Εμετικός Άδωνις εναντίον Αγανακτισμένων και υπέρ Μπάτσων! [βίντεο]


Εμετικός Άδωνις εναντίον Αγανακτισμένων και υπέρ Μπάτσων! [βίντεο]

Οι απόψεις του Άδωνι Γεωργιάδη είναι γνωστές, αν και ανά πενταετία αλλάζουν. Ο κάποτε αρχαιολάτρης – ελληνιστής και… δημοκρατικός (ναι, κάποτε δήλωνε δημοκρατικός – πριν πάει με τον Καρατζαφέρη), έχει μεταμορφωθεί σε φανατικό δεισιδαίμονα χριστιανό, εθνικιστή και νεοφιλελεύθερο προπαγανδιστή. Με τη γνωστή του υστερία, ο κήρυκας του νεοφιλελεύθερου δωσιλογισμού, ο ξενόδουλος και πατριδοκάπηλος Γεωργιάδης, ο τηλεπλασιέ της ελληνικής γραμματείας, όχι μόνο επιτέθηκε με ύβρεις στο Κίνημα των Αγανακτισμένων αλλά και έπλεξε το εγκώμιο των μπάτσων. Δείτε την εμετική εκπομπή του:

tsantiri.gr

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

7 ἀπαντήσεις στὸ Εμετικός Άδωνις εναντίον Αγανακτισμένων και υπέρ Μπάτσων! [βίντεο]

  1. Αφήστε τον δυστυχή Άδωνι να λέει όσα λέει και να εκτίθεται, όχι μόνον ως πλασσιέ της ελληνικής γραμματείας, την οποία έχει ξεχάσει, ως προς το ουσιαστικό παιδευτικό της περιεχόμενο, αλλά και ως θλιβερός υπερασπιστής των συμφερόντων της σύχρονης τραπεζικής ελίτ και της ιδεολογίας τους, που φυσικά είναι αυτό το απίθανο κράμα νεοφιλελευθερισμού (όταν πρόκειται για την ελευθερία κίνησης αυτής της ελίτ και την διάθεση των προϊόντων της) και κεϋνσιανισμού (όταν πρόκειται για την κρατική ή διακρατική προστασία του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος από τον κίνδυνο της πτώχευσης, που περικλείει αυτή η ελευθερία κίνησης και η διάθεση των τοξικών προϊόντων της).

    Επίσης, είναι άκρως διασκεδαστικός φθάνοντας στα επίπεδα ενός πραγματικού entertainer όταν υπερασπίζεται, με τον γνωστό φανατισμό του, τα τοκογλυφικά συμφέροντα της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ, που έχουν στραφεί εις βάρος της χώρας μας, λες και εξελέγη ως βουλευτής από κάποιο λόμπυ τραπεζιτών και χρηματιστών!

    Προς το παρόν, ας τον αφήσουμε, μέσα στην μιζέρια του, στην κοινωνική απομόνωση και στην μοναξιά, που τον ζώνουν και όσο περνάει ο καιρός, θα τον ζώνουν, ολοένα και περισσότερο. (Έχει, άλλωστε, την κυρία Ευγενία να του κάνει παρέα).

    Ευτυχώς, η ελληνική κοινωνία έχει αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται και πρόκειται να τον ανταμείψει για την προσφορά του αυτή, όταν έλθει η ώρα (των εκλογών, εννοείται…)

    Μοῦ ἀρέσει

  2. Οπλίστηκα με την απαραίτητη υπομονή και το απαιτούμενο κουράγιο, για να κάτσω να δω όλον τον ακατάπαυστο μονόλογο του Αδώνιδος.

    Είναι πραγματικά απολαυστικός! Δίνει ρεσιτάλ. Έχει ξεπεράσει τον εαυτό του και ταξιδεύει προς νέα επίπεδα ανθρώπινης έκφρασης.

    Έχει καταφέρει το ακατόρθωτο. Αυτό που ουδείς άλλος έχει πετύχει (ή για να είμαστε ακριβείς, λίγοι άλλοι έχουν πετύχει):

    Να καταστήσει αντιπαθή, ακόμα και εκείνα, από όσα λέει, τα οποία είναι σωστά και ως εκ τούτου καταφέρνει να οδηγήσει το κοινό, που τον ακούει, στην πεποίθηση ότι, ακόμα και αυτά, είναι ένα τμήμα ενός άκρως διασκεδαστικού/ψυχαγωγικού show και ως εκ τούτου ανάξια λόγου και προσοχής.

