ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ


Ιμάμ Αχμέτεστάλη από zagalisa.gr

Εδώ και μερικές δεκαετίες, παριστάνοντας τους ιστοριοδίφες, Τούρκοι, Έλληνες, Βούλγαροι και Σλάβοι εθναπόστολοι συγγραφείς, γράφουν και περιγράφουν τους Πομάκους, χύνοντας τόνους μελάνι, παρουσιάζοντας και παρομοιάζοντας τους Πομάκους σαν κάτι από τον εαυτό τους, υποστηρίζοντας ο καθένας από την πλευρά του, την ορθότητα της δήθεν τεκμηριωμένης άποψής τους, για την εθνολογική καταβολή των Πομάκων. Σήμερα φθάσαμε σε σημείο να γνωρίζουμε τους Πομάκους μόνο από τις διηγήσεις και περιγραφές των «άλλων» και των «εχθρών» τους (Τούρκων).

Χαρακτηριστικές είναι οι δημοσιεύσεις των τουρκόφωνων τοπικών εφημερίδων, που παλιά ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχουν Πομάκοι και ότι η μειονότητα εδώ είναι τουρκο-μουσουλμανική. Τώρα, άλλαξαν τροπάριο, γράφοντας ιστορίες για αρκούδες, Κουμάνους, Πετσενέγους, Κιπτσάκους και πολλούς άλλους, που δεν έχουν καμία σχέση με τους Οθωμανούς Τούρκους και ισχυρίζονται ότι είμαστε τούρκο-Πομάκοι και μακρινοί συγγενείς τους και ότι μοιάζουμε με τα μούτρα τους. Οι Πομάκοι μπορεί να υστερούσαν στις τέχνες, στα γράμματα και στο πολιτισμό, αλλά ποτέ δεν ήσαν βάρβαροι και δεν έχουν διαπράξει βαρβαρότητες και εγκλήματα, όπως οι Τούρκοι. Σαν Ζαγάλισα προκαλούμε τον οποιονδήποτε Τούρκο, Έλληνα, Βούλγαρο ή Σλάβο ιστορικό να αποδείξει από πού κατέβηκαν και ποιον αιώνα εγκαταστάθηκαν στην οροσειρά της Ροδόπης οι Πομάκοι. Το άρθρο αυτό ξεκινώ να το γράφω εν βρασμώ ψυχής και αγανάκτησης, για τις ανακρίβειες και διαστρεβλώσεις που θέλουν να φορτώσουν στους Πομάκους.

Σαν Ζαγάλισα, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε, στο μέτρο του δυνατού, μία πραγματική εικόνα και να φωτίσουμε πλευρές που δεν φαίνονται πλέον και τείνουν να χαθούν και ακόμα χειρότερα να αλλοιωθούν και να αντικατασταθούν με ξένες, περιγράφοντας τις παραδόσεις μας, τα ήθη, τα έθιμα, τις τέχνες, τον βίο, τον χαρακτήρα, τον λαϊκό πολιτισμό, δηλαδή την λαογραφία του λαού μας, όπως ήταν πριν την τελευταία πεντηκονταετία και πίσω μέχρι τα σκοτεινά βάθη της ιστορίας.

Θα περιγράψουμε, τον βίο, τον χαρακτήρα, το παρουσιαστικό, την ενδυμασία, την διατροφή, την ανατροφή των παιδιών, τους γάμους, τις γιορτές, τις θρησκείες, τις δεισιδαιμονίες, την καθημερινή εργασία, την δομή της οικογένειας, χρησιμοποιώντας την Πομάκικη ορολογία, για να έχει την δυνατότητα ο αναγνώστης μας, να συγκρίνει την διαφορετικότητα των Πομάκων, από τους γύρω λαούς των Βαλκανίων.

ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Νεαρή Πομάκα ντυμένη με παραδοσιακή πομάκικη ενδυμασίαΩς προς το παρουσιαστικό, το κυρίαρχο γνώρισμα των Πομάκων είναι του λεπτού ανθρώπου, [drebni ne yedri] πρόσχαρου και όχι τρομερού. Οι Πομάκοι είναι ανοιχτόχρωμοι [belu litse] προς καστανόξανθοι [rusi, çervendalesti], πολλές φορές καστανόμαυροι[çernoki], ποτέ σκούρου μελαψού μαύρου [ mrenok], και με μαλλιά κτενισμένα ίσια, με χωρίστρα σαν το λειρί του κόκορα perçen] ή προς τα πίσω, ίσα και μπροστά όρθια, σαν χαίτη αλόγου [çetka ]. Το ίδιο και οι γυναίκες, έχοντας μακριά μαλλιά με πλεξούδα, [plitka ] ή κοντά μαλλιά δεμένα κότσο, σαν καύκαλο χελώνας [kufal] στις γιορτές εκδηλώσεις και στην καθημερινή ζωή και εργασία ατημέλητα σαν προβιά [roşevi, runtesti]. Οι άντρες πάλι κοντά γένια [bradiçka ] ξυρίζονταν μία φορά την εβδομάδα, λεπτό μουστάκι ξυρισμένο κάτω από την μύτη μία γραμμή πάνω από τα χείλη [mustaçki]. Ουδέποτε προτιμήθηκε το μογγολικό τσιγκελωτό τουρκικού τύπου το παχύ, χοντρό, στριφτό ελληνικού τύπου μουστάκι. άνδρες, φωνακλάδες με χοντρή βροντερή φωνή, [garlesti] και οι γυναίκες με τρεμουλιαστή, γαργαλιστική ψιλή γυναικεία φωνή [plendesti]. Αμέσως αποκόμιζες την εντύπωση από άνδρες και γυναίκες, ότι ήσαν άνθρωποι δραστήριοι, εύστροφοι, πρόσχαροι, φιλεργατικοί, ολιγόλογοι, ολιγαρκείς, ολιγοδίαιτοι, ολίγο αινιγματικοί και κάποτε απερίσκεπτοι, Κεφάλαια που θα εξετάσουμε χωριστά και συγκριτικά με τους γύρω λαούς και φυλές. Άλλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα τους: ευαίσθητοι, ευέξαπτοι, θύμωναν εύκολα, αλλά δεν κρατούσαν κακία, θυμός και οργή είναι από τα χαρακτηριστικά γνωρίσΚάτω Θέρμεςματα της καθημερινής ζωής των Πομάκων, ακόμα μέσα και στη οικογένεια, απειθάρχητοι στις εντολές άλλων και ξένων,. Βέβαια, υπάρχει και μια μικρή μερίδα ανθρώπων, όπως σε κάθε άλλο πολιτισμένο λαό, που έχει μεγάλα ελαττώματα: πρόκειται για ανθρώπους που είναι αλαζόνες, προκλητικοί τυχοδιώκτες, πλεονέκτες, φιλάργυροι και ασταμάτητοι διεκδικητές πραγμάτων και καταστάσεων ακόμα κι εάν δεν τους ανήκουν, εκδικητικοί.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

Η Πομάκικη κοινωνία είναι δομημένη από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και πριν μισό αιώνα, όπως οι αρχέγονες κοινωνίες, με βάση το πατριαρχικό σύστημα γύρω από την οικογένεια και την φυλή που ανήκαν. Την φυλή [rot, rodnina] την αποτελούσαν οικογένειες [dom, domve] που ηγούνταν ένας αρχηγός, η κεφαλή της οικογένειας, κάτι ανάλογο σαν φύλαρχος, γενάρχης [glava], με αρμοδιότητες πλέον των διοικητικών, να νομοθετεί, να αλλάζει και να καταργεί προηγούμενους νόμους διαταγές παλαιοτέρων αρχηγών που θεωρούνταν καταχρηστικές, μεροληπτικές ή ξεπερασμένες.

