτημα.

Αλλά:

Βασικοί προβληματισμοί όπως οι παραπάνω ξεπερνιούνται συνήθως με την απεμπόληση, από το σχολείο και άλλους παιδευτικούς χώρους, της δυνατότητάς τους να παράγουν παιδεία, προς χάριν της παραγωγής εκπαίδευσης. Η χιονοστιβάδα των ΠΡΕΠΕΙ της μεγάλης ομάδας, των  ΠΡΕΠΕΙ των δασκάλων, των ΠΡΕΠΕΙ της οικογένειας, συνθλίβουν τα ΘΕΛΩ των μικρών μαθητών, καταστρέφουν την φλογίτσα με την οποία η φύση τους έχει προικίσει, με αντάλλαγμα μια “σίγουρη θέση” ένα “μισθό” μια επαγγελματική αποκατάσταση. Έτσι μια τεράστια έκρηξη που θα μπορούσε να προσφερθεί από κάθε ανθρώπινη μονάδα που λειτουργεί με θέλω, λογική και συνείδηση, συμπιέζεται στην παραγωγή του ενός και του αυτού μοντέλου. Του υπηρέτη (σκλάβου αν προτιμάτε) του συστήματος.

Οι δάσκαλοι που προσπαθούν να επαναφέρουν το σχολείο στην αυλή της παιδείας, είναι γραφικές φαιδρότητες του χώρου.

Αντίθετα το σκληρό εξεταστικό, με όλο δυσκολότερη και μεγαλύτερη σε έκταση ύλη, δίνει πτυχία με “σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση”.

Τόσο που τα λαμπρότερα μυαλά, έχουν σαν το καλύτερό τους όνειρο να γίνουν στρατιωτικοί ή αστυνομικοί. Αν στην πορεία διαπιστωθεί, ότι δεν υπάρχουν αρκετοί εχθροί ή κλέφτες, θα τους εφεύρουμε!

Τόσο που ο χώρος της ιατρικής της δικαιοσύνης και της πολιτικής, έχουν γεμίσει με «άριστους» πρώην μαθητές, που όμως σε μεγάλο ποσοστό βρέθηκαν εκεί για να τα “οικονομήσουν”. Εν ανάγκη χειρουργούμε και υγιείς…, καταδικάζουμε τους τίμιους και αθωώνουμε τους ενόχους…, ξεπουλάμε τη χώρα μας για να τη σώσουμε… και όχι μόνον.

Αν κανείς θελήσει ποτέ να ψάξει σοβαρά τα προβλήματα αυτών των χώρων, και όχι μόνο, ας λάβει σοβαρά υπ’ όψιν επίσης, το γιατί οι πολύ καλοί μαθητές αποφεύγουν τον χώρο της παιδείας (εκπαίδευσης αν προτιμάτε), έναν χώρο που τους χρειάζεται, και θα είχαν πολλά να προσφέρουν. Αφού ο χώρος αυτός είναι ίσως ο μόνος που μπορεί να ξεκινήσει την πνευματική απορρύπανση της ανθρώπινης κοινωνίας.

Συμπέρασμα:

Αφού το πρόβλημα της ρύπανσης , πνευματικής και υλικής, είναι πρόβλημα που το δημιουργεί η μεγάλη ομάδα, και αφού αυτή δεν διαθέτει παραγωγή σκέψης, αλλά  η συμμετοχή της στην διαμόρφωσή της  είναι καθοριστική, και αφού επιπλέον αποκλείεται η χρήση βίας, υποκρισίας, αδιαφορίας, σαν αναποτελεσματικές, επειδή έτσι το μόνο που καταφέρνουμε είναι να μπούμε στο παιχνίδι της εξουσίας, τότε δεν απομένει παρά η ομάδα να διδάξει στα άτομα την καθαρή σκέψη ( ή τον καθαρισμό της σκέψης ).

Ένα είναι το φάρμακο.

Να ασχοληθούμε με κάθε άτομο χωριστά, αφού αλλαγή στον τρόπο του σκέπτεσθαι, του εκφράζεσθαι, και του συμπεριφέρεσθαι των ατόμων, αυτόματα θα επιφέρει αλλαγή και στην ομάδα. Έκφραση της σκέψης με οποιοδήποτε μέσο – κύρια με το λόγο – ώστε να γίνεται αντικείμενο χωνέματος από το χωνευτήρι της ομάδας. Σύμπτωση έως ταύτιση λόγων και έργων των μεγάλων ώστε να παραδειγματίζονται οι μικρότεροι. Όταν υπάρχει απόκλιση πρέπει να γίνεται ανάλυση των αιτίων και επαρκής εξήγηση ώστε να μη θάβεται η συνείδηση μικρών και μεγάλων.

