Χαμός …και οδυρμός.


Να δούμε τα καθημερινή πραγματικότητα και από μιαν άλλη προοπτική;

Επιτρέψτε μου να σας εκφράσω τις ιδιαίτερες σκέψεις μου.

Όταν κάτι που εκφράζεται είναι λογικό και απευθύνεται στον κοινό νου, που τόσο έχουμε ανάγκη στην εποχή του παραλογισμού, είναι φυσικά επόμενο να δημιουργεί μέσα μας σκέψεις και να μας εμπνέει σε συλλήψεις, που φυσιολογικά μας ωθούν στην έκφρασή των.

Όμως είναι ιδιαίτερα εμφανής η διάθεση των περισσότερων διανοητών να εκφράζονται και να επιχειρηματολογούν μονομερώς υπέρ μιας άποψης / νοοτροπίας που προφανώς συμφωνεί με τις προσωπικές τους αντιλήψεις.
Αυτό είναι κατανοητό και σεβαστό αλλά μόνο ως τέτοιο, δηλαδή ως προσωπική και υποκειμενική άποψη.

Ως εκ τούτου εάν μια υποκειμενική διανοητική τοποθέτηση έχει ως γνώμονα την λογική, ασφαλώς δεν θα στερείται αληθινών επιχειρημάτων, με την διαφορά ότι αυτά καλούνται να εξυπηρετήσουν και ερμηνεύσουν μια συγκεκριμένα υποκειμενική νοοτροπία.

Είμαι βέβαιος, πως εάν η ποιότητα έκφρασης ενός διανοητή είναι εξυψωτική, ότι θα έχει πολλά περισσότερα να μας πει και προσδοκώ πάντα με αληθινό ενδιαφέρον το ξετύλιγμα των λογισμών του.

Όλοι γνωρίζουμε επίσης τους περιορισμούς του γραπτού λόγου και ειδικά όταν πρόκειται για αρθογραφία, που είναι συνήθως – όχι όμως πάντα – μια μονοδιάστατη πληροφόρηση.

Συνήθως όμως από τους μονοδιάστατους εκ των διανοητών λείπει κατά την εκτίμησή μου, εκείνη η αντικειμενικότητα που θα εξυπηρετούσε μιαν ευρύτερη αντίληψη και ως εκ τούτου και μιαν ευρύτερη αποδοχή.

Προσωπικά, δεν γνωρίζω και πολλά για όλες αυτές τις οργανώσεις και υπηρεσίες που με εκκωφαντική έμφαση προσπαθούν να πείσουν ότι θα σώσουν τον κόσμο από τα δεινά του και τι στην πραγματικότητα εκπροσωπούν.

Το ίδιο υποθέτω ότι συμβαίνει και με τους περισσότερους εξ ημών, εάν και εφόσον έχουμε επιλέξει ως μοναδική πηγή πληροφόρησης μας να είναι τα ως επί το πλείστον αμφιβόλου προθέσεως διαπλεκόμενα και προπαγανδιστικά μέσα πληροφόρησης και ενημέρωσης.

Επίσης – πάντα προσωπικά – δεν με αφορά καθόλου να ασχολούμαι υπέρ ή κατά αυτών, γιατί προτιμώ να περιμένω τον χρόνο να αποδώσει το δίκαιο της Αλήθειας, γνωστού όντως ότι η πλάνη, η κάθε πλάνη, έχει περιορισμένη διάρκεια για όσους προσπαθούν να έχουν ευρύτητα αντίληψης.

Δεν θα διαφωνήσω καθόλου – πως θα μπορούσα άλλωστε – για όσα αληθή κατά καιρούς γράφονται καταδικάζοντας όλα αυτά τα κατά την γνώμη μου γελοία μεσσιανικά μυθεύματα με την μορφή οργανώσεων, που καταταλαιπωρούν εκκατομοίρια ανθρώπων, βασισμένα στην ανάγκη του αποπροσανατολισμένου ανθρώπου να πιστέψει και να ελπίσει σε κάτι καλύτερο από αυτό που υπάρχει και συμβαίνει.

Αυτή η ανάγκη του ανθρώπου υπάρχει γιατί ενώ αυτή η υπέροχη μορφή ζωής άνθρωπος έχει αξιόλογη πνευματική καταγωγή, εν τούτοις υποχρεώνεται να ζήσει σε ένα δυσευνοϊκό περιβάλλον που του στερεί το σημαντικότερο πνευματικό αγαθό, την Ελευθερία.

