Η Δημοκρατία, οι Απεργίες και ο Φασισμός


Γράφει ο Βαγγέλης Κωνσταντίνου

Το δικαίωμα της απεργίας είναι δικαίωμα συμμετοχής στην Δημοκρατία και στην λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας.

Ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να ταυτίζουμε την κοινωνία με το κράτος, αλλά ούτε και την απεργία ως εκτροπή της δημοκρατίας.

Βέβαια μιλάμε πάντα για αυτό το σύστημα που κάποιοι τρίτοι ονόμασαν «Δημοκρατία» και όχι για την Δημοκρατία.

Στην Δημοκρατία, όταν ο κυρίαρχος λόγος ενσαρκώνεται σε λόγο που καθιστά τον Δήμο, δηλαδή το λαό ως συγκροτημένη κοινωνία, κυριαρχική δύναμη της ύπαρξης και της λειτουργίας του κράτους, οι απεργίες και οι οργανώσεις συμφερόντων εκτρέπουν το πολίτευμα.

Αλλά αυτό δεν υφίσταται σήμερα και επομένως δεν μπορούμε να το εκλάβουμε, δηλαδή τις οργανώσεις και τις απεργίες, ως δυνάμεις εκτροπής από την Δημοκρατική νομιμότητα της συμμετοχής των ατόμων – απεργών στην διακυβέρνησης της χώρας.

Με αυτό τον τρόπο επιθυμεί το πολιτικό σύστημα να διαλέγεται με τους εργαζόμενους. Κανένα δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα ή την υπεροχή να ορίζει τον τρόπο, το επίπεδο, την διαδικασία διαβούλευσης της Κοινωνίας με το Κράτος ή τους εξουσιαστές του Κράτους.

Η άρνηση των απεργών στο αυθαίρετο, και κατά σφετερισμό, δικαίωμα της Κυβέρνησης να ορίζει, ότι οι ανάγκες των ατόμων και τα μέσα κάλυψης των αναγκών αποτελούν αιτίες που δημιούργησαν την οικονομική κρίση και καθίστανται παράγοντες που δεν επιτρέπουν την έξοδο της χώρας από την κρίση, δεν αποτελεί εκτροπή ούτε της νομιμότητας ούτε του Δημοκρατικού Πολιτεύματος. Ίσα – ίσα εκείνοι που εκτρέπουν την χώρα από την Δημοκρατία και την νομιμότητα είναι οι Δικαστικές αποφάσεις που βάζουν συνεχώς στον γύψο τα δικαιώματα των εργαζομένων και οι Κυβερνητικές νομοθετικές παρεμβάσεις της Κυβέρνησης.

Πάρα πολλοί ισχυρίζονται ότι όσο αποτελεί δικαίωμα στην απεργία να μην εργάζονται οι απεργοί άλλο τόσο αποτελεί δικαίωμα σε εκείνους που διαφωνούν με την απεργία να θέλουν να εργαστούν και επομένως δεν πρέπει να παρεμποδίζονται.  Αν συνυπογράψω αυτόν τον καινοφανή ισχυρισμό, τότε οδηγούμαι στην συμπέρασμα πως όταν στην Βουλή ψηφίζει η πλειοψηφία ένα φορολογικό νόμο, όσοι αντιτάσσονται με την ψήφο τους, και με την προσχώρηση, στην καταψήφιση αυτού του νόμου, έχουν το ίδιο δικαίωμα με την πλειοψηφία να μην εφαρμόσουν τον νόμο. Με άλλα λόγια, το δικαίωμα της αρχής της πλειοψηφίας δημιουργεί ισοδύναμο δικαίωμα ως αρχή της μειοψηφίας.

Όμως οι κρατούντες την εξουσία που ορίζουν την νομιμότητα, καταλύουν την Δημοκρατία και τους θεσμούς που την υπηρετούν. Το σύστημα δεν είναι δημοκρατικό αλλά απολυταρχικό.