ΠομάκοιΑκόμη, να δικάζει με μία επιτροπή γερόντων που υποδεικνύονταν από όλες τις οικογένειες και συγκεντρωνόταν εφόσον κάποιο πρόβλημα δεν μπορούσε να λυθεί εντός της οικογένειας ή ήταν διαφορά μεταξύ της ομήγυρης οικογενειών. Ο αρχηγός μεριμνούσε επίσης για την ομαλή συνύπαρξη όλων των οικογενειών της φυλής, που τον είχαν εκλέξει. Εκλεγόταν μόνο από τους άνδρες [maski] που ήταν οικογενειάρχες, παντρεμένοι με παιδιά. Αποκλείονταν οι ανύπαντροι, οι γυναίκες και οι ιερείς. Γινόταν κρυφά από τις γυναίκες, μητέρες, συζύγους για να μην επηρεάζουν συναισθηματικά και ψυχολογικά την εκλογή ή κάτω από πίεση της πατρικής οικογένειας. Η εκλογή ήταν φανερή και άμα προέκυπτε διαφορά, λυνόταν με τον απλούστερο τρόπο της πάλης-εκλογής [isbor], η λέξη σημαίνει και εκλογή και πάλη. Ο νικητής μετά από πάλη ήταν ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός. Μόνο όταν εξισλαμίστηκαν οι Πομάκοι, ο ιμάμης πολλές φορές ήταν και αρχηγός. Η πρακτική του να λύνουν τις διαφορές με την πάλη, ίσχυε ανέκαθεν.

Για παράδειγμα, θα αναφέρω ότι στις Θέρμες για τελευταία φορά, έλαβε χώρα τέτοιο γεγονός το έτος 1936. Ο θείος μου ήταν ιμάμης στις Άνω Θέρμες και ο παππούς μου ήταν ιμάμης στις Κάτω Θέρμες. Τα τάγματα αγγαρείας του Μεταξά άνοιγαν τον δρόμο από την διασταύρωση του Χανιού μέχρι τις Άνω Θέρμες. Η διαφορά προέκυψε στο εάν θα περνούσε ο δρόμος από την βυζαντινή πέτρινη γέφυρα που ήταν στενή και είχε στροφή ή θα περνούσε από την ξύλινη γέφυρα που θα κατασκευάζονταν και θα ήταν ευθεία. Μία Παρασκευή, μετά την προσευχή, μαζεύτηκαν όλοι οι κάτοικοι των συνοικισμών στη θέση Οσμάνοβο και πάλεψαν ο θείος μου με τον παππού μου, οι δύο ιμάμηδες των χωριών, ενώπιον όλων των κατοίκων και νίκησε ο παππούς μου και ο δρόμος πέρασε από την ξύλινη γέφυρα, που ξηλώθηκε το έτος 1973 από την υπηρεσία του στρατού, την Μ.Ο.Μ.Α. και κατασκευάστηκε στην θέση της τσιμεντένια, όπως είναι σήμερα.

Ο αρχηγός της φυλής ήταν η εγγύηση για την ομαλή και ειρηνική συνύπαρξη των οικογενειών. Οι εντολές και οι αποφάσεις του δεν χωρούσαν αμφισβήτηση και εκτελούνταν άνευ αντιρρήσεως. Σε περιπτώσεις που αποφάσιζε λάθος ή μεροληπτικά ή θεωρούνταν ανάξιος ή ήταν αιτία συμφοράς, πείνας και ήττας της φυλής [kutsuz], εκδιωκόταν ή θανατωνόταν, πολλές φορές μάλιστα με βασανιστικούς τρόπους για να είναι παράδειγμα προς αποφυγή και να μην διασπάται η ενότητα της οικογένειας. Ο εκάστοτε αρχηγός διαμόρφωνε την κοινωνία της φυλής του, ανάλογα με τις ικανότητές του.

