Ηγέτες και ηγεσίες : Σκέψεις και κριτική


Του Σταμάτη Στεφανάκου 

Γίνεται πολύς λόγος για την ποιότητα των ηγετών και των ηγεσιών και ειδικότερα για το ποιος/ποια θα μπορούσε να κυβερνήσει αυτή την χώρα, ειδικά σε τόσο κρίσιμες συνθήκες όπως οι σημερινές.

Δεν υπάρχουν σήμερα λύσεις που να στηρίζονται  αποκλειστικά σε ότι έχει εφαρμοστεί στο παρελθόν, απλά γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο με τα ίδια ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στην πράξη είναι ανάγκη να εφευρεθούν λύσεις από την αρχή, στην βάση όμως τι χρειάζεται η κοινωνία και όχι το κεφάλαιο ή το όποιο ιδιωτικό – ατομικό συμφέρον

Αυτό όμως που είναι εφικτό και θεμιτό είναι να δούμε τι απαιτείται να έχει ένας ηγέτης ή μια ηγεσία ως χαρακτηριστικά για να έχει θετικά αποτελέσματα η διακυβέρνηση του.

Αν και πιστεύω ότι ιδανικό θα ήταν η εφαρμογή των αρχών  και του μοντέλου της άμεσης δημοκρατίας  μέσω των  ανοικτών – λαϊκών συνελεύσεων στην διακυβέρνηση του τόπου,  στην πράξη το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας προτιμά την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Επομένως  ας  δοκιμάσουμε να κάνουμε μια πρώτη προσέγγιση στο  τι απαιτείται να έχει  ως ουσιαστικά  προσόντα ένας ηγέτης ή μια ηγεσία.

Ένας ηγέτης ή μια ηγεσία είναι ανάγκη να έχει ξεκάθαρη πολιτική για το τι θα κάνει. Είναι απαραίτητο να στηρίζεται σε δεδομένα και βάση αυτών να σχεδιάζει και να υλοποιεί. Η εφαρμογή πρακτικών και ουσιαστικών λύσεις που να αγγίζουν το σύνολο της κοινωνίας, με σεβασμό στον άνθρωπο ως προσωπικότητα και την φύση είναι βασικές προϋποθέσεις.

Μια ηγεσία δεν είναι δυνατόν να κυβερνά  τον τόπο, έχοντας ως   βάση πάσης φύσεως  συμφέροντα, ούτε να  συμβιβάζεται σε σημείο που η πολιτική της γραμμή να γίνεται χυλός. Η άσκηση πολιτικής δεν είναι κάτι το ουδέτερο, ούτε είναι δόκιμο να μεταβιβάζονται ευθύνες του κυβερνώντος σε «άλλους», πχ τι θα κάνει ο λαός, οι σύμμαχοι (πολιτικοί, στρατιωτικοί, οικονομικοί κλπ). Τέτοιου είδους «δικαιολογίες» είναι αστείες και άκρως επικίνδυνες σε καιρούς κρίσεων, άλλωστε έχουν ή θα έχουν  εκλεγεί για να φέρουν αποτελέσματα, και να μην ξεχνάμε ότι  είναι υπάλληλοι του λαού και υπηρέτες των συμφερόντων του.

Πολιτική είναι  ή θα πρέπει να είναι η τέχνη του εφικτού. Πολιτική επίσης σημαίνει πρακτική. Οι συνθηματολογίες δεν είναι δυνατόν να θεωρούνται ως βάση παραγωγής πολιτικής σκέψης. Σημαίνει ότι δεν επιτρέπονται επιπολαιότητες και το κυνήγι του ανέφικτου. Συνεπάγεται επίσης ότι η ηγεσία ή ο ηγέτης που κυβερνά έχει ευθύνες και δεν  είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται  μόνο πολιτικές, ειδικά  όταν επηρεάζονται με αποφάσεις οι ζωές τόσο πολλών.  Το λάθος φυσικά είναι ανθρώπινο αλλά μέχρι σε ποιο σημείο μπορεί μια κοινωνία να αντέχει «λάθη» και για πόσο καιρό;

Αυτό που ξεχνάνε οι ηγέτες και οι ηγεσίες – και για να είμαστε δίκαιοι όχι μόνο στην Ελλάδα- είναι  ότι η εξουσία που τους παραχωρείται είναι ένα δάνειο από τον λαό, το όποιο πρέπει να το επιστρέψουν πίσω με τόκο, βάση της αρχής ότι η εξουσία εκπορεύεται από τον λαό και επιστρέφει σε αυτόν.

