Οι στόχοι που δεν επιτυγχάνονται από τους… διασώστες


Επειδή την Ελλάδα την “διαχειρίζονται” ως εταιρεία και μάλιστα σε καθεστώς πτώχευσης, ας δούμε ψύχραιμα κάποια πράγματα και κατ’ αρχήν, πως δουλεύουν οι εταιρείες, τουλάχιστον οι σοβαρές.

Πρώτα απ’ όλα οι εταιρείες θέτουν κάποιο σκοπό. Κάποιο τελικό σημείο, ως τελικό στόχο. Για να φτάσουν στον σκοπό, τοποθετούν ενδιάμεσουσ στόχους. Αυτοί οι στόχοι είναι προσεκτικά επιλεγμένοι, μελετημένοι, χρονικά οριοθετημένοι και απολύτα μετρήσιμοι. Είναι δύσκολοι, αλλά όχι ανέφικτοι και σε καμία περίπτωση η μη επίτευξή τους δεν διαταρράσει την λειτουργία της επιχείρησης. Τα στελέχη που μετέχουν στον σχεδιασμό αυτών των στόχων, φέρουν ακέραιη την ευθύνη αιτιολόγησης για την υλοποίησή τους και -φυσικά- πληρώνουν στο ακέραιο την ευθύνη τους σε περίπτωση αποτυχίας υλοποίησης των στόχων. 

Στην περίπτωση της Ελλάδας, ένα τσούρμο -τσίρκο- από ανεπάγγελτους προσποιούνται πως διαθέτουν τα προσόντα να οριοθετούν τους στόχους για την πορεία της χώρας. Μέχρι τώρα, βέβαια, ποτέ δεν λειτούργησαν με κάποιο σχέδιο, ποτέ δεν είχαν μία εθνική στρατηγική πολιτική, ποτέ δεν είχαν θέσει κάποιο σκοπό και ποτέ δεν είχαν ενδιάμεσους στόχους για την πορεία της χώρας. Και εάν κάποια στιγμή είδαν την ανάγκη για να συμβεί αυτό, βλέποντας την ευθύνη αλλά κυρίως τον κόπο που έπρεπε να καταβάλουν, αποφάσισαν να μην κάνουν τίποτε και να αφήσουν “το καράβι να πλέει μόνο του” με βάρκα την ελπίδα…

Σήμερα, αυτοί οι καταγέλαστοι και εν πολλοίς άκρως επικίνδυνοι (και όχι μόνο λόγω ανικανότητας ή οκνηρότητας), δέχονται από τρίτους έναν σχεδιασμό (για τον οποίο οι σχεδιαστές του ομολόγησαν ήδη την αποτυχία του λόγω πλήθους υφιστάμενων παραγόντων ή λαθών που λειτουργούν καταστροφικά και όχι δημιουργικά), συνεργάζονται για την υλοποίηση κάποιων ανέφικτων στόχων!!! Κανένας από αυτούς όμως δεν διαμαρτύρεται για το ανέφικτο, κανένας δεν λογοδοτεί για την αποτυχία, κανένας δεν τιμωρείται για το σχέδιο που δημιουργήθηκε για να φέρει θετικά αποτελέσματα αλλά τελικά φαίνεται πως δημιουργήθηκε για να φέρει αρνητικά αποτελέσματα.

Και γιατί αυτό το σχέδιο εξακολουθεί να τηρείται αδιαμαρτύρητα από τους επικίνδυνους “διακυβερνώντες” την Ελλάδα, τη στιγμή που αποδεικνύεται ανέφικτο αλλά και καταστροφικό;

Μα, επειδή υπάρχει συγκεκριμένος σκοπός, δηλαδή, να μην διασωθεί η “εταιρεία” (ή η χώρα, αν έτσι θέλετε να βλέπετε ακόμη την Ελλάδα) προκειμένου να αποφασισθεί η εκποίηση των περιουσιακών της στοιχείων (αυτών των στοιχείων που ήδη και επίσημα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας βλ. ορυκτός πλούτος) αλλά και με αυτόν τον τρόπο να ολοκληρωθεί το ακόμη μεγαλύτερο σχέδιο που έχει να κάνει με την κατάληψη (μέσω της οικονομίας) μίας ξένης χώρας, την κατοχή της και την ολοσχερή εκμετάλλευσή της, την κατάργηση του Διεθνούς Δικαίου (με συναποδοχή των “κυβερνώντων” την χώρα), την πλήρη απώλεια δηλαδή της εθνικής της ανεξαρτησίας, της αυτοκυριαρχίας και της αυτοδιάθεσής της.

Με απλά λόγια, δημιουργούνται μη εφικτοί στόχοι (από τους θεσμικά ιθύνοντες) και η μη υλοποίησή τους (λογικό συνεπαγόμενο) νομιμοποιεί την απόλυτη κατοχή της.

Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, θα ξαφνιαστούν όταν μάθουν πως πολλά πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματά τους υφίστανται μόνο τυπικά, ενώ στην πραγματικότητα έχουν απωλεσθεί λόγω… του χρέους της χώρας…

Δηλαδή, το πολιτικό προσωπικό (το υφιστάμενο αλλά και του παρελθόντος) έχει αποδεχθεί και έχει συναινέσει ακόμη και την τροποποίηση των πολιτών της χώρας σε… δούλους, που θα ζούνε για να εξυπηρετούνε ένα χρέος.

Ένα χρέος που οι πολιτικοί της χώρας νομοθέτησαν να μην ερευνηθεί…!!!

Κι έτσι, η ζωή συνεχίζεται, τραβώντας την κατηφόρα και αφήνοντας μία ελπίδα στον καθένα από εμάς ότι κάτι θα συμβεί, κάτι θα σταματήσει τον όλεθρο…

Κανένας δεν θα κάνει τίποτε και τίποτε απολύτως δεν θα συμβεί, εάν εμείς δεν διαισθανθούμε την απόλυτη ανάγκη της διάσωσής μας και δεν κινηθούμε προς την κατεύθυνση αλλαγής του “σκηνικού” και απαλλαγής από τις κατοχικές δυνάμεις, την νομική τους εκδίωξη και τιμωρία στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μέσω των διεθνών νόμων που ορίζουν και προστατεύουν με σαφήνεια το καθεστώς λειτουργίας και ύπαρξης μίας χώρας κι ενός λαού…

Ανδρέου Πέτρος

GrCitizen

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.