Γι’ αυτό το λόγο οι Πομάκικες φυλές ενώ έχουν κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα διαφέρουν πάρα πολύ μεταξύ τους στην γλώσσα, στα ήθη και έθιμα, στις συνήθειες και εκδηλώσεις από τους Πομάκους της ιδίας περιοχής κι ακόμα του διπλανού χωριού. Η ομιλούμενη γλώσσα των Θερμών, της Μέδουσας, του Εχίνου και του Ωραίου, χωριών του ν. Ξάνθης, της Μυρτίσκης, της Βυρσίνης, του Κέχρου του ν. Ροδόπης, του Σιδηροχωρίου, του Μεγάλου Δερείου του ν. Έβρου ή του Ζλατογκράντ της Βουλγαρίας, διαφέρουν πάρα πολύ μεταξύ τους, παρόλο που μοιράζονται τον ίδιο γεωγραφικό χώρο. Για παράδειγμα, θα αναφέρουμε ότι το κρεμμύδι στις Θέρμες λέγεται λούκ, στην Μέδουσα βούκ, στον Εχίνο λόκα, στο Ωραίον λούτς, στην Κοτύλη λοούκα και κάποια ανάλογη προφορά σε όλα τα Πομακοχώρια, της οροσειράς της Ροδόπης. Διαφορές υπάρχουν και στα έθιμα. Σε μερικά χωριά η νύφη κατά την ημέρα του γάμου, πρέπει να είναι έφιππη και σκεπασμένη, είτε πάει σε άλλο χωριό είτε πάει στο γειτονικό σπίτι του γαμπρού.

Παραδοσιακή πάλη στο Αλανάτ (Αλάντεπε - Φλάμπουρο)Ο γενάρχης αρχηγός, η κεφαλή της φυλής είχε αρμοδιότητες και δικαιοδοσία σε μικρή περιοχή και σε περιορισμένο αριθμό οικογενειών. Η αύξηση του αριθμού των οικογενειών πολλές φορές οδηγούσε σε διενέξεις και διασπάσεις. Λογοδοτούσε στους άνδρες της φυλής [na sbirovişte] που τον είχαν εκλέξει, οι οποίοι τον στήριζαν και πολλές φορές ήταν και οι πολεμιστές του «στρατού» του. Η μια φυλή δεν υποτασσόταν εύκολα σε άλλη φυλή όσο ισχυρή κι αν ήταν και όσες φορές κι αν συνέβη ήταν περιστασιακά, πρόσκαιρα, δηλαδή υποταγή σε κάποιο πιο ισχυρό φύλαρχο, προκειμένου να παράσχει προστασία σε επερχόμενο εξωτερικό κίνδυνο.

Οι αρχηγοί των φυλών συναντιόνταν [sreşka na visoko ravnişte] και πολλές φορές σύσσωμες οι φυλές έκαναν συναντήσεις [pusreşka, sbirovişte] σε τακτά χρονικά διαστήματα ή τουλάχιστον μία φορά το χρόνο. Οι συναντήσεις αυτές είχαν πολλές φορές την μορφή της πανήγυρης, αφού προηγουμένως είχαν θυσιάσει ζώα, για να γιορτάσουν κάποιο σπουδαίο γεγονός όπως διακανονισμός συνόρων βοσκοτοπιών ή κάποια συμφιλίωση μακροχρόνιας βεντέτας. Τέτοιες ξακουστές και μεγαλοπρεπείς ανταμώσεις γινόταν στην περιοχή Θερμών στο οροπέδιο του Διάσπαρτου στη θέση Κουρμπάνιστε, στην περιοχή των Κιμμερίων στο οροπέδιο Καραογλάν και στη θέση Γελίν Μεζαρί, στο οροπέδιο Αλανάτ (Αλάν τεπέ στα τουρκικά) της Ροδόπης, στο οροπέδιο Σιρόκα Πλάνινα της Βουλγαρίας κ.α.