Το ίδιο το κόμμα της Δεξιάς, ισχυριζόταν κατά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, πως οι συλλογικές αυξήσεις στους μισθούς και τα επιδόματα, στερούν από το άτομο την ελευθερία να αμειφθεί με τα ιδιαίτερα προσόντα τις ιδιαίτερες γνώσεις του, την προσήλωση του στην παραγωγή και πως όλοι, έντιμα εργαζόμενοι και κηφήνες έπαιρνα τα ίδια λεφτά τις ίδιες αυξήσεις.

Σήμερα το ίδιο κόμμα της Δεξιάς, στο οποίο ως συνιστώσα έχει προσχωρήσει και το ΠΑΣΟΚ, ισχυρίζονται ότι όλοι πρέπει να τσουβαλιαστούν στο ενιαίο μισθολόγιο, στον ενιαίο μισθό με κοινά τυπικά κριτήρια και όχι με τι δουλειά κάνουν, σε τι συνθήκες εργάζονται, τις ιδιαιτερότητες που υπάρχουν και χωρίς το δικαίωμα της συλλογικής σύμβασης και της συλλογικής διεκδίκησης.

Ένα δεύτερο, εξίσου  σημαντικό ζήτημα, είναι η αποκρυπτογράφηση του όρκου που δίνουν οι Βουλευτές και η Κυβέρνηση κατά την ορκωμοσία τους.

«Να υπερασπίζομαι και να εφαρμόζω τους Νόμους του Κράτους που συμφωνούν με το Σύνταγμα» Αυτό το τελευταίο δεν το εφαρμόζουν ούτε η Κυβέρνηση ούτε οι Βουλευτές ούτε οι Δικαστές.

Ως κρατούντες την εξουσία να ερμηνεύουν τον Νόμο, να ψηφίζουν το Νόμο, να εφαρμόζουν τον Νόμο, ερμηνεύουν και το Σύνταγμα αλλά και καθιστούν το Σύνταγμα σε αδράνεια ή το εκπίπτουν από την θέση που κατέχει.

Ενώ το Σύνταγμα υπερέχει της Κυβέρνησης, των Βουλευτών, το Δικαστών και των Εισαγγελέων, ΔΕΝ υπερέχει του Λαού, διότι αποτελεί την  υπέρτατη δύναμη του Λαού. Είναι στην περίπτωση της Κυβέρνησης και των δικαστών, σαν να λέμε ο άνθρωπος υπερέχει του Θεού διότι, αφού ο άνθρωπος είναι κατ’ ομοίωση του Θεού επομένως είναι Θεός ή κατέχει το δικαίωμα να ορίσει τον Θεό και τον άνθρωπο. Αφού λοιπόν οι Ιερείς αυτοκλήτως και με την εξουσία του παγανισμού όρισαν εαυτό εκπρόσωπο του Θεού, μέχρι ο άνθρωπος να πεθάνει ή μέχρι να έρθει ο ίδιος ο Θεός αυτοπροσώπως στον άνθρωπο οι ιερείς ορίζουν και τον Θεό και την βούληση του.

Η θεοκρατούμενη και ωφελιμιστικη αντίληψη που διαπερνά το Πολιτικό Σύστημα, επιτρέπει την ιδιοποίηση του Κράτους, του Συντάγματος και της Κοινωνίας καθιστώντας ενίοτε  (αναλόγως  του προσδοκώμενου οφέλους)  την Κοινωνία, τα δικαιώματά της ή τμημάτων της σε εχθρούς του Κράτους και της Νομιμότητας.

Έναντι αυτής της αυθαιρεσίας των κατεχόντων ή των σφετεριστών της εξουσίας, θα έπρεπε να υπήρχε και να λειτουργούσε ένα Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο του οποίου η σύνθεση θα οριζόταν από το ίσο δικαίωμα του Πολιτικού Συστήματος να ορίσει το 50% και του ίδιου ίσου δικαιώματος στον λαό να εκλέξει το άλλο 50%.