Είναι λοιπόν αυτονόητο η πνευματική φύση του ανθρώπου να επαναστατεί και να γυρεύει την λύτρωση από την φυλάκιση μιας σκοτεινής, καταπιεστικής και βαθιά απάνθρωπης πραγματικότητας.

Επίσης, όσο και αν αποδεχόμαστε την άποψη ότι η φύση του ανθρώπου είναι ατελής και υπόκειται σε εξέλιξη, δεν μπορούμε παρά να δεχθούμε ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του καλός και ευτυχεί στην Καλοσύνη και μεγαλουργεί στην Ελευθερία.

Κακός άνθρωπος σπάνια υπάρχει, εκείνο που είναι ποιο σύνηθες είναι οι διαστρεβλωμένες, εξαθλιωμένες, εκμαυλισμένες και πορωμένα ασυνείδητες προσωπικότητες, να εξυπηρετούν το όποιο κακό, την όποια δυναστεία, χάριν των πλανεμένων και προσωπικών τους παρανοιών και συμφερόντων.

Το τελικά επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των προαναφερόμενων σαθρών προσωπικοτήτων είναι η επικυριαρχία δια της επιβολής της άλογης και παράλογης δύναμης.

Ο στόχος όλων των επικυρίαρχων ήταν και είναι η επιβολή μιας καταπιεστικής δουλείας, ώστε να εξουσιάζουν εκείνες τις προσωπικότητες που λόγω της ατέλειάς των δεν έχουν ακόμα καταφέρει να ολοκληρωθούν πνευματικά.

Όμως, όπως προανέφερα, οι άνθρωποι παρά την ατέλειά μας είμαστε κατά φύση καλοί. Ας μην διαφωνήσουμε σε αυτό γιατί για κάθε επιχείρημα θα υπάρξουν πολλά αντεπιχειρήματα, μπορούμε όμως και αυτό να το ερευνήσουμε επιχειρηματολογώντας σε κάποιαν άλλη στιγμή.

Παρότι λοιπόν η φύση του ανθρώπου είναι καλή, εν τούτοις λόγω της ατέλειάς του υπόκειται στην πλάνη, στην άγνοια, στην παθητικότητα.

Όλες αυτές οι ατέλειες επρόκειτο, μέσω της ενσάρκωσης των πνευματικών οντοτήτων στην ανθρώπινη μορφή ζωής, να τελειοποιηθούν.

Όμως η προσωπικότητα του ατελούς ανθρώπου λόγω της κατάστασής της, υποτάσσεται στο δυσευνοϊκό περιβάλλον, στους απάνθρωπους επικυρίαρχους, στους δυνάστες ή σε ότι άλλο ανάλογο θέλετε να ονομάσετε, που χειραγωγούν και διαστρεβλώνουν κάθε φυσική του δυνατότητα για εξέλιξη, τόσο πνευματική όσο και διαβιωτική.

Έτσι οι άνθρωποι τόσο λόγω της καλής τους φύσης όσο και της ατέλειάς των καταλήγουν στην αφέλεια, στην αδιάκριτη γενίκευση, στην απλοϊκότητα, στην παθητική ευκολοπιστία κ.λ.π.

Δεν νομίζω να υπάρχει παραπλανητικότερος συνδυασμός από έναν καλοπροαίρετο άνθρωπο που είναι ταυτόχρονα και αδαής, αφελής, παθητικός, ανασφαλής ή ότι άλλο ανάλογο.

Μια τέτοια συγχυσμένη προσωπικότητα είναι εκ των πραγμάτων ικανή να κάνει ή να υποστεί τα ποιο παράλογα και παρανοϊκά πράγματα και σε αυτό στοχεύουν οι πονηροί αυτού του κόσμου.

Ασφαλώς και εφόσον δεν έχουμε περιπέσει στο ελάττωμα της υπεροψίας και της αλαζονείας, δεν μπορούμε παρά να συμπονούμε τον συνάνθρωπο αλλά και τον εαυτό μας για την κατάντια και ασυνειδησία μας, γιατί η όποια άλλη αντιμετώπιση, μας τοποθετεί αυτόματα με το μέρος των εχθρών της ευτυχίας της ανθρωπότητας.