Το δυσπρόσιτο της ορεινής Ροδόπης, εμπόδιζε την Πομάκικη κοινωνία να συνενωθεί και να συγκροτηθεί σε ενιαία, ισχυρή αρχή και να δημιουργηθεί κεντρική εξουσία όλων των φυλών. Ο γεωργο-κτηνοτροφικός τρόπος ζωής, η έλλειψη γραφής και ανάγνωσης, η έλλειψη απλής πρακτικής αριθμητικής (αριθμούσαν μέχρι το πέντε), δεν είχαν το μηδέν [0] και το άπειρον [θα αναφερθούμε ιδιαίτερα στον τρόπο αρίθμησης, μέτρησης] καθιστούσαν ανέφικτη τη δημιουργία πόλεων κρατών με οργανωμένο στρατό. Οι Πομάκοι ουδέποτε έκτισαν πόλεις και φρούρια. Ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει ούτε μία πομακική πόλη στα Βαλκάνια. Αργότερα θα αναφερθούμε εκτενέστερα στον τομέα αυτό και σε ξεχωριστό κεφάλαιο που θα περιγράφουμε τις τέχνες, την επεξεργασία ξύλου και μετάλλου και την κατασκευή οικιών.

-Συνεχίζεται-

(Τεύχος 54, Ιούνιος 2011)

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

2 ἀπαντήσεις στὸ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ

  1. Ὁ/ἡ Mehmet IMAM γράφει:

    «ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΨΙΕ ΜΟΥ»
    ΑΛΛΑ!!!… ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ!….

    Το γεγονός που θα αναφέρουμε, σε γλώσσα λαϊκή και απλή, όπως ακριβώς χυδαίο και αποτρόπαιο ήταν το έγκλημα που διαπράχθηκε, είδε για πρώτη φορά τα φώτα της δημοσιότητας το γεγονός αυτό στην ιστοσελίδα του Πανελληνιου Συνδέσεμου Συμπαραστάσεως των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, «Η Φιλότητα» και στο ιστότοπο-τμήμα Πομάκοι Ημεδαποί Μουσουλμάνοι της Ελλάδας, στις 05 Ιουνίου 2005 και σ’ όλα τα «γρουπ» της Φιλότητας.

    Επίσης, το γεγονός αυτό, για πρώτη φορά γράφτηκε απο τον Μεχμέτ Ιμάμ και η επιμέλεια του κειμένου έγινε απο την Ελιζ Ι. Παγωνούλη.

    Για να μάθουν οι υπόλοιποι Έλληνες, τι έχουν τραβήξει οι «άλλοι» Έλληνες στα υψίπεδα της Ροδόπης…

    Θα σας φανεί η γλώσσα μας σκληρή! αλλά το ίδιο σκληρή ήταν και η πραγματικότητα…..

    Όταν ήμουν μικρός, πολλές φορές όταν έλειπαν οι δικοί μου στα χωράφια, με αφήνανε δίπλα στο θείο μου. Ο θείος αυτός, για το πόσο χρονών ήταν κανένας δεν το ήξερε, αλλά ούτε και ο ίδιος.

    Διότι, στα Πομακοχώρια δεν υπήρχε δομή και υποδομή κράτους. Αλλά και η Κοινότητα Θερμών μια φορά καικε και τις αλλες φορές που την κάψανε, κανείς εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε αρμόδιος για εννέα χωριά.

    Ο θείος μου, είχε ζήσει την Οθωμανική περίοδο, τους Νεότουρκους, τον Πρώτο και Δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο, την πρώτη Ελεύθερη Δημοκρατία της Θράκης και την δεύτερη Δημοκρατία Δυτικής και Βόριας Θράκης, την κατοχή των βουλγάρων, τον ανταρτοπόλεμο, τον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τις σχέσεις συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή και γνώριζε πολύ καλά τα δεδομένα και την ιστορία της περιοχής. Με λίγα λόγια, ήταν μια βιβλιοθήκη δίποδι.

