Ελληνική κοινωνία και αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους


Νότης Μαριάς: Ελληνική κοινωνία και αναδιάρθρωση δημόσιου χρέουςτου Νότη Μαριά

Παρά τις συνεχείς διαψεύσεις και το κυνήγι μαγισσών σε σχέση με τις φήμες περί αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, η σχετική συζήτηση βαίνει αμείωτη στο διεθνή Τύπο. Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση, η ηγεσία της ΕΕ και η «διεθνής των κερδοσκόπων» επιθυμούν να περιορίσουν τη σχετική συζήτηση στο δικό τους στενό κύκλο προκειμένου να μπορέσουν να διαμορφώσουν με άνεση την ατζέντα και να αφήσουν έξω από τη συζήτηση την ίδια την ελληνική κοινωνία, στην οποία προγραμματίζουν να φορτώσουν για άλλη μια φορά τα βάρη της αναδιάρθρωσης. Γιατί είναι βέβαιο ότι η όποια συζήτηση σε σχέση με την αναδιάρθρωση θα πρέπει να γίνει με όρους κοινωνίας, από την κοινωνία για την ίδια την κοινωνία. Διαφορετικά, τα «παπαγαλάκια» της διεθνούς τοκογλυφίας θα επιβάλλουν τις απόψεις τους και θα καθορίζουν επαχθείς όρους αναδιάρθρωσης για την ίδια τη χώρα και το λαό μας.

Επομένως, στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας θα πρέπει να ξεκινήσει, με πρωτοβουλία της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας, μια οργανωμένη συζήτηση για το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους και να καθοριστούν οι γραμμές πίσω από τις οποίες δεν πρόκειται να γίνουν υποχωρήσεις. Μάλιστα, η σχετική κοινωνική συζήτηση πρέπει να γίνει με τρεις βασικές προϋποθέσεις:

Πρώτον, ότι η χώρα μας με άλλη δημοκρατική προοδευτική πλειοψηφία θα πρέπει να προχωρήσει σε άμεση μονομερή διαγραφή του «επονείδιστου χρέους».

Δεύτερον, ότι θα προχωρήσει άμεσα η διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων.

Τρίτον, ότι το υπόλοιπο δημόσιο χρέος θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί με τρόπο που να μην πλήξει την ίδια την ελληνική κοινωνία, αλλά τους κερδοσκόπους και τους τοκογλύφους.

Βασική «κόκκινη γραμμή» είναι να μην φέρουν το βάρος της αναδιάρθρωσης οι ασφαλισμένοι, οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αντισταθούμε σε οποιαδήποτε απόπειρα μονομερούς αναδιάρθρωσης εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία θα οδηγήσει σε «κούρεμα» των ομολόγων που κατέχουν τα ασφαλιστικά ταμεία, αφού κάτι τέτοιο θα οδηγήσει μοιραία σε μείωση των συντάξεων, του εφάπαξ αλλά και των άλλων παροχών προς τους συνταξιούχους και τους κάθε λογής μερισματούχους των ασφαλιστικών και των επικουρικών ταμείων.

Αλλά ούτε και η συμπεφωνημένη αναδιάρθρωση μπορεί να προχωρήσει εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων, αφού μια απόφαση περί μείωσης της περιουσιακής αξίας των ασφαλιστικών ταμείων δεν μπορεί να δρομολογηθεί ακόμη και εάν υπάρξει η σύμφωνη γνώμη των διορισμένων διοικήσεων των ταμείων.

Περιουσιακά δικαιώματα των ασφαλισμένων

Κατά το άρθρο 1 του Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που, σύμφωνα πλέον με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, αποτελεί πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ, «κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του. Ουδείς δύναται να στερηθεί της περιουσίας του ειμή διά λόγους δημοσίας ωφελείας και υπό τους προβλεπόμενους υπό του νόμου και των γενικών αρχών του Διεθνούς Δικαίου όρους».

Έτσι, με το εν λόγω άρθρο κατοχυρώνεται ρητά ο σεβασμός της περιουσίας των πολιτών, που μπορεί να τη στερηθούν μόνο για λόγους δημόσιας ωφέλειας.

Σύμφωνα με την ΕΣΔΑ, στην έννοια της περιουσίας περιλαμβάνονται όχι μόνο τα εμπράγματα δικαιώματα (π.χ., το δικαίωμα κυριότητας), αλλά και όλα τα δικαιώματα περιουσιακής φύσεως και τα κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα.