Εκείνος ο συνάνθρωπος που καταπονημένος από την απάνθρωπη και παράλογη πραγματικότητα προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει μια σανίδα σωτηρίας, μια όαση ανθρωπιάς, λίγη ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον για αυτόν και τα παιδιά του, να πιστέψει σε κάτι, θα πρέπει να προκαλέσει την αυθόρμητη έκφραση της Καλοσύνης μας.

Αν αντ’ αυτού προκαλεί την κατάκριση, την υποτίμηση, την υπεροπτική κριτική και την κακολογία μας, τότε εμείς οι υποτιθέμενα συνειδητοί άνθρωποι, τι και ποιους εξυπηρετούμε;

Οφείλουμε να αμυνόμαστε έναντι της κακολογίας και της αλαζονικά υπεροπτικής κριτικής με τις οποίες κάποιος συνάνθρωπος θα προσπαθήσει να εισαγάγει μέσα στην καρδιά μας της απιστία, την αμφιβολία, τον μηδενισμό, τον πεσιμισμό, τον ομογενοποιημένο ισοπεδωτισμό.

Αν συνεργήσουμε σε αυτή την δολιοφθορά τότε το αποτέλεσμα θα είναι να εξορίσουμε από μέσα μας την Καλοσύνη.

Φταίει λοιπόν η Καλοσύνη που έχει εκδιωχθεί από την πραγματικότητα των ανθρώπων;

Η Πίστη, αυτή η έμφυτη δυναμική ιδιότητα του ανθρώπου, ωθεί και προσανατολίζει την διάνοια του προς το κέντρο κάθε κέντρου.

Η Πίστη μας κάνει δημιουργικούς και μας οπλίζει με εμπιστοσύνη, υπομονή, καρτερικότητα, αντοχή.

Υπάρχει περίπτωση να πείσουμε πραγματικά και επί μακρόν κάποιον σε κάτι αν δεν το πιστεύουμε καταρχήν εμείς οι ίδιοι;

Η παντοδύναμη Πίστη μας βοηθά πάντοτε να νικήσουμε σε μάχες εκ των προτέρων χαμένες, σε καταδικασμένους αγώνες, σε προδομένες προσδοκίες.

Η Πίστη, σαν μια μεγάλη αγκαλιά, μας περικαλύπτει, μας προφυλάγει και μας ανδρειώνει έναντι όλων των κακών από τα οποία πάσχει και υποφέρει η ανθρωπότητα.

Όμως, δυστηχώς, όταν ακούμε για την Πίστη ο νους μας αυτοματικά διολισθαίνει σε αντιλήψεις για θρησκευτικούς δογματισμούς, πεπλανημένες φιλοσοφικές πεποιθήσεις, ιδεολογικούς παραλογισμούς, αποκρυφιστικές ανοησίες και μεσσιανικά σωτήριες προστασίες.

Την αρετή, ιδιότητα και ικανότητα της Πίστης δεν χρησιμοποιούν ακόμα και οι πλέον άθλιοι εκ των συνανθρώπων μας προκειμένου να επιτύχουν στα βδελυρά σχέδιά των;

Φταίει λοιπόν η Πίστη για αυτό;

Η Πίστη θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μια δίδυμη και αχώριστη αδελφή, την Ελπίδα. Έτσι όποιος ελπίζει, πιστεύει και όποιος πιστεύει, ελπίζει.

Τόσον η Πίστη όσο και η Ελπίδα εισέρχονται στον άνθρωπο μέσα από το κέντρο της καρδιάς και τον συνδέουν με το κέντρο κάθε κέντρου.

Μόλις όμως μπουν στην καρδιά του ανθρώπου ακολουθούν διαφορετικές πορείες. Έτσι ενώ η Πίστη κατευθύνεται προς την διάνοια του ανθρώπου και αφού την εμπνεύσει διαχέεται στην ψυχή, η Ελπίδα αφού αναθερμάνει και αναζωπυρώσει την καρδιά, προσανατολίζει το πνεύμα προς ότι το τελειότερο και ιδεωδέστερο υπάρχει.