Στην προκείμενη περίπτωση της επιστράτευσης των απεργών στο «Μετρό» η πράξη της Κυβέρνησης είναι αντισυνταγματική και παράνομη, όπως παράνομες είναι οι αποφάσεις του ΣτΕ και των Δικαστών μιας κατ΄ ευφημισμό, δίκαιας δίκης.

Όφειλαν τόσο τα Ανώτατα Δικαστήρια αυτεπαγγέλτως να θέσουν εκτός νόμου την απόφαση – εκτροπή του Συντάγματος και να ασκούσαν ποινική δίωξη κατά των Κυβερνητικών στελεχών που έλαβαν αυτήν την απόφαση, όσο και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, όφειλαν να μην υπακούσουν στο δικαίωμα της Κυβέρνησης να παρερμηνεύσει και να καταργήσει το Σύνταγμα.

Αλλά δυστυχώς οι εργαζόμενοι και οι ηγεσίες τους εξακολουθούν να παραιτούνται υπέρ των κομμάτων του δικαιώματος και της ευθύνης στην διακυβέρνηση της χώρας. Κανείς δεν επιθυμεί την σύγκρουση με την κυβέρνηση και με την οικονομική στρατηγική της εξαθλίωσης της εργασίας , της Δημοκρατίας και των μέσων διαβίωσης. Η κάθε συνδικαλιστική ηγεσία κρίνει τις αποφάσεις υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων με τον βαθμό κινδύνου της εξουσίας που κατέχουν.

Έπρεπε ο ίδιος ο λαός και το τμήμα των διαμαρτυρομένων που η απεργία τους εμπόδιζε να χρησιμοποιήσουν το «Μετρό», να εναντιωθούν με την ποινικά διωκόμενη ενέργεια της Κυβέρνησης να εκτροχιάσει τον Νόμο, να εκτροχιάσει το Σύνταγμα και να τα προσαρμόσει στον αυταρχισμό και στην φασιστική αντίληψη περί Δημοκρατίας, Συντάγματος και δικαιωμάτων του Λαού.

Η αυθαιρεσία της Κυβέρνησης νομιμοποιήθηκε από τους ίδιους τους διαμαρτυρόμενους, χωρίς να καταλάβουν οι ηλίθιοι ότι η αυθαιρεσία της Κυβέρνησης θα εφαρμοστεί και σε αυτούς όταν έρθει η ώρα να αντιδράσουν ή να απεργήσουν. 

Οι ίδιοι οι άνεργοι θα πρέπει πρώτοι από όλους να αντισταθούν στις μειώσεις των μισθών και στο δικαίωμα Κράτους και ιδιωτών να αυξάνουν την ανεργία ή να τσουβαλιάζουν στην εξαθλίωση, στο όνομά τους, τους εργαζόμενους πριν καταστούν και αυτοί άνεργοι.

Όταν για μια θέση εργασίας προστρέχουν ένα εκατομμύριο άνεργοι και η πολιτική της Κυβέρνησης και των εργοδοτών αυξάνει τις δυσκολίες, με περισσότερους ανέργους, τότε για την ίδια θέση αύριο θα προστρέχουν 1,5 εκατομμύρια άνεργοι.

Μια Κοινωνία όμως που έχει παραιτηθεί της ευθύνης στα δημόσια πράγματα, που έχει παραιτηθεί του δικαιώματος στην διακυβέρνηση της χώρας, είναι επόμενο να έχει παραιτηθεί από την κατακρεούργηση του Συντάγματος και του άνομου και χυδαίου τρόπου που η Κυβέρνηση κυβερνά και εξουσιάζει και την χώρα και το λαό και το Σύνταγμα και τα δικαιώματα των πολιτών.

