Η σιωπή των αχαμνών


Σταύρος Χριστακόπουλος

Μέχρι και ο Ράιχενμπαχ μας έκανε… πλάκα: «Τα συνδικάτα διαδηλώνουν στην Γερμανία και παίρνουν 6% αυξήσεις στους μισθούς, ενώ οι αντιδράσεις των Ελλήνων είναι απόλυτα μετριοπαθείς έστω κι αν το εισόδημά τους μειώθηκε κατά 50%».

Η δήλωση αυτή του επικεφαλής της Task Force στην Αθήνα κατά κάποιους σημαίνει… έκπληξη. Κατ’ άλλους σημαίνει κοροϊδία, αφού η πολιτική την οποία ο ίδιος εποπτεύει προκαλεί αυτά για τα οποία θα έπρεπε ο ελληνικός λαός να διαδηλώνει και να διεκδικεί, ενώ η χώρα του, η Γερμανία, είναι αυτή που έχει επιβάλει τη σιδηρά πειθαρχία της άτεγκτης λιτότητας.

Με το συμπάθιο, αλλά αυτό που διακρίνω στη δήλωσή του είναι περιφρόνηση. Η εν λόγω δήλωση θρυλείται πως έγινε εξ αιτίας των χιλίων μόνο διαδηλωτών που βρέθηκαν έξω από τη Βουλή κατά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Η θλιβερή εικόνα επικυρώθηκε στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, στην οποία η απουσία κόσμου ήταν το μόνο στοιχείο άξιο σχολιασμού.

Όπως είπε καυστικά φίλος μετά τη λήξη της… σεμνής παράστασης, αυτός ο κόσμος αντιστοιχεί σε πρωτομαγιάτικη διαδήλωση στο Λιχτενστάιν.

Ποιος όμως να πάει σε διαδήλωση των συνδικάτων και γιατί; Η διαγωγή τους το προηγούμενο διάστημα υπήρξε επιεικώς απαράδεκτη. Επαίρονται πολλοί συνδικαλιστές για τις 30 γενικές απεργίες στα τρία χρόνια λιτότητας. Ε, και λοιπόν; Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Ή, αλλιώς, κρίσιμη είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα.

Ας φύγουμε όμως και απ’ αυτό – άλλωστε ο εγχώριος συνδικαλισμός δεν αξίζει τον κόπο μιας σοβαρής συζήτησης, όσο και αν αυτό κάνει έξαλλους τους «εργατοπατέρες» μας. Ούτε την κατ’ ουσίαν κατάργησή τους δεν κατάφεραν να αποτρέψουν οι άνθρωποι.

Είτε ανίκανοι είτε απλώς ηττημένοι, αποτελούν παρελθόν και ο ελληνικός λαός πρέπει πλέον να βρει τρόπους αντίστασης που να τους υπερβαίνουν. Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα…

Παρεμπιπτόντως, όμως, η μνήμη ανακαλεί και μια άλλη πλευρά που σχετίζεται με τη λαϊκή κινητοποίηση: τους «Αγανακτισμένους», για τους οποίους πολλοί ακόμη και σήμερα αναρωτιούνται «πού πήγαν».

Μια εντελώς ψυχρή ματιά στις πρώτες πολυπληθείς συγκεντρώσεις στην πλατεία συντάγματος, χωρίς ίχνος συναισθήματος ή προσδοκίας, μαρτυρούσε μια κρίσιμη αλήθεια: εκεί συγκεντρώθηκαν κυρίως άνθρωποι που φοβούνταν ότι έχουν ακόμη πολλά να χάσουν. Σχεδόν πουθενά δεν διέκρινες αυτούς που ήδη τα είχαν χάσει ή τα έχαναν όλα. Αυτοί βρίσκονταν κάπου αλλού και πάντως όχι στο Σύνταγμα.

Ήταν επίσης προφανές ότι εκείνο το ζωηρό και πολύχρωμο πλήθος εύκολα θα διαλυόταν από την ωμή βία των ΜΑΤ του Χρυσοχοΐδη.

Χωρίς πολιτικούς στόχους, με ένα πολύβουο μελίσσι από αντιμνημονιακούς ιεροκήρυκες να φωνασκούν χωρίς να λένε κάτι κατανοητό, με άπειρα γκρουπούσκουλα να παραμερίζουν τις σημαίες τους για να ενδυθούν τον μανδύα της «άμεσης δημοκρατίας» και να πουν ακριβώς τα ίδια ακαταλαβίστικα που θα έλεγαν κάτω από αυτές, αυτό το αυθόρμητο ξέσπασμα ήταν καταδικασμένο.