Κανείς δεν είναι ανάξιος αυτών των δύο υπέροχων και πανίσχυρων ρευμάτων που θίγουν όλους εκείνους που επιθυμούν και πρόκειται να πράξουν κάτι για το Καλό της Ολότητας.

Μέσα στην Πίστη και την Ελπίδα είναι σμιλευμένη η στόφα όλων εκείνων που εμείς αποδεχτήκαμε ως ήρωες, απελευθερωτές, μεταρρυθμιστές.

Γιατί όταν ο θάνατος, η βία, οι αιματοχυσία, η διαφθορά και η δολιότητα επικρατούν επί της γης και βίαια μας αποσπούν από ότι αγαπήσαμε και μας στερούν από την παρουσία όσων μας αγάπησαν, εσύ δεν το βάζεις κάτω και με πράξεις αληθινού ηρωισμού προσπαθείς απεγνωσμένα να αλλάξεις ότι κακό επικρατεί;

Επειδή πολύ απλά, αλλά όχι απλοϊκά, πιστεύεις ακράδαντα και ελπίζεις ότι μπορεί να υπάρξει μια καλύτερη ζωή.

Γιατί θα έπεφτες μέσα στην φωτιά για να σώσεις έναν καιόμενο συνάνθρωπο αν δεν πίστευες ότι πρέπει να ζήσει και αν δεν έλπιζες ότι μπορείς να τον σώσεις;

Γιατί όταν έχεις χάσει ότι ήταν η πραγματικότητα που έφερνε ευτυχία στη ζωής σου και η ψυχή σου σπαράζει από τον καημό, την δυστυχία και την απογοήτευση, τελικά συνέρχεσαι και δημιουργείς ένα ακόμα καλύτερο πεπρωμένο;

Τι είναι αυτό που κάνει έναν αδύναμο λαό, μια μικρή ομάδα ή έναν ταπεινό και φαινομενικά ανίσχυρο συνάνθρωπο, τελικά να υπερισχύουν έναντι τραγικών αντιξοοτήτων ή πανίσχυρων αντιπάλων;

Δεν είναι άλλο από την συνδυασμένη και ταυτόχρονη δράση μέσα μας των ρευμάτων της Πίστης και της Ελπίδας.

Τι είναι αυτό που δημιουργεί και πραγματοποιεί μέσα μας τα αντικείμενα των θελήσεων και επιθυμιών μας, όσο και αν αυτά προς στιγμή ή κατά περίοδο φαίνονται παράλογα και εξωπραγματικά;

Τι είναι αυτό που σου έδωσε τη δύναμη να γίνεις ότι είσαι;

Πόσο απραγματοποίητο και ίσως παράλογο φαινόταν όταν το πρωτοθέλησες;

Η Πίστη και η Ελπίδα μας δίνουν την δύναμη να δημιουργούμε μέσα μας εκείνες τις δεξιότητες, ικανότητες και αρετές που χρειάζονται για να πραγματοποιήσουμε το μέχρι πρότινος απραγματοποίητο και να εκλογικεύσουμε κάθε παραλογισμό.

Και τι συνήθως κάνουμε αμέσως μετά;

Χρησιμοποιούμε ως άλλοι παιδοκτόνοι τα μέσα της επιτυχίας μας για να φονεύσουμε την πηγή των δυνατοτήτων μας

Συνήθως λοιπόν στρέφουμε την Λογική μας εναντίον της Πίστης και της Ελπίδας μας και έτσι αλίμονο, αυτοκτονούμε ως πνευματικοί άνθρωποι για να καταντήσουμε άδεια σώματα με παγωμένες ψυχές που περιφέρονται ανταλλάσοντας διανοητικές κενότητες επί παντός επιστητού.

Είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος ως σχετική ύπαρξη που τελεί υπό εξέλιξη, έρχεται ενώπιον δυσθεώρητων προκλήσεων και προβληματισμών.

Προβληματισμών όπως είναι η κατανόηση της ζωής, του σύμπαντος, των νόμων της δημιουργίας, της φύσης του ανθρώπου, της εξεύρεσης των αιτιών που προκαλούν τον παραλογισμό, την ανηθικότητα, την παρακμή ή την ηθική, την ευτυχία κ.λ.π.
Χωρίς την Λογική δεν έχουμε καμιά ελπίδα να καταλήξουμε σε κάποιο ωφέλιμο αποτέλεσμα.

