Μάτια ερμητικά σφιχτά.


γραφει ο αρισταρχος

Όταν ήμουν μικρός και μου ερχόταν μια ατυχία έκλεινα σφιχτά τα μάτια και ευχόμουνα μόλις τ’ ανοίξω να έχουν λυθεί όλα ως δια μαγείας. Και ήταν μαγεία. Αυτά τα δύο τρία δευτερόλεπτα με κλειστά τα μάτια ήταν λουσμένα στην ηρεμία και την εσωτερική λευτεριά. Κάτι ας πούμε σαν γιόγκα.

Αυτά όταν ήμουν μικρός. Τώρα, ξέρω πως όταν ανοίξω τα μάτια μου τα προβλήματά μου απλά θα έχουν επιμηκυνθεί, επιβαρυνθεί κατά δύο-τρία δευτερόλεπτα. Αυτό το ενδιάμεσο απειροελάχιστο διάστημα δεν συνεχίζει πλέον να αποτελεί χαλάρωση, μάλλον το αντίθετο .

Κουρασμένος απίστευτα από τον συνεχή βομβαρδισμό των ΜΜΕ για τσουνάμι αυξήσεων τον Ιούνιο, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ακυβερνησία, και στρατόπεδα συγκέντρωσης επιχείρησα να βάλω σε δοκιμασία την αντοχή μου με κάτι περισσότερο. Παρακολούθησα του Τσίμα την εκπομπή  “Έρευνα”

Ψυχοπλακώθηκα, αλώθηκα, διαλύθηκα. Γνώριζα τα συμβαίνοντα στην Βουλγαρία από μια επίσκεψη για δουλειά που είχα κάνει πριν δυό χρόνια. Άλλο αυτό κι άλλο ν’ ακούς την γυναίκα των 65-70 χρονών να σου λέει για σύνταξη 70ευρώ για πείνα, κρύο, ανέχεια. “Πέρασα τον χειμώνα χωρίς θέρμανση”.

Το χειρότερο όμως ήταν η αποτύπωση μιας φοβερής αλήθειας, μιας συγκλονιστικής αποκάλυψης. “Ο Βούλγαρος δεν γελάει πιά!”

Η πρόγευση ξεκινούσε από την Ροδόπη με τις μειώσεις των μισθών και τις απομειώσεις του εργατικού δυναμικού σε τεράστια μεγέθη. Από 17.000 εργαζόμενους σε 800! Από 1500ευρώ σε 950! Και τον εργοδότη να αποκαλύπτει πως η μείωση του μισθού δεν λύνει το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας ξεβρακώνοντας έτσι τον αχώνευτο Τόμσεν και ρίχνοντάς τον στον καιάδα της ανυποληψίας.

Έκλεισα τα μάτια μου για δύο-τρία δεύτερα και όταν τα άνοιξα βρισκόμουν πάλι εκεί με τα προβλήματα γερασμένα κατά δύο-τρία δεύτερα. Τίποτε δεν άλλαξε. Μόνο …

Μόνο μια εικόνα σ’ αυτό το μικρό διάστημα. Μια εικόνα, κυκεώνας εικόνων, fractals. Παρελθόν της δεκαετίας του πενήντα με την μικρή ξυλόσομπα στη μέση του μικρού σαλονιού με αναπνοές ν’ αχνίζουν και για μεσημεριανό ψωμί, ελιές, ντομάτα και πολύ όρεξη.

Ενσταντανέ από την πολύπαθη δεκαετία του εξήντα με αγώνες νεανικούς. Με την ποιότητα ζωής να μας ακολουθεί από απόσταση είκοσι χρόνων. Αλλά ο δρόμος έβγαζε κάπου . Το βλέπαμε, το νιώθαμε και γι αυτό αγωνιζόμασταν.

Μια εικόνα του εβδομήντα μεταπολιτευτική ύστερα από ένα επτάχρονο διάλειμμα-δοκιμασία θεσμών και αξιών. Μια δεκαετία ζωηρή και ελπιδοφόρα ντυμένη με το καινούριο το φρέσκο, την αλλαγή.

Οι επόμενες δύο δεκαετίες “φτιαγμένες” από την παρουσία του Λαού στην εξουσία και του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και την δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Και τα ξωτικά λεύτερα να αλώνουν δημόσιο, χρηματιστήρια, συνδικαλισμό. Μια εποχή που μοιράζονταν δωράκια για “εξυπηρετήσεις” μισθωτών υπηρεσιών. Και η δημιουργία μιας τάξης κίβδηλης, ψεύτικης, δήθεν μεσαίας.

Η προτελευταία εικόνα της τελευταίας δεκαετίας με φούσκες, φανφάρες, απάτες. Ένας ψεύτικος παράδεισος τυλιγμένος στο απαστράπτον σελοφάν μιας Ολυμπιάδας και παραδομένος στην μοιραία του πορεία προς την καταστροφή.