Αυτό σημαίνει ότι καλύπτει και τα ενοχικά δικαιώματα, άρα και τα δικαιώματα των πολιτών επί των ομολόγων, των μετοχών αλλά και των λοιπών περιουσιακών τους στοιχείων, στα οποία περιλαμβάνεται ο μισθός, η σύνταξη, το εφάπαξ και η λήψη μερισμάτων από τα διάφορα επικουρικά ταμεία τους.

Ήδη με την απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου στην υπόθεση Αντωνακόπουλος κατά Ελλάδας και Γεωργιάδης κατά Ελλάδας, το δικαίωμα στην απολαβή στη σύνταξη υπάγεται στην έννοια της περιουσίας του άρθρου 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Μάλιστα, το εν λόγω δικαστήριο έχει κρίνει ότι από την παραπάνω διάταξη της ΕΣΔΑ προστατεύονται τόσο οι ανταποδοτικές όσο και οι μη ανταποδοτικές παροχές προνομιακού χαρακτήρα των ασφαλισμένων και των μερισματούχων των διαφόρων ταμείων.

Επομένως, ένα «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων με απόφαση του ελληνικού κράτους, που θα οδηγούσε σε εκ των πραγμάτων μείωση της περιουσίας των ασφαλιστικών και λοιπών ταμείων και στη συνακόλουθη μείωση των συντάξεων και των λοιπών παροχών προς τους ασφαλισμένους, συνιστά κλασική περίπτωση παράνομης απόφασης, αφού αντίκειται στην παραπάνω διάταξη του άρθρου 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Ως εκ τούτου, οι συνταξιούχοι αλλά και όλοι οι ασφαλισμένοι θα δικαιούνται στην περίπτωση αυτή να προχωρήσουν στην άσκηση όλων των νόμιμων ενδίκων μέσων προκειμένου να ανατρέψουν την παραπάνω παράνομη απόφαση της κυβέρνησης και της τρόικας. Σημαντικό πρόκριμα στην περίπτωση αυτή θα αποτελέσει οπωσδήποτε η απόφαση του ΣτΕ επί της αιτήσεως ακυρώσεως την οποία έχουμε ασκήσει κατά του Μνημονίου, το οποίο ομοίως κατά παράβαση του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ επέφερε μείωση των συντάξεων και των μισθών. Ούτε μπορεί η κυβέρνηση να αποδείξει βάσιμα ότι ο περιορισμός των περιουσιακών δικαιωμάτων των πολιτών που θα επέλθει από την αναδιάρθρωση γίνεται για λόγους δήθεν δημόσιας ωφέλειας, αφού στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να τεκμηριώσει με επαρκή δημοσιονομικά στοιχεία ότι έχει τηρήσει μια δίκαιη ισορροπία μεταξύ της δήθεν δημόσιας ωφέλειας και της προάσπισης των θεμελιωδών δικαιωμάτων των συνταξιούχων και των ασφαλισμένων μέσα στο πλαίσιο της αρχής της αναγκαιότητας ως ειδικότερης έκφρασης της αρχής της αναλογικότητας.

Κάτι τέτοιο όμως είναι δύσκολο έως αδύνατο να αποδειχτεί τη στιγμή που το κράτος υπό τις κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου έχει σκανδαλωδώς ευνοήσει τις διάφορες ιδιωτικές τράπεζες και τους μεγαλομετόχους τους, χορηγώντας σ’ αυτούς ρευστό και εγγυήσεις ύψους 108 δις ευρώ το διάστημα 2008-2011.

Γιατί λοιπόν άραγε τα πολιτικά κόμματα του Μνημονίου και η ελληνική Βουλή κωφεύουν στην παραβίαση των παραπάνω δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, που θα επέλθει σε περίπτωση ενδεχόμενης αναδιάρθρωσης, και αποφεύγουν συστηματικά μια αναλυτική και επί της ουσίας συζήτηση για το ζήτημα αυτό;

Προφανώς, ήρθε πλέον η ώρα οι Έλληνες πολίτες να αναλάβουν οι ίδιοι την προάσπιση των δικαιωμάτων τους με κάθε νόμιμο τρόπο.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Επίκαιρα” στις 28/4/11 

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.