Όλη η επιστημονική και φιλοσοφική θεώρηση στηρίζεται στην Λογική και στην εκλογίκευση δυσεπίλυτων προβλημάτων.

Δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε ότι η Λογική οφείλει να προεξάρχει στις καθημερινές μας πράξεις και κρίσεις, αλλά για ποια λογική μιλάμε;

Την λογική μιας ατελούς, συγχυσμένης, εκμαυλισμένης, πορωμένης και ιδιοτελούς διάνοιας ή αλλιώς μιας κατώτερης λογικής του κακού ή την λογική που διευθύνεται από ένα ολοκληρωμένο πνεύμα, μιας ελεύθερης προσωπικότητας ή αλλιώς μιας ανώτερης λογικής του καλού;

Η Λογική λοιπόν ως διανοητικό μέσο και εργαλείο έχει 2 όψεις και μπορεί να μας κατευθύνει τόσο στην τελειότητα όσο και στη καταστροφή.

Η Πίστη όμως στο Καλό, το Ωραίο και η Ελπίδα για την Ζωή, μας οδηγούν στην Αλήθεια, την Αγάπη, την Ελευθερία.

Εδώ όμως τίθεται το εύλογο ερώτημα : μα καλά, τι γίνεται όμως με όλους αυτούς που πιστεύουν σε πλάνες και ελπίζουν να ευτυχήσουν μέσα σε αυτές;

Κατ’ αρχήν εφόσον κάποιος υπόκειται σε πλάνη, θεωρεί ότι αυτό που πιστεύει είναι αληθές, αλλιώς ψεύδεται.

Δυστυχώς οι πεπλανημένοι είναι καταδικασμένοι να νομίζουν ότι πιστεύουν σε κάτι το αληθινό, ενώ στην πραγματικότητα έχουν παραδοθεί σε γοητείες που εμφανίζονται με τις μορφές της πίστης και της ελπίδας και αυτό αποδεικνύεται μόλις παύσει η επήρεια μιας πλανερής γοητείας.

Η αληθινή Πίστη οδηγεί τα ανθρώπινα όντα προς την τελειοποίησή των και όταν υποστηρίζεται από μιαν έμμετρη και ισορροπημένη Λογική μας εξασφαλίζει την ανύψωση σε μιαν ακέραιη Συνείδηση.

Αυτή η Συνείδηση μας οδηγεί στην πηγή της λογικής που δεν είναι άλλη από την Σοφία, την όποια σχετική σοφία μας αναλογεί.

Αυτή η Συνείδηση μας οδηγεί στην πηγή της Πίστης που δεν είναι άλλη από την Αγάπη, την όποια σχετική αγάπη μπορούμε να βιώσουμε.

Προκειμένου λοιπόν ο άνθρωπος να ολοκληρωθεί, να τελειοποιηθεί και να ικανοποιήσει την έμφυτη ανάγκη του για ευτυχία δεν μπορεί παρά να αντιληφθεί ότι είναι μέρος μιας ολότητας, της ανθρωπότητας, όπως κατ΄ αναλογία το κύτταρο είναι μέρος της ολότητας του σώματος.

Όπως το σώμα αποτελείται από όργανα που δεν είναι άλλο από συνασπισμένα κύτταρα ( καρδιά, συκώτι, πνεύμονες, εγκέφαλος κ.λ.π) που σκοπό έχουν την εκτέλεση συγκεκριμένων σωματικών διεργασιών, έτσι και η ανθρωπότητα είναι συνασπισμένη σε έθνη / φυλές που σκοπό έχουν την διάχυση μέσα στην ολότητα συγκεκριμένων αρετών.

Όπως ένα όργανο του σώματος δεν έχει την ικανότητα να εκτελέσει μιαν εργασία που αναλογεί σε άλλο όργανο (εκτός κάποιων πρόσκαιρων και σύντομων εξαιρέσεων), έτσι και κάθε έθνος (όχι κράτος) δεν μπορεί να προσφέρει στην ανθρωπότητα κάτι που δεν του αναλογεί.

Όλα αυτά όμως δεν μπορεί να τα κατανοήσει εκείνος ο συνάνθρωπος που δεν συνειδητοποιεί ότι η ανθρωπότητα είναι μια Ολότητα.