Έκτοτε πολλά άλλαξαν, αλλά μέσω… της κάλπης:

● η Ν.Δ. συρρικνώθηκε γεννώντας τους Ανεξάρτητους Έλληνες, αλλά κέρδισε τις εκλογές,
● το ΠΑΣΟΚ κατακρημνίστηκε και ήδη απαξιώνεται πλήρως,
● ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα τεράστιο άλμα και βρέθηκε αξιωματική αντιπολίτευση,
● η ΔΗΜΑΡ μπήκε στη Βουλή και στη συγκυβέρνηση με Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ,
● το ΚΚΕ συρρικνώθηκε
● και, τέλος, το αυγό του φιδιού έσκασε για να ξεπηδήσει η Χρυσή Αυγή.

Σήμερα όμως όλα είναι πάλι «μπλοκαρισμένα»:

● η κυβέρνηση, με απόλυτη κυρίαρχο τη Ν.Δ. και θλιβερούς κομπάρσους τους συγκυβερνήτες της, συνεχίζει το καταστροφικό έργο για λογαριασμό των δανειστών,
● ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει στάσιμος,
● στο ΠΑΣΟΚ πλακώνονται για το ταμείο και γκρεμίζονται ακόμη περισσότερο στις δημοσκοπήσεις,
● η ΔΗΜΑΡ πληρώνει το κόστος της συμμετοχής στην κυβέρνηση,
● οι Ανεξάρτητοι Έλληνες επιβιώνουν παρά τους σκοπέλους και τους υφάλους,
● το ΚΚΕ προσπαθεί να ανακάμψει με άγνωστο αποτέλεσμα
● και η Χρυσή Αυγή έχει, αναλογικά, τα μεγαλύτερα δημοσκοπικά κέρδη.

Μπροστά σε όλο αυτό το «μπλοκάρισμα», η απογοήτευση και η ιδιώτευση είναι οι σχεδόν φυσικές συνέπειες ενός πολιτικού νταραβεριού το οποίο χαρακτηρίζουν η έλλειψη προοπτικής και εξαγγελιών και η ραγδαία επιδείνωση της ζωής των Ελλήνων πολιτών.

Οργισμένη η κοινωνία. Ίσως το μέγεθος της οργής της να μην είναι δυνατόν καν να προσεγγιστεί. Αλλά παραμένει βουβή και ιδιωτική προκαλώντας συνεχώς το ίδιο ερώτημα: Γιατί; Η απάντηση, τουλάχιστον αυτή που μοιάζει πιο ρεαλιστική, βρίσκεται σε ένα άλλο ερώτημα, το οποίο διατυπώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη η κοινωνία: Τι να κάνουμε;

● Άλλοι την καλούν να υπομείνει όσα είναι απλώς αδύνατον να αντέξει υποσχόμενοι την παραμονή σε έναν τεχνητό Παράδεισο που στην πράξη έχει ήδη αποδειχθεί Κόλαση. Όμως στους τεχνητούς Παραδείσους μπορείς να πας μόνο με ναρκωτικά – προφανώς αυτό το αναλαμβάνουν τα συμβεβλημένα ΜΜΕ.

● Άλλοι την καλούν να ξεσηκωθεί και να ρίξει την κυβέρνηση για να φέρει αυτούς στην εξουσία. Μόνο που ξεχνούν να εξηγήσουν τι ακριβώς πρέπει αυτός ο κόσμος να διεκδικήσει, αλλά και για ποιον ακριβώς λόγο, με ποιο σχέδιο και ποια προοπτική πρέπει να τους φέρει στην εξουσία. Η επίκληση της διαπραγμάτευσης δεν αρκεί – τα ίδια έλεγε και ο Σαμαράς πριν από ένα χρόνο.

● Άλλοι την καλούν να ρίξει τον παγκόσμιο καπιταλισμό και να γκρεμίσει τα μονοπώλια – πολύ βαρύ το έργο, όταν δεν μπορείς έστω να κάνεις μια αξιοπρεπή διαδήλωση. Ούτε με ναρκωτικά.

● Άλλοι την καλούν να διώξει τους μετανάστες για να σωθεί – μόνο που αυτοί φεύγουν μόνοι τους ελλείψει μεροκάματου. Και μαζί τους φεύγουν και οι Έλληνες, την ώρα που οι ιεροκήρυκες του νεοναζισμού ψηφίζουν υπέρ των… εφοπλιστών στη Βουλή και προκαλούν αηδία με την ωμή βία και τον τραμπουκισμό τους. Ταυτόχρονα όμως υπογραμμίζουν με τρόπο επώδυνο την ανεπάρκεια των υπολοίπων.

