Ακροβατώντας στο κενό…


Οι δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών, ιδιαίτερα μετά την τορπίλη του Γ. Παπανδρέου περί δημοψηφίσματος, έφεραν το ελληνικό πολιτικό σύστημα στα όριά του. Κεντρικό πρόσωπο της περιδίνησης στον ορίζοντα γεγονότων της μαύρης τρύπας της ελληνικής χρεοκοπίας, ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς. Η κίνησή του να δηλώσει ότι αποδέχεται κατ’ αρχήν την υπογραφή της Δανειακής Σύμβασης, υπό τον όρο την παραίτηση της – ανεκδιήγητης – κυβέρνησης Παπανδρέου και την προκήρυξη εκλογών σε σύντομο χρονικό διάστημα , πυροδότησε σωρεία αντιδράσεων.

Στο εσωτερικό της παράταξης πολλοί είναι εκείνοι που απογοητεύτηκαν, θεωρώντας ότι η κίνηση αυτή αποτέλεσε υπαναχώρηση από την αταλάντευτη αντιμνημονιακή θέση την οποία είχε οικοδομήσει τα δύο τελευταία χρόνια. Πολλοί νεοδημοκράτες αλλά και άλλοι που τον υποστήριξαν, εμφορούμενοι έναν αγνό πατριωτισμό, λένε πως πληγώθηκαν.

Στην αντίπερα όχθη, το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ και οι δυνάμεις της διαπλοκής εκμεταλλευόμενες τη συγκυρία και ”ξεχνώντας” τις ολέθριες συνέπειες της μέχρι τώρα πολιτικής τους συμπεριφοράς, δεν έχασαν την ευκαιρία να τοποθετήσουν στο κάδρο της “ συνευθύνης” τον αρχηγό της αντιπολίτευσης για να πετάξουν από πάνω τους λίγο από το Μνημονιακό Άγος. Η Λερναία Ύδρα των τηλεοπτικών διαύλων εχθές εξαπέλυε μύδρους εναντίον του Σαμαρά. Τα μεγάλα κανάλια τον εγκαλούσαν για ολιγωρία ενώ τα πιο μικρά υπερπατριωτικά των εγκαλούσαν για υποταγή.

Οι μεγάλες δυνάμεις εξ Εσπερίας, δηλαδή η Γερμανία, μόλις ανοίχτηκε μια χαραμάδα αποδοχής της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου, εφάρμοσαν μέχρι κεραίας τα λόγια του Περικλή στους Αθηναίους για το περίφημο Μεγαρικό Ψήφισμα:

Κανείς όμως από σας ας μη νομίσει ότι ο πόλεμος θα γίνει  για ασήμαντη αφορμή , αν θέλαμε να αρνηθούμε ν’ ανακαλέσουμε το περί Μεγαρέων Ψήφισμα, στο οποίον φαίνονται ότι αποδίδουν τόσην σπουδαιότητα, ώστε ισχυρίζονται ότι αν αυτό ανακληθεί, ο πόλεμος θ’ αποσοβηθεί. Ούτε πρέπει ν’ αφήσετε να υφίσταται στη συνείδησή σας η μομφή ότι πολεμήσατε για ασήμαντη αιτία, γιατί το ασήμαντο αυτό αποτελεί την λυδία λίθο, για την εξακρίβωση και τη δοκιμασία των προθέσεών σας. Επειδή, εάν υποχωρήσετε απέναντι τους, θα βρεθείτε ενώπιον νέας και επαχθεστέρας απαιτήσεως, γιατί θα νομίσουν ότι και σε τούτο θα υποκύψετε εξαιτίας του φόβου. Ενώ, αν αρνηθείτε αποφασιστικά, θα τους δώσετε να καταλάβουν καθαρά ότι οφείλουν να συμπεριφέρονται απέναντι σας ως ίσοι προς ίσους μάλλον.

Με  ιταμό τρόπο απαίτησαν την έγγραφη αποδοχή των επαχθών όρων που συνοδεύουν την εν λόγω συμφωνία από την αντιπολίτευση ενώ διαδίδουν παντού ότι δεν υπάρχει τίποτε προς διαπραγμάτευση. Λειτουργώντας με τον ίδιο τρόπο που λειτούργησαν οι Αθηναίοι στρατηγοί στη Μήλο το 415 π.Χ που έλεγαν τα εξής:

«Έχουμε  την απαίτηση να επιδιώξουμε πιο πολύ να επιτύχουμε τα δυνατά από όσα κι οι δυο μας αληθινά έχουμε στο νου μας, αφού ξέρετε και ξέρουμε ότι κατά την κρίση των ανθρώπων το δίκαιο λογαριάζεται  όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του κι ότι,  όταν αυτό δε συμβαίνειοι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει  η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται.»

