Μια πατρίδα ακόμη…


thumb

Γράφει ο Γιώργος Ρουσσάκης

Φαντάσου πως σε ένα υπόγειο (ναι, αυτό του Ντοστογιέφσκι) και μία παρέα παίζει χαρτιά. Απο το πολύ καπνό και τις λοξές ματιές καταλαβαίνεις πως πρόκειται για ένα βρόμικο παιχνίδι. Στο τραπέζι κάθονται ο ισοβίτης, ο ωραίος,  το μυαλό και ο αθεράπευτα εξαρτημένος παίχτης (ναι, αυτός του Ντοστογιέφσκι).  Στο πίσω μέρος του δωματίου είναι δυο πιτσιρικάδες, έτοιμοι να σκοτώσουν και ο αγαπητός σε όλους μας οικοδεσπότης.

Είμαι σίγουρος πως διασθάνεσαι τι θα συμβεί. Ο ωραίος θα φύγει στην ώρα του, ο ισοβίτης θα περιμένει να του κάτσει η καλή αλλα θα χάσει. Το μυαλό θα έχει εξόντώσει όλους τους αντιπάλους και ο εξαρτημένος παίχτης θα έχει πάει στον οικοδεσπότη της υπεροχης αυτής παρέας να πουλήσει το τελευταίο πράγμα που του έχει απομείνει… 5 λεπτά ζωής. Για μια παρτίδα , μια τελευταία παρτίδα , μία παρτίδα ακόμη σε παρακαλώ. Για 5 λεπτά ζωής. Μια παρτίδα που την παίζει και χάνει.

Κάπως έτσι μου φαίνεται πλέον η παγκόσμια πραγματικότητα. Μέσα στις παρανοϊκές εξελίξεις όπου συμβαίνουν στον οικονομικό κόσμο, παρατηρώ μόνο  μία συμπεριφορά. Εκείνη του παθολογικά εξαρτημένου, εξαθλιωμένου, χωρίς προοπτική και εγκεφαλικά καθυστερημένου, ανύμπορου παίχτη που βυθίζεται στη σισύφεια φύση της αρρώστειας του.

Στις ΗΠΑ θα συνεδριάζει το κογκρέσο συνεχώς μέχρις ώτου “αποφασίσει” αύξηση του πιστωτικού τους ορίου. Δηλαδή να νομιμοποιήσουν τη συμπεριφορά του κατεστραμμένου παίχτη που συνεχώς δανείζεται και δε μπορεί να ξεπληρώσει. Αλήθεια, ο οικοδεσπότης που τα βρίσκει τα λεφτά για να δανείζει; Και δε μιλάω για το φανταστικό υπόγειο της φαντασίας μου, αλλα για την καφκακική πραγματικότητα. Αλήθεια, στην χώρα αυτή, το πιό δημιουργικό και καινοτόμο που μπορούν να πράξουν πολιτικά είναι ίσως ισάξιο  συμπεριφοράς ενός ατόμου εξαρτημένου.

Και όσο συμβαίβουν αυτά, στην Ευρώπη προσπαθούν να περιορίσουν την «κρίση χρέους». Ένα πράγμα πάντως οφείλει να το αναγνωρίσει και ο πιό παθιασμένος αναρχικός. Ο καπιταλιστής σήμερα είναι αλληλέγγυος απέναντι στον άλλο καπιταλιστή. Όταν παλαιώτερα θα κάνανε επίθεση μεταξύ τους, τώρα όλοι μαζί (βλ. Ιδιώτες δανειστές = τράπεζες αλλα και ιδιώτες κεφαλαιούχοι = Φιλέλληνες Σόρος ? ) συμμετέχυον στη διαχείριση χρέους αγοράζοντας δικαιώματα εξουσίας σε χώρες. Βλέπεις το κεφάλαιο ωρίμασε και η εταιρεία είναι πλέον μικρή για το πιάτο του.

Κρίση χρέους, σπρεντς,  μνημόνια, επιλεικτική χρεοκωπία, μείωση μισθού σε παλαιολιθικά επίπεδα, σύνταξη ανύπαρκτη, παιδεία εκπορνευμένη, ασφυξιογόνα απαγορευμένα και για πόλεμο, τυφλοί εισαγγελείς μπροστά σε συνεργασία κράτους-φασιστών, 485 εκατ. ευρώ τα κέρδη της Εθνικής τράπεζας της Ελλάδος για το 2010, 1.36 δις εκατ. ευρώ μετοχικό κεφάλαιο της Μαρφίν και 2 εκατ. ευρώ καθαρά κέρδη για την Τράπεζα Πειραιώς, ανεργία στο 15%, μετανάστευση στα ύψη.

Κι επειδή κι εγώ είμαι μετανάστης, ξεπλένω το νόστο μου, χρησιμοποιώντας τον δόκιμο όρο για τα πουλιά… Αποδημιτικός. Όμως αλίμονο, τούτοι οι καιροί δεν είναι αλεξανδρινοί. Είναι καιροί που η τελευταία παρτίδα φαίνεται πως φτάνει. Τελειώνει το παιχνίδι και ο παίχτης μας, γυμνός, θα παραδώσει τα 5 λεπτά ζωής του. Και κάπου εκεί σταματάει η καρδιά και του κόβεται η ανάσα. Για μιά παρτίδα ακόμη. Και ίσως να έμαθε το μάθημα της χαραυγής.

 

Νάνος Βαλαωρίτης – Το μάθημα της χαραυγής

Με το κόκκινο φίδι που γεννιέται στο αίμα τους

με τη διπλή φλογέρα που κοιμάται στο βλέμμα τους

τα παιδιά σας θα μεγαλώσουν κι αυτά

θα τινάξουν το βαρύ χαλινάρι να εμποδίζει το όνειρό σας

θα παρατήσουν τους χορούς και τα παιχνίδια στα τρυφερά λαγκάδια

και θα περάσουν σιωπηλοί μαρμαροτράχηλοι τις ατσαλένιες πόρτες

να πλημμυρίσουν τη γερασμένη σας πολιτεία

και τ’ αγέρωχα παλικάρια μεθυσμένα από το αίμα της χαραυγής

θα τιναχτούν να γιορτάσουν το ξύπνημά τους

να τραγουδήσουν με τη δική σας φωνή ένα δικό τους αστέρι

ν’ αγναντέψουν με τα δικά σας βλέμματα ένα δικό τους ήλιο

να κοιμηθούν με το δικό σας ύπνο ένα λαφρύτερο ύπνο

και θάρθουν αστροντυμένοι

όπως έρχεται το φεγγάρι να λιώσει στην αμασχάλη του βουνού

και θάρθουν ηλιολουσμένοι

όπως έρχεται το μαχαίρι αστραφτερό να βρει το κοιμισμένο χέρι

και θάρθουν ανεμοπόδαροι θαλασσοφιλημένοι

να τινάξουν στη μαραμένη σας αγκαλιά τη ζωντανή τους αγάπη

τα πλούσια κι απλοϊκά τους δώρα.

πηγή

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.