Αλίμονο όταν η διακυβέρνηση υλοποιείται χωρίς να έχει επαφή με την κοινωνία και δεν σέβεται τα δικαιώματα όλων των συνόλων  και υποσυνόλων (πλειοψηφικών και μειοψηφικών).

Είναι το καταστροφικό αν όχι εγκληματικό αν υιοθετηθούν πρακτικές που δεν ενώνουν  τον λαό αλλά τον  διαιρούν σε ομάδες.

Αισχρή και ελεεινή είναι επίσης η πρακτική κυβέρνησης , ηγεσίας και ηγέτη να εφαρμόζει τον κοινωνικό αυτοματισμό προκειμένου να δημιουργήσει υπόβαθρο για πρόσκαιρες  ή μη συμμαχίες  με προπαγάνδα, ώστε να αντιμετωπίσει αντιδράσεις.  Απαράδεκτος είναι όμως και ο λαός που αποδέχεται να γίνεται έρμαιο τέτοιων πρακτικών.

Ιδανικά ένας άνθρωπος που ζει σε μια κοινωνία πρέπει να λειτουργεί ως  πολίτης. Το να είσαι όμως πολίτης  δεν είναι όμως απλά ένας χαρακτηρισμός αλλά ιδιότητα,  που σημαίνει όχι  μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, πρώτα απέναντι στον εαυτό σου και μετά απέναντι στους άλλους. Ένας πολίτης συμμετέχει στα κοινά , μάχεται για αυτό που πιστεύει σωστό και απαραίτητο , ασκεί ενεργά έλεγχο στα τεκταινόμενα μιας πολιτικής εξουσίας. Αντιστέκεται στο άδικο και είναι ανυπάκουος όταν απαιτηθεί,  απέναντι σε αποφάσεις και νόμους, όχι μόνο για προσωπικούς λόγους αλλά έχοντας κατά νου το συλλογικό καλό.

Με δυο λόγια μέσα στα καθήκοντα αλλά και τις υποχρεώσεις  των πολιτών είναι να ασκείται και κοινωνικός έλεγχος στην διακυβέρνηση του τόπου. Απαραίτητα ένας ηγέτης, μια ηγεσία, μια κυβέρνηση , να καλωσορίζει τον κοινωνικό έλεγχο και να είναι σε πραγματική διαβούλευση με την κοινωνία  και να συναποφασίζει για την κοινή πορεία.

Σε καιρό κρίσεων όπως αυτούς που ζούμε, χρειαζόμαστε λύσεις, όχι αερολογίες.  Όχι άλλα συνθήματα και όχι αλλά πολιτικά ευφυολογήματα. Χρειάζονται  προτάσεις , που αυτός/οι  που θα τις καταθέτει/τουν  θα  πρέπει να έχουν καταλάβει ότι δεν του επιτρέπεται να είναι αόριστοι, γενικόλογοι και να χαϊδεύουν αυτιά, και να έχουν συνειδητοποιήσει ότι έχουν προσωπική ευθύνη για ότι λένε ή κάνουν.

Αυτός  ή αυτοί που νομίζουν ότι μπορεί να ηγηθούν σε καιρούς όπως αυτούς που βιώνει η πατρίδα, ας θυμούνται  ότι  είναι αναλώσιμοι και θυσία μπροστά στην επιβίωση του συνόλου.

Με δυο λόγια η άσκηση εξουσίας σήμερα είναι ένα ναρκοπέδιο που αυτός που την ασκεί θα πρέπει να περάσει μέσα από αυτό.

