Ευτυχώς διαφεύγω της λοβοτομής!


Δεν λέω να βάλω μυαλό με τίποτα. Κάθε πρωί που σηκώνομαι λέω στον εαυτό μου πάμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο, και κάθε βράδυ που πέφτω στο κρεβάτι μου,  ξεφυσώντας από μέσα μου και κουνώντας απογοητευμένος το κεφάλι μου λέω η σωτήρια αναβλήθηκε και σήμερα!

Με αυτό που έζησα χθες μάλλον η σωτηρία θα αργήσει για πολύ καιρό ακόμη. Γιατί πως είναι δυνατόν σε μια κοινωνία που υποφέρει, σε έναν κόσμο που ο ένας στους τέσσερις πεινάει, να υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε ένα χρυσό κλουβί , προφυλαγμένοι από κάθε κακή σκέψη και έννοια, που θα μπορούσαν να τους χαλάσουν τη διάθεση.

Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος για ένα καπρίτσιο να σκορπάει μερικές δεκάδες χιλιάδες μέσα σε ένα λεπτό, χρήματα που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν δεκάδες συνανθρώπους μας για ένα και δύο μήνες.

Πως είναι δυνατόν ο ίδιος άνθρωπος να αρνείται να δώσει μερικά ευρώ, ούτε χιλιάδες, ούτε εκατοντάδες, ούτε καν εκατό σε έναν συνάνθρωπό του για να του χαρίσει ένα πλατύ χαμόγελο μόνο και μόνο γιατί θεωρεί ότι έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα του χαμόγελου.

Πόσοι αλήθεια σαν αυτόν τον άνθρωπο υπάρχουν στον κόσμο. Και πως είναι δυνατόν κάποιοι να αρνούνται να χαρίσουν αγάπη, χαρά και χαμόγελο σε κάποιους άλλους γιατί πιστεύουν ότι όσα μοιράσουν τόσα θα λείψουν από το θησαυροφυλάκιο τους, ακόμη κι αν όσα έχουν δεν πρόκειται να τελειώσουν ποτέ, γιατί η αγάπη, η χαρά και ευτυχία απλά ο Δημιουργός προνόησε να μην τελειώνουν!

Πως μπορεί άραγε να σωθεί αυτός ο κόσμος, όταν τα μυαλά όσων τον κυβερνούν έχει καεί. Όταν όλα τα εγκεφαλικά κύτταρα που από κατασκευής χρησιμεύουν για άλλες λειτουργίες πέραν του πως θα γίνω ισχυρότερος έχουν νεκρωθεί, ή καλύτερα οι ίδιοι έχουν προχωρήσει στη… λοβοτομή τους.

Αρνούμαι να πιστέψω ότι ο κόσμος αυτός είναι χαμένος… Γιατί απλά κάνοντας αυτή τη σκέψη θα κάνω λοβοτομή στο δικό μου εγκέφαλο. Θα συνεχίσω κάθε πρωί να σκέφτομαι πως θα κάνω τον κόσμο μας καλύτερο, χαρίζοντας στο μερίδιο που μου αναλογεί τη χαρά σε άλλους. Αυτή θα είναι η δική μου διαφυγή. Ακόμη και αν αυτό το μερίδιο είναι μικρό. Αν και όπως είπα η χαρά δεν κόβεται ούτε σε μικρά ούτε σε μεγάλα κομμάτια.

svou69ra

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.