Η γύμνια του… αυτοκράτορα


Τα μαύρα σύννεφα που έχουν συσσωρευτεί στον κυβερνητικό ορίζοντα πληθαίνουν μέρα με τη μέρα και η σύγκρουση που έχει εξελιχθεί έως τώρα με επίκεντρο την ΕΡΤ, έχει πάρει πλέον τον δρόμο του ανοιχτού διπλού εκβιασμού εκ μέρους του Σαμαρά:

• Προς τους εταίρους του Βενιζέλο και Κουβέλη: «Ή υποταγή στις αποφάσεις μου ή εκλογές, από τις οποίες έχετε μόνο να χάσετε».

• Προς την κοινωνία: «Ή εγώ ή το χάος» (δηλαδή… ο ΣΥΡΙΖΑ).

Όταν μια κυβέρνηση διαφημίζει τον εαυτό της ως τη μοναδική ελπίδα πολιτικής σταθερότητας και εξόδου από το τούνελ της λιτότητας, ως τον μοναδικό αξιόπιστο συνομιλητή των Ευρωπαίων, ως την ικανότερη να προσελκύσει ξένες επενδύσεις και να πυροδοτήσει την ανάπτυξη, μοιάζει κωμικοτραγικό να οδηγείται στα άκρα και στα πρόθυρα της αυτοδιάλυσης με αφορμή την «αναδιάρθρωση» ενός κρατικού οργανισμού – ακόμη και της εξόχως συμβολικής ΕΡΤ.

Ως εκ τούτου, την απάντηση για την ενδοκυβερνητική κρίση, τους εκβιασμούς, αλλά και το ενδεχόμενο να εκτροχιαστεί η τρικομματική προς τις κάλπες θα πρέπει να την αναζητήσουμε στην ανυπαρξία πολιτικής και την αποτυχία στην οικονομία.

• Επενδύσεις δεν υπάρχουν, οι ιδιωτικοποιήσεις πάνε κατά διάολου, οι εισπράξεις καρκινοβατούν, οι μαύρες τρύπες μεγαλώνουν, η προοπτική συνεχών νέων μέτρων είναι βέβαιη.

• Σχέδιο αναδιαρθρώσεων δεν υπάρχει: οι υπουργοί περιφέρονται με… κασμάδες και γκρεμίζουν επιδεικνύοντας πρωτοφανή έλλειψη σχεδίων, με κορυφαίο το παράδειγμα της ΕΡΤ, το οποίο θα ακολουθήσουν και άλλα παρόμοια.

Στην πραγματικότητα, η συγκυβέρνηση δεν έχει να προσφέρει κάποια διέξοδο. Αντιθέτως, για πολύ καιρό ακόμη, θα πρέπει να χύνει αίμα και να πληρώνει το ανάλογο πολιτικό κόστος, το οποίο είναι ήδη αρκετά βαρύ, ιδίως για τους δύο ελάσσονες κυβερνητικούς εταίρους, οι οποίοι στις δημοσκοπήσεις δεν συγκεντρώνουν μαζί ούτε 10% (από το διπλάσιο ποσοστό τους στις εκλογές του Ιουνίου του 2012).

Ο… ηγεμόνας

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση είναι από καιρό εκδηλωμένη η πρόθεση Σαμαρά να αναλάβει ο ίδιος, με ένα νέο «ευρωπαϊκό» κόμμα, την ανασυγκρότηση της ευρύτερης «μνημονιακής» παράταξης, έχοντας διασφαλισμένη τη… χορηγία επικοινωνίας μιντιακών ομίλων που δεν κουράζονται να προαναγγέλλουν το τέλος των υπαρχόντων κομμάτων.

Στην πραγματικότητα, ο Σαμαράς βλέπει ότι οι κυβερνητικοί… κασμάδες μπορούν να γκρεμίζουν οργανισμούς του Δημοσίου, αλλά όχι και να σπάσουν το δημοσκοπικό μπετόν της Χρυσής Αυγής. Αν το ναζιστικό κόμμα φτάσει εκλογικά ή ξεπεράσει το 10%, δεν υπάρχει αυτοδυναμία και ίσως ούτε κυβερνητικό σχήμα με την παρούσα σύνθεση.

Ο νυν πρωθυπουργός λοιπόν έχει αποφασίσει ότι δεν έχει άλλον δρόμο από την υπέρβαση των σημερινών σχημάτων υπό την ηγεμονία του. Αυτήν την επιλογή είναι έτοιμος να την πραγματώσει είτε θέτοντας τους εταίρους του υπό την ομπρέλα του είτε κανιβαλίζοντάς τους εκλογικά και καθιστώντας τους… στολίδια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο του.

Κάπως έτσι ερμηνεύεται η απαξιωτική στάση του σε κορυφαία ζητήματα, όπως το αντιρατσιστικό και η ΕΡΤ, στα οποία είτε άλλαξε στάση είτε εξ αρχής τους αγνόησε προκαλώντας τους να υποταχθούν στις επιλογές του ή να αναλάβουν το ρίσκο των εκλογών, με άγνωστη κατάληξη για όλους.

Στο Μαξίμου πιστεύουν ότι το ελαφρύ προβάδισμα – σε επίπεδο… ισοπαλίας – από τον ΣΥΡΙΖΑ θα διευρυνθεί σε περίπτωση εκλογών και, σε συνδυασμό με τη βέβαιη συρρίκνωση ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και την αποδυνάμωση των ΑΝ.ΕΛΛ., ο Σαμαράς θα καταστεί κυρίαρχος του πολιτικού παιγνίου. Μόνο που αυτά, για την ώρα, δεν είναι παρά ευσεβής πόθος, αφού το μεγάλο ποσοστό της «γκρίζας» δημοσκοπικής ψήφου δεν επιτρέπει σε κανέναν ασφαλείς προβλέψεις.

Το δεδομένο πάντως είναι ότι ο Σαμαράς έχει ρίξει ήδη τον εκβιασμό του στο τραπέζι και περιμένει τις κινήσεις των υπολοίπων. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δείχνουν ότι, προς το παρόν, δεν τον αποδέχονται, και, μέχρι να έλθει το νομοσχέδιο για τον νέο κρατικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, του οποίου η ψήφιση θα ζητηθεί με όρους «ψήφου εμπιστοσύνης» – αν εν τω μεταξύ δεν έχει επέλθει συμβιβασμός –, δηλώνουν ότι δεν φοβούνται τις εκλογές, επιρρίπτοντας εκ των προτέρων την ευθύνη στη Ν.Δ.

Στην πραγματικότητα, αυτό που τους ζητάει ο πρωθυπουργός της τρικομματικής είναι να αυτοακυρωθούν και να πληρώσουν βαρύ πολιτικό κόστος. Είτε το αποδεχθούν είτε όχι, η βιωσιμότητα και η σταθερότητα αυτής της κυβέρνησης έχει ήδη κλονιστεί ανεπανόρθωτα.

Όπως άλλωστε σημειώναμε προ δύο εβδομάδων, όταν πρώτο το «Ποντίκι» έφερνε σε πρώτο πλάνο το θέμα των εκλογικών εκβιασμών, κάθε συζήτηση για εκλογές τελειώνει μόνο με κάλπες. Οι οποίες δεν μπορούν πια να αργήσουν χωρίς τον κίνδυνο πλήρους αποσύνθεσης του κυβερνητικού σχήματος…

Το Ποντίκι

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Μία ἀπάντηση στὸ Η γύμνια του… αυτοκράτορα

  1. Ὁ/ἡ oxtapus γράφει:

    Reblogged this on Oxtapus *beta.

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.