Υπάρχει ηγέτης  ή ηγεσία σήμερα που μπορεί να αναλάβει;

eleutherosnaskeftesai

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

2 ἀπαντήσεις στὸ Ηγέτες και ηγεσίες : Σκέψεις και κριτική

  1. Ὁ/ἡ Rosa Loser Burg -Ρόζα (χωρίς αγκάθια) Λούζερ (εκ πεποιθήσεως) Μπούργκ (χωρίς μπούργκα) γράφει:

    ← Ο Νονός των γεγονότων !!!
    Οι επικίνδυνοι τεχνοκράτες της Ευρώπης →
    Ηγέτες και ηγεσίες : Σκέψεις και κριτική
    Ἀναρτήθηκε στὸ 16 Ἰουλίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

    Rate This

    Του Σταμάτη Στεφανάκου

    Γίνεται πολύς λόγος για την ποιότητα των ηγετών και των ηγεσιών και ειδικότερα για το ποιος/ποια θα μπορούσε να κυβερνήσει αυτή την χώρα, ειδικά σε τόσο κρίσιμες συνθήκες όπως οι σημερινές.

    Δεν υπάρχουν σήμερα λύσεις που να στηρίζονται αποκλειστικά σε ότι έχει εφαρμοστεί στο παρελθόν, απλά γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο με τα ίδια ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στην πράξη είναι ανάγκη να εφευρεθούν λύσεις από την αρχή, στην βάση όμως τι χρειάζεται η κοινωνία και όχι το κεφάλαιο ή το όποιο ιδιωτικό – ατομικό συμφέρον

    Αυτό όμως που είναι εφικτό και θεμιτό είναι να δούμε τι απαιτείται να έχει ένας ηγέτης ή μια ηγεσία ως χαρακτηριστικά για να έχει θετικά αποτελέσματα η διακυβέρνηση του.

    Αν και πιστεύω ότι ιδανικό θα ήταν η εφαρμογή των αρχών και του μοντέλου της άμεσης δημοκρατίας μέσω των ανοικτών – λαϊκών συνελεύσεων στην διακυβέρνηση του τόπου, στην πράξη το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας προτιμά την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

    Επομένως ας δοκιμάσουμε να κάνουμε μια πρώτη προσέγγιση στο τι απαιτείται να έχει ως ουσιαστικά προσόντα ένας ηγέτης ή μια ηγεσία.

    Ένας ηγέτης ή μια ηγεσία είναι ανάγκη να έχει ξεκάθαρη πολιτική για το τι θα κάνει. Είναι απαραίτητο να στηρίζεται σε δεδομένα και βάση αυτών να σχεδιάζει και να υλοποιεί. Η εφαρμογή πρακτικών και ουσιαστικών λύσεις που να αγγίζουν το σύνολο της κοινωνίας, με σεβασμό στον άνθρωπο ως προσωπικότητα και την φύση είναι βασικές προϋποθέσεις.

    Μια ηγεσία δεν είναι δυνατόν να κυβερνά τον τόπο, έχοντας ως βάση πάσης φύσεως συμφέροντα, ούτε να συμβιβάζεται σε σημείο που η πολιτική της γραμμή να γίνεται χυλός. Η άσκηση πολιτικής δεν είναι κάτι το ουδέτερο, ούτε είναι δόκιμο να μεταβιβάζονται ευθύνες του κυβερνώντος σε «άλλους», πχ τι θα κάνει ο λαός, οι σύμμαχοι (πολιτικοί, στρατιωτικοί, οικονομικοί κλπ). Τέτοιου είδους «δικαιολογίες» είναι αστείες και άκρως επικίνδυνες σε καιρούς κρίσεων, άλλωστε έχουν ή θα έχουν εκλεγεί για να φέρουν αποτελέσματα, και να μην ξεχνάμε ότι είναι υπάλληλοι του λαού και υπηρέτες των συμφερόντων του.