Φυσικά η θέση του Αντώνη Σαμαρά είναι εξαιρετικά δύσκολη. Για πολλούς ήταν η ευκαιρία που περίμεναν για να τον τσαλακώσουν.

Όσοι είναι προκατειλημμένοι εναντίον ξεσπάθωσαν. Μα κι αν συνέχιζε να λέει όχι χωρίς να λογαριάσει τις συνέπειες, αυτοί οι ίδιοι θα τον εγκαλούσαν ότι οδήγησε τη χώρα στη χρεωκοπία μόνο και μόνο για να γίνει πρωθυπουργός.

Όσοι είναι πληγωμένοι από την “ υπαναχώρηση” ενθυμούμενοι Μαραθώνες και Θερμοπύλες ξεχνούν τη δεινή διαπραγματευτική θέση της χώρας αλλά και την πραγματική νοοτροπία μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί:

«Η ελπίδα,  παρηγοριά την ώρα του  κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει. Όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα, (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν τη γνωρίζουν, όταν πια, για κείνον που έκαμε τη γνωριμία της, δεν έχει τίποτε για να το προφυλάξει απ’ αυτήν. Αυτό σεις, αδύναμοι και που η τύχη σας κρίνεται από μια μονάχα κλίση της ζυγαριάς, μη θελήσετε να το πάθετε ούτε να μοιάσετε τους πολλούς που, ενώ μπορούν ακόμη να σωθούν με ανθρώπινα μέσα, όταν τους βρουν οι συμφορές και τους εγκαταλείψουν οι βέβαιες ελπίδες, καταφεύγουν στις αβέβαιες ελπίδες, τη μαντική και τους χρησμούς και όσα άλλα τέτοια, με τις ελπίδες που δίνουν  φέρνουν στην καταστροφή.»

Όσο δε για τους ισχυρούς φίλους και συμμάχους από το Βερολίνο, ας θυμηθούν τι ολέθρια αποτελέσματα προκάλεσε στη χώρα τους η ταπεινωτική συνθήκη των Βερσαλλιών και ας αναλογιστούν ότι οι υπερόπτες και αλαζονικοί Αθηναίοι μπορεί να δήωσαν τη Μήλο αλλά συνετρίβησαν λίγο αργότερα στη Σικελία, δίνοντας τέλος στο όραμά τους για μια Μεσογειακή Ηγεμονία.

Προσωπικά, δεν μπορώ να κρίνω ακόμα τη στάση του προέδρου. Η αλήθεια είναι ότι δε θα ήθελα να είμαι στη θέση του όπως και πολλοί από τους φωνασκούντες  μικρούς πρωθυπουργούς του διαδικτύου και των καφενείων. Αλλά εγώ δε φιλοδοξώ να ηγηθώ της χώρας. Το θυμικό μου ενοχλείται από το ενδεχόμενο απώλειας της εθνικής αξιοπρέπειας. Ενοχλείται που δεν υπάρχουν αντιδράσεις στις προσβλητικές αξιώσεις των ισχυρών. Θυμώνω που τσαλαπατιέται η πατρίδα μου. Αλλά ξέρω ότι το τσαλάκωμα έγινε πρώτα από μέσα. Και δε συμμαζεύεται ο ηδονιστικός τρόπος του ζειν, η λατρεία του αυτοειδώλου  και ο συβαριτισμός που διέβρωσαν την ελληνική κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Όμως οι χώρες δεν κυβερνιώνται με το θυμικό.

Εν κατακλείδι, αν με ρωτήσετε, προτιμώ να είμαι φτωχός και αξιοπρεπής αφού:  δε θεωρείται ντροπή να ομολογήσει κανείς πως είναι φτωχός, αλλά χειρότερη ντροπή είναι να μην προσπαθήσει να ξεφύγει τη φτώχεια τουΌμως από το να κείμαι υπερήφανα νεκρός στα χαρακώματα, αλλά νεκρός, προτιμώ τη μάχη του αντάρτικου αλλά ζωντανός. Οι ηρωισμοί (των άλλων) που γίνονται τραγούδια και αφορμή για παρελάσεις, είναι το άλλοθι των δειλών και των βολεμένων.

Εγώ έτσι έμαθα αλλά δεν ξέρω αν αυτή είναι η άποψη των πολλών…

Κανείς Θεός δε θα μας βοηθήσει και κανείς πολιτικός δε θα μας «σώσει» αν δεν αποφασίσουμε εμείς τι πραγματικά θέλουμε και τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε γι’ αυτό.

Προς το παρόν ακροβατούμε στο κενό.

(Τα αποσπάσματα είναι από το την Ιστορία του Θουκυδίδη)

feltor

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.