Καθάριο νερό αν μολύνεις με βούρκο, ποτέ σου δεν θα βρεις να πιεις. ΑΙΣΧΥΛΟΣ.

Η πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου έχει παραδοσιακά ανατεθεί σ’ αυτό που το λέμε παιδεία.

Δεν έχεις πνευματική ανάπτυξη και συνακόλουθα πνευματική υγεία, αν δεν έχεις υγιή παιδεία.

Παιδεία όμως δεν είναι αποκλειστικά αυτό που παράγεται στον χώρο του σχολείου.

« Παιδεία είναι το σύνολο των παροχών και των ερεθισμάτων που μεταφέρονται, όχι με την χρήση βίας, υποκρισίας, αδιαφορίας, αλλά αποκλειστικά με την ανάδειξη του Λόγου , από την προηγούμενη γενιά στην επόμενη, ώστε να αναπτύξει η νέα γενιά αρμονικά, τα, συναίσθημα, λογική και συνείδηση, ατομικά και ομαδικά, και στη συνέχεια να αναλάβει την κληρονομιά της γνώσης και της αλήθειας που έχει να της παραδώσει»

Η παιδεία είναι, οφείλει να είναι, το μοναδικό εργαλείο ανάπτυξης μιας κοινωνίας που βασίζεται στο Λόγο.

Μιας κοινωνίας που νοιάζεται για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, που δεν αδιαφορεί για το περιβάλλον, που έχει σαν μοχλό κίνησης όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα και όχι μόνο τον φόβο.

Οδηγό, την ανθρώπινη λογική και όχι αποκλειστικά το συμφέρον της άρχουσας τάξης.

Στόχο, μια ζωντανή και υγιή ανθρώπινη συνείδηση και όχι την δολοφονία της.

Δεν υπόσχομαι να κάνω τη γη παράδεισο. Υπόσχομαι να μην την κάνω κόλαση!

Πώς;

Αφού δεν μπορώ να επηρεάσω τους πολλούς που τους έχει αλλοτριώσει η εξουσία, θα αλλάξω εμένα.

Θα ξυπνήσω το μέσα μου και θα μάθω να συνεργάζονται αρμονικά, τόσο το συναίσθημα όσο και η λογική με τη συνείδηση.

Θα περιορίσω στο δυνατόν ελάχιστο και κατά συνείδηση, τις βία – υποκρισία – αδιαφορία.

Θα απορρίπτω κάθε μέσο που μου προσφέρεται για να με διευκολύνει, αλλά στόχο έχει να με εθίσει στην χρήση «διευκολύνσεων», με συνεπή κατάληξη την ανάδειξη και αναγνώριση της εξουσίας.

Θα αγνοήσω τις εφημερίδες, τα περιοδικά, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το Internet, (χωρίς αφορισμούς, τύπου Ιεράς Εξέτασης). Αφού αυτοί που τα διευθύνουν πρόδωσαν την αποστολή που από τον Λόγο τους ανατέθηκε, τότε κι εγώ θα εμποδίσω την πρόσβασή τους στο μυαλό μου.

Την ανάγκη μου για επαφή θα την επαναφέρω στην επαφή με τον συνάνθρωπο, τον πλησίον.

Η επαφή με τον πλησίον τόσο οπτικά όσο και με όλες τις άλλες αισθήσεις θα μου ξυπνήσει μέσα μου τον άνθρωπο, αποξενώνοντας το ηλεκτρονικό μέσο που με πρόδωσε. Η επαφή με την γνώση και η συμμετοχή στην προσπάθειά του τις αγωνίες του τις ελπίδες του θα μου δώσουν κίνητρα να καταξιώσω τον Λόγο. Η πνευματική επαφή μαζί του θα είναι το επόμενο βήμα.

Θα διδάξω στον πλησίον μου (και θα διδαχθώ), το κόστος κάθε συμπεριφοράς. Θα του δείξω ότι ανεξάρτητα από το άμεσο αποτέλεσμα που φέρνουν, στον περιορισμένο χώρο και χρόνο που ασκούνται, οι συμπεριφορές βία, υποκρισία, αδιαφορία, λόγος, σαν μέσον, εγγράφονται ανεξίτηλα στον άπειρο χώρο και χρόνο, και ότι όσο καλά κι αν κρύψω συμπεριφορές εξουσίας, αυτές θα είναι εκεί και θα περιμένουν την ευκαιρία να πάρουν το πάνω χέρι.

Θα διασώσω και θα διαδώσω το βιβλίο που τίμια υπηρέτησε τον Λόγο. (Αρκετοί Έλληνες μπλόκερ έκαναν και συνεχίζουν το ίδιο!!)