    Όλα αυτά, βέβαια, δεν μειώνουν την απαράμιλλη αξία του, ως ενός αξεπέραστου entertainer (θυμάμαι τον αείμνηστο Γιώργο Οικονομίδη, ως προς τον οποίο είναι αλήθεια ότι υστερεί), ως ενός ικανότατου κομφερασιέ (στην μνήμη μου έρχεται ο Κώστας Βενετσάνος) και ως ενός ταλαντούχου ηθοποιού (επιπέδου Φαγκίσκου Μανέλη).

    Σε αυτό το πεδίο δράσης και λόγου, ουδείς μπορεί να τον συναγωνιστεί – εξαιρουμένου, ίσως, του Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη, ο οποίος, όμως, πρέπει να φάει πολλά ψωμιά, για να φθάσει τον αγαπητό Άδωνι…

    [Αλλά εκεί που πραγματικά δίνει την ψυχή του ο αγαπητός Άδωνις είναι όταν καταπιάνεται με τα ζητήματα του ελληνικού δημόσιου χρέους, με τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και την ντε και καλά και με κάθε θυσία, αποπληρωμή τους, μέχρι το τελευταίο λεπτό, με τα (μη – κατά τον Άδωνι -) τοκογλυφικά επιτόκια των τραπεζών και των funds, καθώς και με τα “δίκια” των “επενδυτών”, απέναντι στο ελληνικό δημόσιο. Εδώ, σε αυτά τα ζητήματα, ο Άδωνις είναι σαφής, κατηγορηματικός και άτεγκτος – όπως ο ΓΑΠ : Όταν καλείται να επιλέξει το κούρεμα των απαιτήσεων των δανειστών, ή το κούρεμα των μισθών και των εν γένει εισοδημάτων του ελληνικού πληθυσμού, η επιλογή του είναι υπέρ του κουρέματος των μισθών και των εισοδημάτων του ελληνικού πληθυσμού και όχι υπέρ του κουρέματος των τοκογλυφικών (γι’ αυτόν οι απαιτήσεις αυτές δεν είναι τοκογλυφικές, ή και όσες από αυτές είναι, αν είναι, αυτό του είναι αδιάφορο) απαιτήσεων των δανειστών. Το αστείο και παράλληλα, το τραγικό (δηλαδή το κωμικοτραγικό) είναι ότι έχει εκλεγεί με ψήφους του ελληνικού πληθυσμού – εκτός και αν κάνω λάθος στο σημείο αυτό, κάτι που ουδόλως αποκλείω – και όχι των τραπεζιτών, των οποίων προστατεύει τις απαιτήσεις, με όσα λέει και πράττει]…

    Μοῦ ἀρέσει

  3. Ὁ/ἡ Γιώργος γράφει:

    Το ότι ένα τέτοιο σκουλήκι υπάρχει μέσα στη Βουλή δείχνει την κατάντια της χώρας μας , δυστηχώς . Εύχομαι μετά από όλα αυτά που έχουμε πάθει εμείς οι Έλληνες να βάλουμε μυαλό και να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε και να βάζουμε στη θέση του τον κάθε τσογλανοπροδότη που το παίζει πατριότης.

    Μοῦ ἀρέσει

  4. Αγαπητέ Γιώργο, μην παθιάζεσαι τόσο πολύ, με τον κ. Άδωνι. Δες την περίπτωσή του από την διασκεδαστική της πλευρά, η οποία μας βοηθάει, ακριβώς επειδή λειτουργεί χαλαρωτικά.

    In his case, the amusement is full…

    Άλλωστε, είναι και η μόνη, που αξίζει, όταν μιλάμε για τον εν λόγω κύριο…

    Μοῦ ἀρέσει

  5. Άνθεξα, αγαπητέ φιλόλογε, ίσως επειδή, με διακρίνουν και κάποια μαζοχιστικά σύνδρομα. Πάντως, επαναλαμβάνω ότι αυτός ο άνθρωπος καταφέρνει, ακόμα και όταν λέει κάποια σωστά πράγματα, να κάνει τον ακροατή του να μην τα λαμβάνει υπόψη του.