● Άλλοι ζητούν λίγες ψήφους μόνο και μόνο για να μπορούν να το παίζουν κυβερνητικοί εταίροι παντός καιρού – κι εδώ… νηφάλιος είναι λίγο δύσκολο να ενθουσιαστείς, ειδικά αν οι αιτούντες την ψήφο σου έχουν ήδη συμβάλει στην εξαπάτηση και την καταστροφή σου.

Κάπως έτσι κυλούν τα πράγματα. Κάπως έτσι το καυτό ερώτημα («Τι να κάνουμε;») παραμένει επί της ουσίας αναπάντητο. Κι όσο μένει αναπάντητο θα γίνεται ταυτοχρόνως διαλυτικό. Απαντήσεις λοιπόν. Συγκροτημένες και όχι αχαμνές, αδύναμες να ακουστούν έξω από το στενό ακροατήριο των φίλιών ΜΜΕ και των κομματικών γραφείων. Τους αχαμνούς – όπως και τους αμνούς – τους τρώει ο λύκος.

το Ποντίκι

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Μία ἀπάντηση στὸ Η σιωπή των αχαμνών

  1. Ὁ/ἡ Rosa Loser Burg γράφει:

    Νομίζω οτι αυτό που λείπει απο την εγχώρια εργατο-συνδικαλιστική κουλτούρα
    είναι οι Προτάσεις για ποιοτικά αιτήματα που δυστυχώς απουσιάζουν από τη ρητορική των εκπροσώπων των σωματείων εργαζομένων μιας ιδιωτικής ή δημόσιας εταιρείας, επιχείρησης, γραφείου υπηρεσιών , τμημάτων εργοστασίων κ.ο.κ
    Οι συνδικαλιστές φέρουν την δική τους αισθητική και τη δική τους αντίληψη του χώρου όπου αλληλεπιδρούν με τους εργαζόμενους και αυτό προβάλουν σαν εικόνα προς τους τρίτους. Αν η σχέση αυτή αλληλεπίδρασης με το χώρο των εργαζομένων που υποτίεται ότι εκπροσωπούν δεν είναι ειλικρινής και οσιαστική σε επίπεδο ανθρώπινης επαφής, αυτό εχει ως αποτέλεσμα την «αποξένωση» του σωματείου από την καθημερινότητα των εργαζομένων και τις δυσκολίες της, και από την πραγματική εκπροσώπηση, εφόσον αυτή αποδυκνύεται επιφανειακή και περιστασιακή ,δηλαδή, κάθε που έρχονται οι εκλογές …για ανάδειξη εκπροσώπων στα σωματεία.
    Όπως ακριβώς συμβαίνει με την πολιτική εκπροσώπηση του «λαού» ή των πολιτών στη καλύτερη εκδοχή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπου οι βουλευτές εμφανίζονται επίσης προεκλογικά και ζητάν την ψήφο για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντά σου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ωσάν εσένα να είναι άλλη η δουλειά σου κι όχι η αυτοπρόσωπη υπεράσπιση των συμφερόντων σου με μόνη την δική σου παρουσία αλλά «ως ει παρόν ή παρούσα» εισαι καταδικασμένος από το σύστημα εκπροσώπησης του άλλου , δηλαδή άλλος στέκεται στη θέση μου και λέει και κάνει χωρίς να βιώνει και να αισθάνεται, όσα θα έκανα εγώ αν ήταν στη θέση μου που δεν είναι αλλά προσποιείται ότι είναι…λες κι εγω είμαι λίγος να εκπροσωπήσω ο εαυτό μου…λες κι εμένα είναι άλλη η δουλειά μου: να δουλεύω σαν το δούλο για να παράγω χωρίς να ελέγχω ούτε ο πως, ούτε το πόσο, ούτε το γιατί, αλλά να έχω και την ψευδαίσηση ότι «συμμετέχω» δια της εκπροσώπησής μου από ένα άλλο που μιλάει για εμένα!
    Αυτός ειναι και ο φαύλος Λόγος της «επιβολής της εκπροσώπησης των εργαζομένων» :το να εξυπηρετεί στο να διαιωνίζονται οι «παρανοήσεις» από τα συνδικάτα, «οι παρερμηνείες» των ιδεολογικών θεωριών για τη χάραξη των φιλεργατικών πολιτικών, «οι παραβιάσεις» δημοκρατικών κανόνων και αρχών για ην ανάδειξη εκπροσώπων σωματείου και πάει λέγοντας…από το μικρότερο προεδρείο συνεταιριστικής οργάνωσης μέχρι την μεγαλοεπιχείρηση (π.χ. Super Market), εταιρεία, εργοστάσιο…
    Έτσι λοιπόν τα συνδικάτα καταλήγουν να διατυπώνουν ξύλινο λόγο και να διεκδικούν οικονομικά και θεσμικά αιτήματα κάε που έρχονται εκλογές…υμούνται και τους εργαζόμενους και ασχολούνται μαζί τους…γιατί εχουν κι άλλες επαφές να κάνουν με άλλα όργανα, θεσμικά εννοώ…όπως τα κόμματα.