Αν για παράδειγμα μπορούσαμε να πούμε, υποθετικά, ότι ο Γερμανός είναι μοναδικός στο να οργανώνει και να τακτοποιεί, ο Άγγλος στο να ερευνά, αφομοιώνει και ανασυνθέτει, ο Γάλλος στο να εμβαθύνει και κατανοεί, ο Ιταλός στο να δίνει μορφή στο Ωραίο και να αποκαθιστά την αισθητική επικοινωνία, ο Έλληνας στο να φαντάζεται με φιλοσοφικούς οραματισμούς το αφηρημένα αληθές και να εκπολιτίζει, ο Ινδός στο να διαχέει την πίστη και προσήλωση της φυλής του στην πνευματικότητα, ο Εβραίος στο να επιδεικνύει μια ανίκητη θέληση για επιβίωση και μια αδιαφιλονίκητη ικανότητα στην οικονομία κ.λ.π., θα ήμασταν πολύ μακριά από την πραγματικότητα;

Τι είναι όμως ένας άκαμπτος Γερμανός μέσα σε κατάσταση αταξίας, ένας υπερόπτης Άγγλος σε απομόνωση, ένας επιφανειακός και οκνηρός Γάλλος, ένας εκπορνευμένος Ιταλός χωρίς αισθητική, ένας σκλαβωμένος Έλληνας σε διχόνοια, ένας εξαθλιωμένος Ινδός χωρίς πίστη και ένας σπάταλος Εβραίος χωρίς ελπίδα;
Ένα απονεκρωμένο, ανώφελο και επικίνδυνο για την ολότητα Τίποτα, όπως ένα καρκινογόνο όργανο που απειλεί με τη δράση του τη ζωή του σώματος που πρόσβαλε.

Υπάρχει περίπτωση από ένα ανώφελο Τίποτα να παραχθεί κάτι το ωφέλιμο;

Για αυτό το λόγο και προκειμένου η ανθρωπότητα, ως μια ολότητα, να εξασφαλίσει τις συνθήκες επιβίωσής, διαιώνισής και εξέλιξής της, αναπτύσσει ιδιαίτερες ικανότητες για τα έθνη με αρετές και δεξιότητες, όπως το σώμα ισχυροποιεί το ανοσοποιητικό του σύστημα και αναπτύσσει αντισώματα σε κάθε νόσο.

Έτσι κανονικά και φυσιολογικά, πάντα σύμφωνα με το υποθετικό παράδειγμα, θα έπρεπε ο Γερμανός να ασκείται και να εκφράζει κατεξοχήν την πειθαρχία, ο Άγγλος την πολύ-πολιτισμική ανοχή, ο Γάλλος την έρευνα της αλήθειας, ο Ιταλός την καλλιτεχνία, ο Έλληνας την γενναιότητα, ο Ινδός την πνευματικότητα, ο Εβραίος την ανοχή και ωφελιμότητα κ.λ.π.

Αυτό, ασφαλώς εξυπακούεται ότι αφορά ένα γενικό πλαίσιο και δεν σημαίνει ότι σε ατομικό επίπεδο οι άνθρωποι ανεξαρτήτου εθνότητας, δεν εξελίσσονται σε όλες τις αρετές.

Έχουμε ζήσει εποχές που οι για παράδειγμα λαοί εκφράσανε τις αρετές τους όπως επίσης η Ιστορία είναι πλήρης καταγραφών όταν οι λαοί προσπάθησαν να επιβάλλουν ο ένας επί του άλλου την αδυναμία και ελαττωματικότητά τους.
Το αποτέλεσμα ήταν πόνος, θάνατος, αιματοχυσίες, σκλαβιά, δυστυχία που από δικαιολογημένη αντίδραση προξένησαν επαναστάσεις, φαυλότητα, αναρχία, βαρβαρότητα, αδικία, κενοδοξία.

Όπως κάθε όργανο του σώματος είναι μοναδικά πολύτιμο για την εύρυθμη λειτουργία του, έτσι και κάθε έθνος είναι μοναδικά και ανεπανάληπτα πολύτιμο για τις εξαιρετικά ιδιαίτερες αρετές που εν δυνάμει μπορεί να εκφράσει.