    Να σου πω και κάποια άλλα πράγματα, περί του Αδώνιδος. Αυτό, που πάντοτε με απασχολεί είναι το γιατί αυτός ο άνθρωπος υπερασπίζεται με τόσο φανατισμό το ¨δίκιο” των ραντιέρηδων (για να θυμηθούμε μια παλιά λέξη την οποία χρησιμοποίησε ο αείμνηστος John Maynard Keynes το μακρινό 1924, για να περιγράψει τους αργόσχολους εισοδηματίες και για να μιλήσει για την αναγκαιότητα της ευθανασίας τους δια του πληθωρισμού των εισοδημάτων τους, προκειμένου να αποφευχθεί η πρόκληση αχρείαστου πόνου στις κοινωνίες και για να μπορέσουν να λειτουργήσουν ομαλά οι λειτουργίες της απρόσκοπτης χρηματοδότησης των καπιταλιστικών οικονομιών, οι οποίες λειτουργίες, περιοδικά, μπλοκάρονταν από την αδυναμία του χρηματοπιστωτικού συστήματος να μετατρέψει τις αποταμιεύσεις σε επενδύσεις, γεγονός το οποίο ο Κέϋνς, ορθώς, απέδιδε στην συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των ραντιέρηδων και στην σύστοιχη πτώση της κατανάλωσης, που ακολουθούσε την, κατ’ αυτόν τον τρόπον, ακραία ανισοκατανομή του εισοδήματος), εναντίον των συμφερόντων του ελληνικού κράτους, το οποίο είναι υπερχρεωμένο σε αυτούς τους ραντιέρηδες.

    Φυσικά, το ελληνικό κράτος (δηλαδή οι πολιτικοί ταγοί της εντόπιας ελίτ, που το διοικούν) μπορεί να έχει κάνει τα μύρια όσα λάθη. Μπορεί να έχει τις μύριες όσες αδυναμίες, που προφανώς πρέπει να διορθωθούν. Μπορεί να έχει γίνει υποχείριο των όποιων οικονομικών ή κοινωνικών ελίτ. Μπορεί να ευθύνεται για χίλια δυό και πολύ περισσότερα πράγματα.

    b>Γιατί, όμως, ο Άδωνις επιμένει ότι το ελληνικό κράτος πρέπει να αφεθεί έρμαιο στα χέρια των ραντιέρηδων (ξένων και εντόπιων), οι οποίοι πρέπει να διμοιράσουν την περιουσία του και να την καρπωθούν αντί πινακίου φακής;

    Γιατί ο Άδωνις μάχεται λυσσαλέα για τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των λοιπών ραντιέρηδων ομολογιούχων, που απαιτούν την εις ολόκληρον και άνευ εκπτώσεως πληρωμή τους από το ελληνικό κράτος, του οποίου κατέχουν τα ομόλογα;

    Γιατί ο Άδωνις επιμένει να μάχεται δημοσίως, με τον γνωστό φανατισμό του, για πείσει ότι τα επιτόκια δανεισμού του ελληνικού δημοσίου (και παλαιά και τώρα) δεν είναι τοκογλυφικά – ενώ είναι πασιφανές ότι είναι τοκογλυφικά επιτόκια (ακόμα και αυτά του Δ.Ν.Τ., που είναι πολύ μικρότερα από εκείνα της ευρωζώνης, διότι όταν δανείζεις, με επιτόκιο 2,8%, έναν υπερχρεωμένο, σε έναν καιρό που τον υποχρεώνεις σε μια δραματική ύφεση και παράλληλα δεν του επιτρέπεις, ή δεν τον βοηθάς να υποτιμήσει το νόμισμά του, τότε δεν κάνεις τίποτε περισσότερο από το να τον υπερχρεώνεις, να τον θέτεις υπό ένα μοντέρνο καθεστώς μιας αέναης πεονίας, καθιστώντας έτσι το επιτόκιο δανεισμού του αυτοδικαίως τοκογλυφικό) – και ότι το ελληνικό δημόσιο πρέπει να τα πληρώσει; (Καταλήγοντας στην εξ ορισμού εθελόδουλη θέση ότι, ως εκ τούτου, οι δανειστές μας και η τρόϊκα, απλώς μας διευκολύνουν και πρέπει να τους ευγνωμονούμε γι’ αυτό)!

    Ο άνθρωπος αυτός είναι εκλεγμένος βουλευτής από τον ελληνικό λαό, όχι για να υπερασπισθεί τα συμφέροντα των δανειστών, αλλά για να υπερασπισθεί τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους – ακόμα και αν αυτό έχει διαπράξει μύρια σφάλματα και αδυναμίες. Αυτή είναι η εντολή που έχει από το εκλογικό σώμα.