    Πάντως πριν πεθάνει του βγήκαν άλλα δόντια και με βάση τα στοιχεία αυτά, που μας εξηγούσε, πρέπει να έζησε από 117-123 χρόνια και ήταν ο παλιός ΙΜΑΜΗΣ (Παππάς) του χωριού μας, γνωστός και με το όνομα Ιμάμ Εφέντη Χουσεϊν, στο χωριό Άνω Θερμών του Νομού Ξάνθης.

    Αυτός ο θείος και Ιμάμης του χωριού μας, ήταν ο μοναδικός διάδοχος του προηγούμενου Ιμάμη, ο οποίος ήταν πατέρας του, επίσης Ιμάμης στις Άνω Θέρμες και του είχαν ζητήσει το μοναδικό διάδοχό ( γιο ) του να τον παραδώσει στους αντάρτες ( Σουμκάρεν ή τσέτετε, όπως τους ονομάζουμε στην Πομάκικη γλώσσα) για να τον σκοτώσουν.

    Αυτός, βέβαια, όταν είδε ότι δεν πρόκειτε να το αφήσουν, αλλά ούτε υπάρχει περίπτωση να γλυτώσει από αυτούς, τους είπε: «εγώ έζησα, γύρισα, αλλά ένα παιδί επτά χρονών γιατί να σας το παραδώσω…». Φυσικά, αυτοί τους ήθελαν και τους δυο, όμως αυτό δεν επετεύχθει, λόγο που είχε καταλάβει ότι ήθελαν και τους δυο να τους σκοτώσουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι βρήκε τον πιο «φρικτό» θάνατο.

    Σύμφωνα μετά λεγόμενα του θείο, αλλά και τον υπόλοιπον συγχωριανών μας και ένας που ήταν μαζί με τους ΤΣΕΤΕΣ τον τιμώρησαν και τον πέρασαν από διάφορα βασανιστήρια. Η χρύση βίας των «Σουμκάρεν» στην ευρύτερη περιοχή των Πομακοχωρίων είναι γνωστή. Αφού ξεκίνησαν από ανάποδη κρεμάλα σε πρώτη φάση, μετά υπήρχε η φαλάκρα και μετά που δεν λύγισε ο Ιμάμης, τότες προχωρούσαν στα επόμενα βήματα. Πρώτα τον έκαψαν με σίδερο καυτό σε όλο το σώμα του και αφού το έκαψαν-εώησαν το σώμα του του ξαναζήτησαν να παραδώσει το παιδί του, αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος φυσικά. Όταν λοιπόν αυτοί κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να το παραδώσει και προδώσει το αίμα του, προχώρησαν στη συνέχεια στα βασαντιστήρια, του έβγαλαν τα νύχια του με πένσα και του έκοψαν τα αυτιά του και τα έβαλαν στον κώλο του. Τα δάχτυλα των χεριών του κομμένα, τα μάτια του βγαλμένα και το πέος του κομμένο και το βάλαν για μπιμπερό και ό,τι άλλο χυδαίο τρόπο μπορεί να σκεφτεί κανείς, αυτά τα κτήνοι διέπραξαν, ώστε να μειώσουν, να ταπεινώσουν και να φοβερίσουν τους πιστούς του χωριού, αλλά και την ευρύτερη περιοχή. Οι Σουμκάρεν αυτά που έκαναν σε εναν ιερό μας, μας θυμίζει το γεγονός του Αθανάσιου Διάκου που το σουβλάδησαν οι Οθωμανοί.

    Ζήτησαν να εκτελέσουν το θείο μου, που ήταν μόλις επτά χρονών για να δώσουν το μήνυμα ότι τα παιδιά σας δεν πρέπει να είναι στο δρόμο μας. Έτσι, αναγκάστηκε το χωριό στην πρώτη μετανάστευση που γίνεται το 19ο αιώνα και είναι προς τα Μελύβοια και τον Εχίνο. Που είναι κεφαλαιοχώρια στα Πομακοχώρια και είναι προς τη Βόρεια της Ξάνθης και στη Βόρεια της Θράκης, δίπλα στα σύνορα της Βουλγαρίας.

