Οι “τοκογλύφοι” της κοινωνικής ανάσας…


last_breathτου Στέλιου Συρμόγλου

Η κυβέρνηση δηλώνει την παρουσία της δια του τρόμου. Ο μέσος πολίτης νιώθει σαν να γεννήθηκε από τη μήτρα του τρόμου. Και “σκότος επεφέρετο επί της αβύσσου”. Ολα εν τρόμω για τον Ελληνα, που διανύει με τρομαγμένη συνείδηση τη διαδρομή των δύο άκρων της αβύσσου. Ολα περιστρέφονται γύρω από τη τρομολαγνεία της “δόσης” του δανείου, που μόλις χθές απεφάσισαν στις Βρυξέλλες την τμηματική εκταμίευσή της, ώστε να “εμπεδωθεί” ο τρόμος στην κοινωνική συνείδηση. Και ταυτόχρονα να μπορούν οι κυβερνώντες επικαλούμενοι την αναπόδραστη ανάγκη της “δόσης” να επιβάλουν τα απαραίτητα αντικοινωνικά μέτρα και να επενδύουν το νόημα της πολιτικής τους ζωής στην κοινωνική τρομοκρατία.

Η επίκληση του αντικρατισμού, της αναδιάρθρωσης και του εξοθορλογισμού της δημόσιας διοίκησης με αβασάνιστα οριζόντιες απολύσεις είναι η επικάλυψη. Ξέρουν οι τοκογλύφοι ακόμα και της κοινωνικής ανάσας, οι εκφραστές τους που υιοθετούν και εφαρμόζουν πολιτικές τους πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, πέραν της καταστροφής και της διαπίστωσης μακροπρόθεσμα του “κοινωνικού θανάτου”.

Αυτοσκοπός των αθλίων της εξουσίας η διασπορά του τρόμου στην κοινωνία, για να παραμείνει απαθής και παθητικά δεκτική της όποιας κυβερνητικής αυθαιρεσίας, που εξυπηρετεί συμφέροντα με ή χωρίς “ονοματεπώνυμο”. Και τονίζω το “αυτοσκοπός” τους, γιατί οι ίδιοι δεν έχουν ούτε σκοπό, ούτε η τρομοκρατία τους έχει για τους ίδιους μέλλον. Είναι μια τρομοκρατία ακάλυπτη. Μια “τρομοκρατία” ωστόσο χωρίς προσχήματα, στη λογική του “φονικό για το φονικό”.

Και δεν πρόκειται για τρομοκρατία που εκπηγάζει από ιδεολογία ή έστω ιδεοληψίες. Η ιδεολογία ζει με φανατισμό και θύματα. Πρόκειται για τρομοκρατία που υπηρετεί την πολιτική συγκυρία. Και, οπωσδήποτε, όχι την έννοια της δημοκρατίας και του κοινωνικού δικαίου.Η δημοκρατία δεν τρομοκρατεί, δεν φανατίζει, γιατί είναι πολιτική πράξη ελεύθερη και αβίαστη. Ολοι οι ιδιεολογισμοί, όλες οι “ανάγκες” επικαλούμενοι το όνομά της δεν φτάνουν ποτέ εκεί.

Ακόμα και για τους πλέον ονειροβάμονες Ελληνες, όχι βέβαια τους παντοιοτρόπως “βολεμένους” ή τους γενικότερα μωρόπιστους, αλλά και για τους πολιτικούς που αντλούν στη δεξαμενή της λαικής ελπίδας, τα στοιχεία είναι γνωστά: Η κρίση είναι πολύμορφη. Είναι κρίση οικονομική με συγκλονιστικές προεκτάσεις, αλλά είναι και κρίση προπτικής, εμπιστοσύνης και ήθους. Και δεν αποτελεί έρεισμα παρηγοριάς η διαπίστωση ότι η κλρίση είναι περίπου συνομήλικη μ’ αυτόν τον τόπο.

Διατρέχουμε το 2013, ευρισκόμενοι εν μέσω θερινής ραστώνης, κι αν εξαιρέσουμε την life style έκδοση της της ελληνικής καλοκαιρινής πραματικότητας, οι κυβερνώντες και οι πολιτικοί στις παρυφές της εξουσίας, παίρνουν τον αέρα τους, τα δε μυαλά του λαού αχονίζονται, έτσι ώστε να μη μουχλιάζουν. Θυμίζουν οι εξουσιολάγνοι τον ηγούμενο που έτρωγε πολύ και επειδή ήταν τετράπαχος, δεν μπορούσε να αλλάζει πλευρό στον ύπνο του. Είχε, λοιπόν, έναν καλόγερο να τον γυρίζει όταν ροχάλιζε.

Ολοι οι “καλοταισμένοι” πολιτικοί από την “κατσαρόλα” του λαού, θέλουν πράγματα περίεργα. Αυτός που τους καλοταίζει -ο λαός εν προκειμένω- ν’ ανέχεται δυσβάστακτα οικονομικά μέτρα που τον εξαθλιώνουν, να δείχνει ανοχή στην “παπική” και αλάνθαστη πολιτική τους, να τους χειροκροτεί και να τους …παραστέκεται, για να μπορούν να “μελετούν” τα προβλήματά του. Και επειδή επιδεικτικά αδιαφορούν πρός το δημόσιο αίσθημα, όχι απλώς ασκούν την πολιτική με ευκαιριακές και συγκυριακές αποφάσεις, αλλά δεν αποφεύγουν άνομες επιδιώξεις ή δράσεις. Γι’ αυτό και το Σύνταγμα έγινε “κουρελόχαρτο” από τη σημερινή “εκτρωματική” κυβέρνηση.

Για τους “ορνιθοκέφαλους” ή τους συντεταγμένους με την κυβερνητική τρομολαγνεία και την υποταγμένη λογική στα συμφέροντα των δανειστών, όλα τα παραπάνω μπορεί να συνιστούν “λαικισμό”. Είναι, άλλωστε, η προσφιλής έκφραση των κυβερνώντων και των παρατρεχάμενων τους, για να ρίξουν “στάχτη στα μάτια” της κοινωνίας, σε σχέση με την κριτική που ασκούν οι αντιγνωμούντες…

Για τους ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι δεν ευτελίζουν τα κύρια χαρακτηριστικά τους χάριν κάποιας αμφίβολης εκλαίκευσης ή κάποιων προσδοτικών για την καθαρότητα των ιδεών τους και των απόψεών τους συγκερασμών, για τους πολίτες που θεωρούν τη σοβαρότητα μια υπόθεση βαθύτατα υπαρξιακή, αλλά και μια σύνθετη και πυκνή έννοια, αυτή η αδαμάντινη “καθαρότητα” τους αδήριτα παρουσιάζεται και σαν σκληρότητα, ως υπερβολή ή περιθωριοποιημένη αντίδραση. Τα διαμάντια βέβαια δεν είναι εύθρυπτα, είναι κοφτερά και σκληρά…

freepen.gr

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.