    Γιατί, όμως, αυτός ο άνθρωπος παραβιάζει αυτή την εντολή;

    Γιατί υπερασπίζεται τα συμφέροντα των αντιδίκων του ελληνικού κράτους, ενώ γνωρίζει ότι η θέση αυτή είναι μια εξόχως αντιπατριωτική θέση, αφού έτσι βλάπτει τα συμφέροντα του ελληνικού δημοσίου και κατ’ επέκταση του ελληνικού εκλογικού σώματος και του πληθυσμού που κατοικεί σε αυτόν τον τόπο, αφού γνωρίζει πολύ καλά (και δεν μπορεί να πει ότι δεν το γνωρίζει, διότι αυτό το γνωρίζουν και τα μικρά παιδιά) ότι η θέση αυτή δυσχεραίνει την πραγματική και την διαπραγματευτική θέση της χώρας;

    Αυτή η στάση του Αδώνιδος, μπορεί να οφείλεται σε ιδεολογικοπολιτικούς λόγους; Δεν το αποκλείω, αλλά η εκδοχή αυτή αποδυναμούται, διότι πρέπει να μην ξεχνάμε ότι στον πολιτικό χώρο που ο Άδωνις (λέει ότι) εκφράζεται ο πατριωτισμός είναι μια κυρίαρχη και βασική συνιστώσα του ιδεολογικού οπλοστασίου αυτού του χώρου. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο πατριωτισμός όχι μόνον αγνοήθηκε, όπως αβίαστα προκύπτει, η, ήδη, περιγραφείσα τοποθέτηση του Αδώνιδος, από την εποχή της υπερψήφισης του Μνημονίου της ντροπής και της μοντέρνας μεταναζιστικής Κατοχής, τον Μάϊο του 2010, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με αυτήν την βασική ιδεολογική συνιστώσα του συντηρητικού χώρου, στις ακραίες παρυφές του οποίου (υποτίθεται ότι) κινείται ο Άδωνις Γεωργιάδης.

    Μπορεί η στάση του Αδώνιδος να οφείλεται στην προσωπική πολιτική τύφλωση του ανδρός, ως απόρροιας του σφάλματος που διέπραξε με την υπερψήφιση του Μνημονίου και λόγω της ξεροκεφαλιάς που τον διακρίνει, αρνούμενος να παραδεχθεί ότι έπραξε εσφαλμένα στην συγκεκριμένη περίπτωση; (Ο Άδωνις είναι από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις εκείνων των ανθρώπων, που ουδέποτε έχουν παραδεχθεί ότι έχουν σφάλλει στην ζωή τους). Σε έναν βαθμό, αυτό πρέπει να συμβαίνει, αλλά πρέπει να πούμε ότι μια τέτοια εξήγηση αποδυναμούται από το γεγονός ότι πιθανόν να επεξηγεί τα όσα συνέβησαν μετά το αρχικό σφάλμα. Δεν επεξηγεί όμως το ίδιο το αρχικό σφάλμα, το οποίο μένει ανεξήγητο (περί της ψήφισης του Μνημονίου ο λόγος). Και σίγουρα δεν επεξηγεί τον φανατισμό του Αδώνιδος στην υπεράσπιση των συμφερόντων των ραντιέρηδων του ελληνικού, του ευρωπαϊκού και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

    Στο μυαλό μου έρχεται μια τρίτη σκέψη, η οποία πρέπει να διερευνηθεί. Δεν γνωρίζω εάν ισχύει για τον αγαπητό Άδωνι, αλλά πρέπει να μπει στο τραπέζι, προς συζήτηση.

    Πρέπει να ξέρουμε ότι πολλοί από τους πολιτικούς ταγούς της χώρας, όπως και πολλά μέλη της οικονομικής και “πνευματικής” ελίτ του τόπου, έχουν επενδύσει σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, ή/και σε διάφορα τραπεζικά και άλλα ομόλογα ή/και σε διάφορα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, τα οποία συνδέονται με την παρούσα κρίση χρέους του ελληνικού δημοσίου και της ευρωζώνης και φυσικά δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να υπερασπίζονται τα άμεσα προσωπικά τους συμφέροντα, τα οποία ο “Μηχανισμός Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας”, που ψευδεπιγράφως, δημιούργησαν το Μνημόνιο της ντροπής και η δανειστική σύμβαση, (πρόκειται περί Μηχανισμού Στήριξης του Ευρωπαϊκού Χρηματοπιστωτικού Συστήματος και όχι της ελληνικής οικονομίας, αφού όλα τα χρήματα του Μηχανισμού αυτού πηγαίνουν στις τράπεζες και όχι στην ελληνική οικονομία) προστατεύει, είτε άμεσα, με την πληρωμή των ομολόγων του ελληνικού κράτους στην ώρα τους, είτε έμμεσα, με την αποφυγή της μερικής στάσης εξωτερικών πληρωμών του ελληνικού δημόσίου, μια μερική στάση εξωτερικών πληρωμών που θα συμπαρέσυρε, μέσα από μια κίνηση ντόμινο, όλα αυτά τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα.

    Καλόν είναι να τα έχουμε υπόψη μας όλα αυτά, διότι οι καιροί ου μενετοί…

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.