Και η καταστροφή ήρθε στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας  της τρίτης χιλιετίας με μαυρισμένα πρόσωπα και ψυχές παραδομένα στην εκδικητική μανία αυτών που απέτυχαν με βία και όπλα να υποτάξουν την ψυχή και το πνεύμα μας πριν εβδομήντα χρόνια. Και συνεχίζουν να αποδεικνύουν ποιοι πραγματικά είναι  αρνούμενοι την αναποζημείωτη αισχρή εγκληματική τους ενέργεια σε άμαχο πληθυσμό έστω και με χρήματα.

Και το πετυχαίνουν χάρις στην αναξιότητα και ιδιοτέλεια ηγετίσκων μας και ανεγκέφαλων χειροκροτητών τους που διέβρωσαν όλο το  κοινωνικοπολιτικό σύστημα με πραγματικό στόχο διάσωσης εαυτούς και τράπεζες. Χάρη στην δική μας αποχαύνωση, μεμψιμοιρία και τον μεγάλο φόβο, σ’ αυτόν ποντάρουν, την επιστροφή στην φτώχεια του πενήντα. Δυστυχώς αυτός ο δρόμος οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια εκεί.

Χάθηκε ο παράδεισος των λίγων δευτερολέπτων με μάτια ερμητικά σφιχτά, και μαζί του χάθηκε ο ανθρωπισμός, η ελπίδα. Το διάλειμμα τελείωσε και …στα καφενεία έμειναν μόνο οι μεγάλοι, και μια παραφρασμένη παροιμία.

Φτωχοί-πλούσιοι όλοι εύποροι, με ευκολία πρόσβασης σ’ όλα τα βιοτικά επίπεδα και όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Γίνεται;

Και η μεγάλη θλιβερή διαπίστωση  **Ο Έλληνας δεν γελάει πιά**

Αν αυτός ήταν ο στόχος σας, εσείς οι από του Μαξίμου κυβερνώντες, να μας εξισώσετε με τους Βούλγαρους, έ τότε αποτύχατε!

Αύριο θα είμαστε πολύ πολύ χαμηλότερα απ’ αυτούς, προς μεγάλη σας δόξα και τιμή! Και ίσως σε κάποιο BAR στο Πετρίτσι ο ευρηματικός ιδιοκτήτης να γράφει “Προσεχώς Ελληνίδες” (Έτσι άρχιζε το αφιέρωμα. Με το Bar στην Λάρισα, αλλά με Βουλγάρες)

Περὶ τοῦ/τῆς: aristarhos

Προσοχή στην πρίζα, υπάρχει συνωστισμός!
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

4 ἀπαντήσεις στὸ Μάτια ερμητικά σφιχτά.

  1. Ὁ/ἡ ΙΩΑΝΝΗΣ γράφει:

    Πολύ ωραίο Αρίσταρχε το άρθρο σου.

    Να σημειώσω όμως ότι εμείς δεν είμαστε Βούλγαροι και δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ Βούλγαροι.

    Είμαστε Έλληνες και ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ!!!!

    Θα περάσουμε μέσα από την φωτιά αλλά στο τέλος θα γελάμε…..

    Και για να σου την “σπάσω” η απάντηση μου έχει γραφτεί προ καιρού….

    https://filologos10.wordpress.com/2011/05/13/%CE%BF%CE%B9-%E2%80%98%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B5%E2%80%A6/

    Μοῦ ἀρέσει

    • Ὁ/ἡ aristarhos γράφει:

      Μακάρι Ιωάννη να ξαναγυρίσει το γέλιο στα θλιμμένα μας χείλη. Κάποτε άκουγες από κανένα ανοιχτό παράθυρο κάποιο γέλιο κάποια φωνή. Τώρα τίποτε. Μούγγα!
      Ούτε καν τα τιτιβίσματα των παιδιών που γυρνούν στο σπίτι μόλις σχολάσουν.
      Αυτά αντιλαμβάνονται πιο πολύ απ’ όλους την στεναχώρια των γονιών τους.
      Με ποιό δικαίωμα αυτά τα ανθρωποειδή-ανδροειδή-αδερφοειδή κατασκευάσματα μας έκαναν δυστυχισμένους; Και ποιος έδωσε το δικαίωμα σ’ αυτούς που μας κοροϊδεύουν απαλλάσσοντας αυτά τα μιάσματα από μεθοδευμένες αποδεδειγμένα ενέργειες που συνέβαλαν αποφασιστικά σ’ αυτή την δυστυχία.
      Μακάρι, να δώσει η Παναγιά να ξαναγυρίσει το γέλιο πίσω. Μας έλειψε πολύ.
      Μακάρι να δω να κρέμονται στα ικριώματα τα κτήνη που βασανίζουν ένα λαό χωρίς αιδώ.

      Μοῦ ἀρέσει

  2. Ὁ/ἡ anna γράφει:

    ΕΙΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΣΕΙΣ? ΤΙ ΠΡΟΣΚΥΝΑΤΕ? ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΟΡΘΟΙ ΜΙΛΟΥΜΕ! ΑΪ ΠΝΙΞΟΥ ΤΖΙΜΑ….ΣΕ ΒΟΛΕΨΕ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΟΤΙ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ……..Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ!
    ΜΙΑ ΑΓΡΑΜΜΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.