Τι είναι όμως αυτό που εξασφαλίζει στα όργανα του σώματος την φυσιολογική αλληλοσυμπλήρωση και στα έθνη την εύρυθμη και αλληλέγγυα συνεργασία;

Η Αμοιβαιότητα, που για να λειτουργήσει υπέρ του συνόλου πρέπει να έχει εξασφαλιστεί εκ των προτέρων η ελεύθερη έκφραση της ανομοιότητας που διέπει τα μέρη που αποτελούν το σύνολο.

Αν οι άνθρωποι, τα έθνη, τα όργανα του σώματος δεν εκφράζουν ελεύθερα την ανομοιότητά τους τότε τι το ιδιαίτερο έχουν να προσφέρουν στην ολότητα και γιατί να συνεργαστούν αλληλέγγυα μεταξύ τους αφού δεν θα έχουν κάτι το ξεχωριστά ανεπανάληπτο να προσφέρουν;

Αν δεν σεβόμαστε, υπερασπιζόμαστε και υμνούμε την πολύτιμα ανόμοια ιδιαιτερότητα των μερών ενός συνόλου, τότε είμαστε καταδικασμένοι να υποστούμε τις συνέπειες μιας άχρωμης, άοσμης, βαρετής και ανώφελης ομοιομορφίας.

Είναι σαν να παίρνεις ένα όμορφο σώμα να το κάνεις κιμά και να περιμένεις να χορέψει, να τραγουδήσει, να δημιουργήσει και να ερωτευτεί.

Είναι σαν να πιστεύει κάποιος ότι επειδή είναι καλός στρατιώτης, πρέπει να γίνει όλη η ανθρωπότητα ένα απέραντο στρατόπεδο.
Επειδή είναι καλός γιατρός θα πρέπει να γίνει όλος ο κόσμος ένα τεράστιο νοσοκομείο.
Επειδή είναι καλός στα οικονομικά θα πρέπει όλα να μετριούνται με γνώμονα τα νούμερα και το κέρδος.
Επειδή είναι ένας καλός κλόουν θα πρέπει να γίνει όλος ο κόσμος ένα απέραντο τσίρκο.

Αυτό λοιπόν έχουμε καταντήσει, ένα απέραντο τσίρκο, μόνο που αντί να ακούγονται ατελείωτα γέλια και χαρές ακούγονται συνεχώς ανυπόφορες κραυγές απόγνωσης, πόνου και δυστυχίας και αυτό συμβαίνει επειδή κάποιοι αμετακλήτως αθεράπευτοι ψυχασθενείς, απέκτησαν τρομακτική εξουσία και θέλουν να μετατρέψουν την Γη σε ένα απέραντο φρενοκομείο.

Σ’ εμάς λοιπόν, τους υποτιθέμενα συνειδητούς πολίτες, εναπόκειται να αντιδράσουμε με γνώμονα την αποκατάσταση της φυσικής Ευταξίας, να επανορθώσουμε την ανισορροπία, να αποκαταστήσουμε την αδικία και να περικαλύψουμε με αγάπη κάθε πόνο που προκλήθηκε από την σκληρότητα και την απανθρωπιά.

Είναι στο χέρι μας λοιπόν να πιστέψουμε ακράδαντα ότι ο κάθε ένας από εμάς και όλοι μαζί θα σώσουμε τον κόσμο και θα ξαναφέρουμε την ελπίδα στις καρδιές των ανθρώπων, ώστε κάθε μωρό που γεννιέται να αντικρίζει ένα κόσμο ευτυχίας και ελευθερίας.

Σε μια τέτοια πανανθρώπινα ευεργετική προσπάθεια, ελάχιστη ωφέλεια προσφέρουν οι μικρόνοιες, οι κακολογίες, οι σκληρόκαρδες κριτικές και οι διασπορές φοβικών συνδρόμων.

Για να κατανοήσουμε τι φταίει για την κατάντια μας, οφείλουμε να αγαπήσουμε τους εαυτούς και συνανθρώπους μας γιατί ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ.

Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δώσατε να εκφράσω τις ιδιαίτερες σκέψεις και πεποιθήσεις μου και για την υπομονή σας.

Με εκτίμηση
Νικόλας

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Μία ἀπάντηση στὸ Χαμός …και οδυρμός.

  1. Ὁ/ἡ Nikolas Gkinis γράφει:

    Ευχαριστώ πολύ. Καλό αγώνα Νικόλας

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.