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

2 ἀπαντήσεις στὸ Η Δημοκρατία, οι Απεργίες και ο Φασισμός

  1. Ὁ/ἡ fucker γράφει:

    Δυστυχως κοινες διαπιστωσεις ολων οσων αντικειμενικα εξετασουν την κατασταση της κοινωνιας μας.Το προβλημα και το ζητουμενο ειναι ο τροπος διεξοδου.Και οσο βασιλευουν οι εξυπνακηδες και η στειρα κριτικη ,λυση δεν φαινεται.Οσο αντι στηριξης των οποιων πρωτοβουλιων στην πολιτικη ζωη της ελλαδας με κριτηριο την ειλικρινεια και το ποσο νοιωθει καθενας οτι δεν τον κοροιδευει ο εκπροσωπος του,γινονται επιλογες με βαση την πλυση εγκεφαλου και την παραπληροφορηση των ΜΜΕ των καναλαρχων και της κλεπτοκρατιας.Ε αφου ο μισοι εχουν λογους απο οτι φαινεται να στηριζουν αυτο το διεφθαρμενο συστημα .τι περιμενεις ?να παρει ευθυνη?να πει τι?εγω φταιω που ειμαστε στην κατασταση αυτη?να πει οτι δεν θα ξαναζητησει προμηθεια,μιζα,οτι δεν θα φοροκλεψει δεν θα λαδωσει για να παρει κρατικο συμβολαιο και δεν θα κανει τα παντα για να κερδισει λιγα ευρουδακια παραπανω?αφου τετοιος λαος ειμαστε.λιγουρια.

    Μοῦ ἀρέσει

    • Ὁ/ἡ vangkonstantinou (@vangelisk68) γράφει:

      Έχω τονίσει σε διάφορες συζητήσεις ή συσκέψεις φορέων, πως αν δεν συμφωνήσουμε στις διαπιστώσεις δεν μπορούμε να χαράξουμε μια στρατηγική που από το Α θα μας πάει στο Β.
      Συνήθως προσπαθούμε να συμφωνήσουμε σε στρατηγικές που απο το Α μας πάνε στο Ω ξεχνώντας το μεσοδιάστημα. Κάνοντας πάντα ένα τεράστιο βήμα που ξεπερνά ακόμα και τον ίσκιο μας.
      Βέβαια είναι γεγονός ότι αυτό που μας διακρίνει είναι ο φόβος της πρότασης, αφού οι πρώτοι απ’ όλους που δεν είμαστε σίγουροι ποιοι θα διακινδυνεύσουν την εφαρμογή της, είμαστε εμείς οι ίδιοι που την προτείναμε.

      Θα σου φέρω ένα παράδειγμα. Αν θέλαμε να διεκδικούσαμε μια συμφωνία με την Κυβέρνηση, με την υποχρέωση της να καταγγείλει τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, προτείνοντας ότι για όσο χρόνο χρειαστεί για την ανάκαμψη της οικονομίας, ο μισθός μας δεν θα αναλογούσε ούτε τι θέση κατέχουμε στην παραγωγή, ούτε τι ιδιοκτησία διαθέτουμε και τι συμμετοχή έχουμε στην δημιουργία οικονομίας και ΑΕΠ, ότι ανεξάρτητα αν είμαστε εργοδότες ή είμαστε μισθωτοί, θα μας αναλογούσε ένας μισθός διαβίωσης ανάλογος των οικογενειακών μας βαρών, με βάση την σύνθεση της οικογένειάς μας, πόσο σίγουροι είμαστε πως θα τηρούσαμε αυτή την συμφωνία;
      Αυτό αποτελεί πρόταση αλλά,
      Ποιο Πολιτικό Κόμμα της Αντιπολίτευσης ή Ποια Κοινωνική Οργάνωση μπορεί να κάνει μια τέτοια πρόταση;
      Κανείς! Ίσως μόνο αν αποφάσιζε μια Τοπική Κοινωνία να οργανώσει την οικονομία της πόλης της με δημοψηφισματική απόφαση. Αλλά τότε μιλάμε για άλλου τύπου οικονομία και σε καθεστώς αυτόνομης Επαρχίας.
      Αυτό ήδη προετοιμάζεται απο τους δανειστές με όρους ειδικών ζωνών, υπέρ των συμφερόντων του και όχι επιβεβαιώνοντας αυτό που υποστηρίζω.

      Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.