«Καμένη γη»


Δημήτρης Παξινός: «Καμένη γη»Γράφει ο Δημήτρης Παξινός

1981 – Η μεγάλη αλλαγή. Κάτι νέο γεννιέται…

Έτσι παρουσιάστηκε. Μία σοσιαλιστική κυβέρνηση με αριστερά – κομουνιστικά συνθήματα, προωθημένα για την Ελλάδα, και τις προσδοκίες του λαού στα ύψη. Τόσο ψηλά, που δεν μπορούσες να δεις, να συλλάβεις αυτού του ήθους την ιδεολογία, χωρίς αρχή και τέλος. Με οράματα και υποσχέσεις που παρέπεμπαν στον Κάστρο και στην ιδανική πολιτεία. Με λέξεις μαγικές που συνάρπαζαν και αποθέωναν νεοσοσιαλισμούς και πρόσωπα.

Από τις πρώτες κουβέντες του νέου πρωθυπουργού, ότι παρέλαβε καμένη γη, αρχίσαμε να πιστεύουμε στο νέο ξεκίνημα για κάτι καλύτερο. Ότι προτού καταλήξει στη διαπίστωση αυτή είχε ερευνήσει σε βάθος, ως αξιωματική αντιπολίτευση, όλα τα οικονομικά δεδομένα, την υπάρχουσα οικονομική κατάσταση με τις στρεβλώσεις και τις ατέλειές της, προγραμματίζοντας τις δικές της διορθωτικές κινήσεις για την ανάκαμψη της χώρας.

Δεν είναι του παρόντος να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες για το τι επακολούθησε μέχρι σήμερα, περιοριζόμενος μόνο στο ότι οι λέξεις αυτές επαναφέρονταν σε κάθε κυβερνητική αλλαγή, με καταιγισμό κατηγοριών για διαφθορά, λεηλασία του δημοσίου χρήματος και υποσχέσεις για παραπομπή των υπευθύνων στη Δικαιοσύνη. Η όλη κατάσταση εξελισσόταν σε μια παρωδία, σε ένα θέατρο του παραλόγου, με θεατές πολυπληθείς διαμαρτυρόμενους μεν, σταθερά προσηλωμένους όμως σε όσα διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια τους. Έκπληκτα στην αρχή, αδιάφορα στη συνέχεια, με την ελπίδα ότι όλοι και όλα τακτοποιούνται, όλα επιτρέπονται, αρκεί να είσαι ενταγμένος σ’ αυτό το νοσηρό, ανίατο περιβάλλον που τα κόμματα ορίζουν και εξουσιάζουν. Πρόσωπα, ουκ ολίγα, που θέλησαν να διαφοροποιηθούν, χάθηκαν από το προσκήνιο και ιδιώτευσαν. Ο νόμος της σιωπής σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι αυστηρός, αμείλικτος και δεν συγχωρεί παρεκτροπές από το χαραχθέντα δρόμο.

Μ’ αυτά, λοιπόν, και μ’ αυτά, έτσι απλά, φτάσαμε σε ένα κράτος όχι μόνο καταχρεωμένο, αλλά και πλήρως ανυπόληπτο. Αναξιόπιστο και διαβρωμένο μέχρι το μεδούλι, χωρίς αρχή και τέλος. Ο ένας να χρεώνει τον άλλο για όσα τραγικά και εγκληματικά συνέβαιναν και η Νέμεση συνεχώς να αναβάλλεται, και, εντέλει, να ματαιώνεται, μέσω των περίφημων Εξεταστικών Επιτροπών της Βουλής, σε σημείο πλήρους απαξίωσης και διακωμώδησής τους. Με την εκάστοτε κυβέρνηση να μέμφεται τη Δικαιοσύνη για την καθυστέρηση στην εκδίκαση των υποθέσεων και τη Δικαιοσύνη να απαντά εγκαλώντας τον τρόπο που οι Επιτροπές αυτές λειτουργούν και οδηγούν στην παραγραφή –συνταγματικώ τω τρόπω– όσων εγκλημάτων φέρονται να διέπραξαν υπουργοί. Τα παραδείγματα ουκ ολίγα.

Τι έχει μείνει όμως απ’ όλα αυτά; Μια θυμηδία αλλά και μια συσσωρευμένη αγανάκτηση, για την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να φέρει σε πέρας μια διαδικασία εξυγίανσης του δημοσίου βίου της χώρας. Οι κατά καιρούς εξαγγελίες, οι νομοθετικές ρυθμίσεις, ων ουκ έστι αριθμός, προσκρούουν στο υπάρχον Σύνταγμα κι αυτό, αν και το γνωρίζουν, επιμένουν επικοινωνιακά χωρίς όμως να πείθουν. Άλλωστε και το Σύνταγμα, όπως ισχύει σήμερα, προήλθε με τρόπο πρόχειρο και μετά από συνεννόηση και αρμονική συνεργασία, για να δίδει άφεση αμαρτιών στους αμαρτωλούς υπουργούς. Η πολυεπίπεδη διελκυστίνδα κυβέρνησης – αντιπολίτευσης συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, οι καταγγελίες για διαφθορά πολλαπλασιάζονται, οι κραυγές στις τηλεοπτικές μονομαχίες εξελίσσονται σε αλληλοκράξιμο και η χώρα βυθίζεται όλο και περισσότερο. Υπάρχει πάτος; Υπάρχει γυρισμός; Και πότε θα συνεννοηθούν τα κόμματα σε μία, έστω, διακήρυξη Αρχών σε πρώτη φάση, πάνω σε στοιχειώδεις Αρχές, για την έξοδο από την κρίση;

Σχεδόν όλοι οι κατέχοντες υψηλούς θώκους γνώριζαν την πραγματικότητα. Σχεδόν όλοι έβλεπαν το κακό που έρχεται. Κι όμως σιωπούσαν, χάριν του πελατειακού οφέλους. Χάριν της διατήρησης των οφιτσίων, των προνομίων, των ψευδαισθήσεων και της απληστίας τους. Και οι εκτός Ελλάδος πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες το γνώριζαν, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, που εξουθενωμένη η χώρα, ηθικά και οικονομικά, θα έσπευδε να ζητιανέψει. Γιατί δεν μπορούσε, ξαφνικά, να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις ανάγκες και υποχρεώσεις της στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Έτσι ξαφνικά, μας είπαν, βρεθήκαμε με το πιστόλι στον κρόταφο. Χωρίς να εξηγήσουν το πώς και το γιατί. Χωρίς καμία διαπραγμάτευση, σπεύσαμε να δώσουμε γη και ύδωρ. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά, μας είπαν. Έτσι ξαφνικά, η χώρα βρέθηκε χρεοκοπημένη και η εθνική κυριαρχία εκχωρήθηκε «τελεσίδικα και αμετάκλητα». Πολλά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, ποινικής αλλά και ηθικής φύσεως. Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα είναι τα διά παραλείψεως τελεσθέντα και έγκεινται στο ότι γνώριζαν και σιώπησαν. Στον οίστρο τους για την άλωση της εξουσίας, άλωσαν το κράτος και το παρέδωσαν σε τρίτους που καραδοκούσαν.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Επίκαιρα” στις 21/4/11

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.