    Η περίοδος αυτή κατά τα λεγόμενα του θείου μου του ΙΜΑΜΗ πρέπει να ήταν στην περίοδο 1877-1885. Επίσης, όσοι ασχολούνται με την ιστορία και τα γεγονότα της ιστορίας θα διαπιστώσουν, ότι εκείνη την περίοδο υπάρχει κενό στην ιστορία της Θράκης. Παρόλο, που υπήρχαν ανακατατάξεις, ξεριζομούς των ανθρώπων απο τις εστίες τους, βιασμούς, αναρχική, τρομοκράτες, … μέχρι σήμερα τίποτα δεν γράφτηκε και γιατί; Ήταν μια περίοδος, που ο κόσμος για να βγάλει και τα προς την ζήν, έπρεπε απο τα χαράματα να σηκωθεί και από τα Μελύβια ανεβαίνανε στα Χωριά και στα χωράφια τους να πάνε να σκάψουν και να φυτέψουν όλοι ημέρα και πριν νυχτώσει να έχουν επιστρέψει πάλη στα Μελύβια και στο Εχίνου. Γιατί υπήρχε ο φόβος του γερο-θείου μου στον κόσμο.

    Σήμερα, όμως, αυτός αναπαύεται στο πιο ψηλό μέρος που έχει πάρει και το όνομά του σε σχέση με το θάνατό του. Λέγεται «ΙΜΑΜΣΚΕΤ ΜΕΖΑΡ», που σημαίνει το νεκροταφείο του Ιμάμ.

    Σήμερα, εμείς οι νέοι πόσοι ξέρουν από αυτά τα γεγονότα. Σας διαβεβαιώνω κανείς. Εκτός από τους γέροντες που μπορούν να σου το εξηγήσουν σαν ένα μύθο του τόπου.

    Γι’ αυτό εμείς οι Πομάκοι, διαβάζουμε τις ιστορίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Βουλγαρίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας. Αυτά όλα καλά είναι, όμως, έτσι δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουμε γνώσεις για εμάς τους ίδιους.

    Οι Πομάκοι για να αποκτήσουν γνώση, πρέπει κάποια ώρα οι Ροδοπαίοι και οι Θρακιώτες νέοι να γράψουν τη δικιά τους ιστορία. Να καταγράψουν τα ήθη-έθιμα μας, τις γιορτές μας, τα πολιτιστικά δρόμενα, τα βιώματα των γέρων ανθρώπων μας ώς μια αρχή και μετά θα αναδειχθεί η διαφορά μεταξύ των άλλων στην ευρύτερη περιοχή. Κάποτε δεν υπήρχε στήριγμα και βοήθεια προς τους Πομάκους, σήμερα αυτο το θέμα λίγο πολύ έχει λυθει.

    Στο Σύλλογο των Πομάκων και στην Εταιρεία Πομακικών Ερευνών πέφτει το βάρος για την αποκατάσταση των Πομάκων, όπως και την ιστορική πραγματικότητα. Μόνο έτσι θα σταματήσει οι καταπάτηση των δικαιώματων μας, που γίνεται επί αιώνες…

    Επίσης, δεν είναι τυχαίο μετά την σύσταση των φορέων αυτόν εκμέρους των Πομάκων της Ελλάδας, αμέσως ιδρύθηκαν σύλλογοι, οργανώσεις και ινστιτούτα στις γειτονικές χώρες. Μάλιστα, ο κύριος Ερδογάν μόλις πρόσφατα αναγνώρισε ότι οι Πομάκοι δεν είναι Τούρκοι. Θα ήθελα να ακούσω τους προδότες μας, τι έχουν να πουν για την δήλωση αυτή, αλλά! μάλλον κατάπιαν την γλώσσα τους και είναι βουβοί!!!