    Που καιρός και χρόνος να σκεφτείς να γίνεις για μια μέρα π.χ οδηγός σε αστικό λεωφορείο, πριν πας να τον εκπροσωπήσεις και να μιλήσεις εξ’ονόματός του. Σε εξουσιοδοτεί εξάλλου χωρίς να απαιτεί να μπάινεις στη έση του, αλλά ουτε κι εσύ έχεις την διάθεση να το κάνεις για μια μέρα, για να δείς ότι η ποιότητα της ζωής σου δεν εξαρτάται από το 1 ή 2 ευρώ την ώρα αύξηση που θα πάρεις με τη διεκδίκηση του «αγωνιστικού» σωματείου, αλλά από την ποιότητα της εργασίας που παράγεις η οποία μεταφράζεται σε απολαβή ευχαρίστησης στην καθημερινότητά σου, με την επαφή σου με τους συνανθρώπους σου, τους συναδέλφους σου, τους συμπολίτες σου. Τι να την κάνεις την αυξησούλα όταν θα στα φάει το σύστημα υγείας…λόγω εμφράγματος στα 60!
    Η ποιότητα λοιπόν πρέπει να μπεί μπροστά και όχι η ποσότητα…Τα ποιοτικά αιτήματα έχουν μεγαλύτερη αξία και όχι τα οικονομικά και τα δήθεν «θεσμικά» που παραμένουν στο εκεί και τότε… με το γνωστό επιμύθιο της πορείας του ντόπιου συνδικαλιστικού κινήματος και των συνδικαλιστών που τον στελεχώνουν :κι έζησαν αυτοί καλύτερα …κι εμείς καθόλου !
    Και δίνω μερικά απλά παραδειγματάκια «ποιοτικού αιτήματος», που θα δείτε ότι αυτόματα μετατρέπει τη «συμμετοχή» σε συμμετοχή, την εκπροσώπηση σε παρουσία, την μηχανιστική εργασία παραγωγική, το εισόδημα του εργαζόμενου σε επένδυση σε μακροπρόθεσμο επίπεδο, χωρίς το μεσαιωνικό αίτημα για αύξηση εισοδήματος… (ωρομίσθιου/μηνιαίου):
    Βασικές θεσμικές & οικονομικές προϋποθέσεις της διατύπωσης των ποιοτικών αιτημάτων:
    1.Εννοείται ότι σε μια επίταξη το σωματείο έχει κάνει την πρόβλεψη για την υποστήριξη των απεργών μέσω της οικονομικής ενίσχυσης του ταμείου του σωματείου από τους ίδιους τους εργαζόμενους
    2. Εννοείται ότι οι εργαζόμενοι /απολυμένοι θα έχουν συμμετοχή στην οικονομική ενίσχυση του σωματείου ανάλογα με την εισοδηματική τους κατάσταση (δήλωση εφορίας)
    3. Η στήριξη των απολυμένων,νυν ανέργων, από το σωματείο πρέπει να είναι συνεχής , ανάλογα με την εισοδηματική τους κατάσταση (δήλωση εφορίας) και να υπάρχει θεσμοθετημένη δυνατότητα να αξιοποιούν το χρόνο τους σε αυτό.
    4. Οι όποιες αποφάσεις των μελών του σωματείου υπόκεινται στην ψηφοφορία όλων των εργαζομένων/απολυμένων, και ο αντίστροφο, οι προτάσεις του όποιου εργαζόμενου ή ομάδας εργαζομένων υπόκειται στην ψηφοφορία του σωματείου
    Και προχωράω σε ποιοτικά παραδείγματα:
    1. Μέσα σε κάθε χώρο εργασίας καλό θα είναι για τη σωματική, ψυχική και πνευματική υγεία των εργαζομένων να υπάρχουν ομάδες δραστηριοτήτων, όπως:
    Καλλιτεχνική ομάδα , που θα ασχολείται μέσα στα πλαίσια της συνδικαλιστικής ώρας απουσίας από την εργασία (αμοιβόμενη μισή από ον εργοδότη-μισή από το σωματείο) με την αισθητική των χώρων εργασίας.
    Ομάδα αθλητικής δραστηριότητας που θα ασχολείται μέσα στα πλαίσια της συνδικαλιστικής ώρας απουσίας από την εργασία (αμοιβόμενη μισή από ον εργοδότη-μισή από το σωματείο) με την άθληση των εργαζομένων σε επιλεγμένο ειδικό χώρο
    Ομάδα ψυχαγωγίας, με προβολή ντοκυμαντέρ , ταινιών, βιντεοσκοπημένων εκπομπών, αγώνων κλπ μέσα στα πλαίσια της συνδικαλιστικής ώρας απουσίας από την εργασία (αμοιβόμενη μισή από ον εργοδότη-μισή από το σωματείο) για θέματα που άπτονται του ενδιαφέροντος των εργαζομένων, με πρόγραμμα που α τίθεται σε ψηφοφορία πριν την Ανακοίνωσή του στον Πίνακα Αακοινώσεων.