Κάθε δεύτερος άνθρωπος θα είναι για μένα ένας καθρέπτης που μέσα του θα προσπαθώ να βλέπω (κι αν χρειάζεται να διορθώνω) όχι την εικόνα μου, αλλά το πρωτότυπο της εικόνας μου. Το ίδιο καθρέπτης θα γίνω κι εγώ γι’ αυτόν.

Την Αλήθεια την νέα μου Αγάπη, αφού την υποκρισία την αποποιούμαι, δεν θα την επιβάλω με τη βία, αλλά αφού αποποιήθηκα και την αδιαφορία, θα την διακηρύσσω  με κάθε παρρησία.

Κάθε σπίτι να γίνει κρυφό σχολειό που θα ξυπνά το συναίσθημα, η λογική, η συνείδηση των παιδιών, θα τα μαθαίνει να αγαπούν να σέβονται να απολαμβάνουν και να δημιουργούν τον Λόγο, να επιτιμούν και να αποστρέφονται τις βία, υποκρισία, αδιαφορία . Κι αν είναι επιθυμητό ας πάρουμε μαζί και το ορφανό γειτονάκι. Όχι σαν ελεημοσύνη. Σαν νάταν δικό μας.

Κι όπου και όποτε μπορούν να βρεθούν δυο τρεις μαζί οικογένειες επιβάλλεται να δείχνουν ότι όλες οι ηλικίες είναι χρήσιμες ότι δεν είναι ανέφικτη η συντροφικότητα μικρών – μεγάλων, ανδρών – γυναικών, ομοφύλων – άλλοφύλων. Οι μεγάλοι εκεί θα είναι το παράδειγμα προς μίμηση. Μα η πιο μεγάλη τιμή θάναι γι’ αυτούς που μπορούν να γίνονται παραδείγματα προς αποφυγήν.

Όταν η εξουσία μείνει χωρίς υπηρέτες θα μαραζώσει και θα πεθάνει.

Τότε μόνον, ο άνθρωπος θα είναι πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος.

Το δίλημμα, ιδιωτική ή δημόσια παιδεία, είναι ψευτοδίλημμα όπως και σ’ όλους τους χώρους που τίθεται. Η μάνα που μαθαίνει το μικρό της παιδί να μιλά και να γράφει τις πρώτες λέξεις του, ιδιωτική ή δημόσια παιδεία παρέχει; Ή μήπως παραδίνει (τρισκατάρατα) ιδιαίτερα;

Σε μια κοινωνία Λόγου, κάθε κοινωνική παρέμβαση οφείλει να γίνεται στον χώρο της παιδείας.

Κάθε νέο ζευγάρι πρέπει να αγκαλιάζεται από τον κοινωνικό ιστό και να του παρέχεται η δυνατότητα να γεννήσει να μεγαλώσει και να διαπαιδαγωγήσει παιδιά του, παιδιά του λόγου και του ανθρώπου, μέσα σ’ ένα πολυπρόσωπο και πολύγνωμο περιβάλλον, αγάπης και διαλόγου. Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς είναι παιδιά της κοινωνίας. Αντικατοπτρίζουν αυτήν κι αυτή στηρίζεται σ’ αυτά. Δεν υπάρχουν δικά μας παιδιά και ξένα…!

Η παιδεία δεν λειτουργεί σε περιβάλλον εξουσίας.

Αν η παιδεία κατορθώσει τον στόχο της, δηλαδή την καταξίωση του Λόγου σαν κύρια κοινωνική συμπεριφορά, και της συνείδησης σαν μοναδικό εργαλείο ελέγχου, τότε η εξουσία θα γίνει ανίσχυρη.

Η φύση δημιούργησε τον άνθρωπο για να πραγματοποιήσει με τον Λόγο, αυτό που τα άλλα είδη που δεν τον διαθέτουν δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν. Αν δεν βρει τον δρόμο του, τότε η φυσική επιλογή θα είναι αμείλικτη (δεινόσαυροι!…)

 

Όλη η κακοριζικιά του ανθρώπου οφείλεται στη επικράτηση των συμπεριφορών βία – υποκρισία – αδιαφορία.

Έτσι βρίσκει χώρο η εξουσία, (άλλωστε η ταύτισή της με τις συμπεριφορές αυτές είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ προφανής) και του κάνει την ζωή δύσκολη.

Το να αλλάξεις από τη μια στιγμή στη άλλη συνήθειες αιώνων δεν είναι απλό ούτε εύκολο.

Αξίζει όμως!