    Μεχμέτ Ιμάμ
    (Οικονομολόγος-Ερευνητής)
    ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ
    ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
    «Η ΦΙΛΟΤΗΤΑ»

    Μοῦ ἀρέσει

    • Ὁ/ἡ ΙΩΑΝΝΗΣ γράφει:

      Οι Τούρκοι στην Σμύρνη το 1916 – για να σου πω κι εγώ μια ιστορία που μου την διηγήθηκε ο παππούς μου – θεωρούσαν τους υπόλοιπους λαούς σκυλιά και όχι ανθρώπους.

      Μια μέρα – όπως μου διηγήθηκε – περπατούσε μαζί με ένα συνομήλικο φίλο του – 14 ετών – λίγο έξω από το χωριό.

      Προς το μέρος τους ερχόταν ένας έφιππος τούρκος ο οποίος ενώ μπορούσε να περάσει με το άλογο από δίπλα τους χωρίς καν να ενοχληθεί, σταμάτησε επίτηδες μπροστά τους και γύρισε και είπε στον φίλο του παππού μου που ήταν από την μέσα μεριά του δρόμου

      “Γκιαούρη κάνε στην άκρη”

      Το παιδί χωρίς να φοβηθεί γύρισε και του είπε….

      ‘Εγώ δεν πάω πουθενά. Εσύ να πας στην άκρη.”

      Ο τούρκος αμέσως έβγαλε το πιστόλι του και εκτέλεσε το μικρό παιδί και συνέχισε να καλπάζει προς το χωριό σαν να μην έγινε τίποτα….

      Σήμερα εσείς που είστε Πομάκοι ενώ είστε καθαροί Έλληνες και μάλιστα (είναι γνωστό) ως εξαιρετικά φιλότιμοι άνθρωποι πληρώνεται τις αμαρτίες ενός λαού που το μόνο που ήξερε να κάνει καλά είναι να σφάζει…..

      Και πληρώνεται τα δικά του λάθη και σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους λαούς των Βαλκανίων μόνο εσείς οι Αλβανοί και οι Κοσσοβάροι κατεβάσατε το κεφάλι και γίνατε μουσουλμάνοι.

      Αν ζούσατε σε μουσουλμανική χώρα και είχατε αλλαξοπιστήσει στην εποχή των Σταυροφοριών από Καθολικούς Ιερείς σήμερα δεν θα υπήρχε ούτε η ιδέα σας πάνω στην Γη….

      Για να αλλάξει μια κατάσταση που εμπεριέχει την “ντροπή¨” την προδοσία και τυχοδιωκτισμό πρέπει να προηγηθεί η συνειδητοποίηση του λάθους και η συγνώμη.

      Ότι και να είστε….όπου και να είστε θα ισχύει για σας το

      “την προδοσία πολλοί αγάπησαν τον προδότη ουδείς”.

      Γιατί οι Βαλκάνιοι και κυρίως ο Έλληνες που αποτελείται κομμάτι τους ιστορικό πάντα θα θυμούνται ότι αλλαξοπιστήσατε για να σωθείτε….

      Και οι Τούρκοι θα θυμούνται πάντα ότι είστε ολιγόπιστοι και γενίτσαροι….

      Όταν αποφασίσετε να θεωρείτε ΠΡΩΤΑ εσείς οι ίδιοι τους εαυτούς σας Έλληνες και γίνετε ξανά αυτό που ήσασταν – δηλαδή Έλληνες και μάλιστα με ιστορικές γραφές μέχρι και στον στρατό του Μ.Αλέξανδρου – τότε και ΜΟΝΟ θα σας φερθεί και η ιστορία και η ζωή όπως θέλετε και όπως νομίζετε ότι σας αξίζει….

      Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.