    Ομάδα επίλυσης διαφορών μεταξύ εργαζομένων σε προσωπικό επίπεδο ή μεταξύ Ομάδων σε προγραμματισμένες συναντήσεις μέσα στα πλαίσια της συνδικαλιστικής ώρας απουσίας από την εργασία (αμοιβόμενη μισή από ον εργοδότη-μισή από το σωματείο) για την ανάπτυξη της δημοκρτικής συμμετοχής και διαλόγου.

    Ομάδα έντυπης πληροφόρησης του κοινού για τα προϊόντα της εργασίας, συμμετοχή σε διαφημιστική προβολή των δράσεων του συλλόγου εργαζομένων/ανέργων.
    Υποχρεωτική συμμετοχή ομάδας εργαζομένων στα κείμενα και στην προώθηση των προϊόντων των διαφημιστικών εταιρειών, με επιβάρυνση ενός ποσοστού επι της αμοιβής τους (π.χ. 10%) υπερ του ταμείου αρωγής απεργών/ανέργων, από την εταιρεία/γραφείο/υπηρεσία των εργαζομένων.
    Οι Ομάδες λειτουργούν με συγκεκριμένο πλαίσιο, εναλλάσσονται οι ρόλοι ανάμεσα στους εργαζόμενους και υπόκεινται σε ανοιχτή ψηφοφορία όλες οι προτάσεις όλων των ομάδων.
    Ομάδα αναφοράς, για προβλήματα υγείας των εργαζοένων, ιδιαίτερα κοινωνικά προβλήματα, σε προγραμματισμένο χρόνο συνάντησης μέσα στα πλαίσια της συνδικαλιστικής ώρας απουσίας από την εργασία (αμοιβόμενη μισή από τον εργοδότη-μισή από το σωματείο) για την ανάπτυξη των ανθρώπινων σχέσεων και της αλληλεγγύης.
    Προγραμματισμένη συνάντηση Ομάδων και μελών του σωματείου σε συγκεκριμένο χώρο εντός ή εκτός εργασιακού χώρου μέσα στα πλαίσια της συνδικαλιστικής ώρας απουσίας από την εργασία (αμοιβόμενη μισή από ον εργοδότη-μισή από το σωματείο) για την ανάπτυξη των ανρώπινων σχέσεων και της αλληλεγγύης.
    Η επιλογή των υπεύθυνων των ομάδων γίνεται με κλήρωση, και κάθε φορά α εξαιρείται ο ήδη διατελάσας/σασα ως υπεύθυνος/η, και αυτό θα επαναλαμβάνεται κυκλικά.
    Το ίδιο ισχύει και για τον πρόεδρο, τον γραμματέα και τον ταμία του σωματείου, οι οποίοι θα κληρώνονται από το σύνολο των εργαζομένων, τόσο για τις συγκεκριμένες θέσεις ευθύνης, καθώς και για την στελέχωση με τα μέλη, με συγκεκριμένη θητεία και συγκεκριμένη επίτευξη στόχων με χρονοδιάγραμμα.

    Αυτά προς το παρόν αν εφαρμοστούν από σήμερα είναι αρκετά για μια ουσιαστική συμμετοχή των εργαζομένων στο χώρο εργασίας τους, που πρέπει κάποτε να γίνει και χώρος που αναπνέουν ελεύθερα, συμμετέχουν στο περιβάλλον τους και μοιράζονται τα συναισθήματα και το ψωμί με συνανθρώπους τους, ζώντας ακόμα και πάνω απο τη μισή ζωή τους με αυτούς.
    ΙΚΕΣΙΑ ΠΡΟΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ:
    ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ “ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΖΩΗ” ΚΑΤΑΡΓΗΣΤΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ…

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.