Είναι ο πιο δημοκρατικός τρόπος, ν’ αποφασίσει ο καθένας από μας χωριστά κι όλοι μαζί, για το αν θα προχωρήσουμε σαν άνθρωποι ή θα επιστρέψουμε στο ζώο.

Θα πάρει ίσως αιώνες να εξαλείψουμε τα ίχνη της εξουσίας και με την δύναμη του λόγου στα χέρια μας, να «κυβερνήσουμε» τη ζωή μας, την ψυχή μας, την ανθρώπινη κοινωνία, ώστε να κληρονομήσουμε στα παιδιά μας έναν κόσμο καλύτερο όχι χειρότερο.

Λοιπόν, βία – υποκρισία – αδιαφορία ή ΛΟΓΟΣ;

«Εν αρχή ην ο λόγος….». Στον Λόγο συμποσούνται το χθες, το σήμερα, το αύριο και γίνονται αντίστοιχα, ο οδηγός, το μέσον και ο προορισμός.

Στην εξουσία δεν μπορείς να έχεις χθες και απαγορεύεται αυστηρά να συλλογίζεσαι το αύριο.

Μπορείς μόνον να «απολαμβάνεις» το σήμερα μέσα από τα θολά γυαλιά της, και να την δοξάζεις που σου παραχώρησε αυτήν την «δυνατότητα».

«Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται!»

Αν επιλέξουμε ή επαναπαυθούμε, σ’ αυτό που επιτάσσουν οι συμπεριφορές Βία, Υποκρισία, Αδιαφορία,

τότε δεν υπάρχει κοινός τόπος συζήτησης, για τους τρόπους και τα μέσα παροχής παιδείας.

Ο σύγχρονος Ηρώδης θ’ αποφασίσει ποια παιδιά θα ζήσουν και ποια όχι, ποια θα μορφωθούν και ποια θα γίνουν σκλάβοι.

Αν είμαστε έτοιμοι για μια νέα εποχή, Την Εποχή του Λόγου, τότε αυτή η προσπάθεια (η παιδεία) δεν μπορεί να αφορά μόνον τους νέους.

Αφορά όλους μας!

Και κάτι τελευταίο.

Όσο κι αν φαίνεται χαζό, αυτό που διαμορφώνει σε μέγιστο βαθμό την κοινωνία μας, είναι το ατομικό όνειρο.

Εξηγούμαι:

Πώς είναι δυνατόν να μην φθάσεις σε χρηματολογιστικά ελλείμματα, όταν το όνειρο του καθενός και κυρίως των παιδιών και των εφήβων, είναι, να έχουν μια θάλασσα από χρήμα, να ξυπνούν κάθε πρωί (μεσημέρι και βάλε) και να βάζουν σε ενέργεια ότι βλακεία τους έχει περάσει η τηλεόραση στο κεφάλι τους; Σπορ αεροδυναμικό αυτοκίνητο, εβδομηντάμετρο θαλάσσιο σκάφος, λίαρ τζέτ με αναμμένη τη μηχανή και προσωπικό πιλότο, πενήντα καλλίγραμμες καλλονές ημίγυμνες συνήθως, να ερίζουν ποια θα διαλέξει ο κανακάρης μας, και γιατί; Γιατί είναι λέει πολύ άντρας (που το ξέρει;) ή γιατί λέει παίζει φανταστικό ποδόσφαιρο (ολέ!).  Όσο για τα κορίτσια μας κοιτάξτε  γύρω σας να δείτε πόσες «Τζούλιες» ξεφύτρωσαν.

Πού είναι τα όνειρα για μια Δημοκρατική κοινωνία;

Για μια ελεύθερη ανθρώπινη επιστήμη;

Για μια τέχνη που να μορφώνει και όχι να εξευτελίζει;

Σε ποιους χώρους ευδοκιμούν αυτά;

Πού είναι ο ελάχιστος έπαινος γι’ αυτούς που μόχθησαν και μοχθούν γι’ αυτά;

 

Αν τελικά χαθούμε σαν έθνος θα φταίει, ότι δημοκρατικά κάναμε εμείς οι πολλοί «γιατί μας ευχαριστούσε» ή ότι δημοκρατικά αποφύγαμε να κάνουμε, πάλι εμείς οι πολλοί, γιατί μας στενοχωρούσε!

Οι ευκαιρίες για ισονομία και αδελφοσύνη δεν έλειψαν, αλλά όταν πιστεύεις σε κάτι, του αφιερώνεις χρόνο – κόπο – αγάπη.

Οι υποκριτές περίσσεψαν!…  Οι αδιάφοροι έγιναν ωκεανός!…

 

Γιώργος Χαραλαμπίδης

 

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.