    Πολιτική είναι ή θα πρέπει να είναι η τέχνη του εφικτού. Πολιτική επίσης σημαίνει πρακτική. Οι συνθηματολογίες δεν είναι δυνατόν να θεωρούνται ως βάση παραγωγής πολιτικής σκέψης. Σημαίνει ότι δεν επιτρέπονται επιπολαιότητες και το κυνήγι του ανέφικτου. Συνεπάγεται επίσης ότι η ηγεσία ή ο ηγέτης που κυβερνά έχει ευθύνες και δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται μόνο πολιτικές, ειδικά όταν επηρεάζονται με αποφάσεις οι ζωές τόσο πολλών. Το λάθος φυσικά είναι ανθρώπινο αλλά μέχρι σε ποιο σημείο μπορεί μια κοινωνία να αντέχει «λάθη» και για πόσο καιρό;

    Αυτό που ξεχνάνε οι ηγέτες και οι ηγεσίες – και για να είμαστε δίκαιοι όχι μόνο στην Ελλάδα- είναι ότι η εξουσία που τους παραχωρείται είναι ένα δάνειο από τον λαό, το όποιο πρέπει να το επιστρέψουν πίσω με τόκο, βάση της αρχής ότι η εξουσία εκπορεύεται από τον λαό και επιστρέφει σε αυτόν.

    Αλίμονο όταν η διακυβέρνηση υλοποιείται χωρίς να έχει επαφή με την κοινωνία και δεν σέβεται τα δικαιώματα όλων των συνόλων και υποσυνόλων (πλειοψηφικών και μειοψηφικών).

    Είναι το καταστροφικό αν όχι εγκληματικό αν υιοθετηθούν πρακτικές που δεν ενώνουν τον λαό αλλά τον διαιρούν σε ομάδες.

    Αισχρή και ελεεινή είναι επίσης η πρακτική κυβέρνησης , ηγεσίας και ηγέτη να εφαρμόζει τον κοινωνικό αυτοματισμό προκειμένου να δημιουργήσει υπόβαθρο για πρόσκαιρες ή μη συμμαχίες με προπαγάνδα, ώστε να αντιμετωπίσει αντιδράσεις. Απαράδεκτος είναι όμως και ο λαός που αποδέχεται να γίνεται έρμαιο τέτοιων πρακτικών.

    Ιδανικά ένας άνθρωπος που ζει σε μια κοινωνία πρέπει να λειτουργεί ως πολίτης. Το να είσαι όμως πολίτης δεν είναι όμως απλά ένας χαρακτηρισμός αλλά ιδιότητα, που σημαίνει όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, πρώτα απέναντι στον εαυτό σου και μετά απέναντι στους άλλους. Ένας πολίτης συμμετέχει στα κοινά , μάχεται για αυτό που πιστεύει σωστό και απαραίτητο , ασκεί ενεργά έλεγχο στα τεκταινόμενα μιας πολιτικής εξουσίας. Αντιστέκεται στο άδικο και είναι ανυπάκουος όταν απαιτηθεί, απέναντι σε αποφάσεις και νόμους, όχι μόνο για προσωπικούς λόγους αλλά έχοντας κατά νου το συλλογικό καλό.

    Με δυο λόγια μέσα στα καθήκοντα αλλά και τις υποχρεώσεις των πολιτών είναι να ασκείται και κοινωνικός έλεγχος στην διακυβέρνηση του τόπου. Απαραίτητα ένας ηγέτης, μια ηγεσία, μια κυβέρνηση , να καλωσορίζει τον κοινωνικό έλεγχο και να είναι σε πραγματική διαβούλευση με την κοινωνία και να συναποφασίζει για την κοινή πορεία.

    Σε καιρό κρίσεων όπως αυτούς που ζούμε, χρειαζόμαστε λύσεις, όχι αερολογίες. Όχι άλλα συνθήματα και όχι αλλά πολιτικά ευφυολογήματα. Χρειάζονται προτάσεις , που αυτός/οι που θα τις καταθέτει/τουν θα πρέπει να έχουν καταλάβει ότι δεν του επιτρέπεται να είναι αόριστοι, γενικόλογοι και να χαϊδεύουν αυτιά, και να έχουν συνειδητοποιήσει ότι έχουν προσωπική ευθύνη για ότι λένε ή κάνουν.

    “Αυτός ή αυτοί που νομίζουν ότι μπορεί να ηγηθούν σε καιρούς όπως αυτούς που βιώνει η πατρίδα, ας θυμούνται ότι είναι αναλώσιμοι και θυσία μπροστά στην επιβίωση του συνόλου.”
    Οι ανωτέρω όλοι επίδοξοι εξουσιαστές πάσχουν απο ναρκισσιστική διαταραχή : το ναρκισσιστικό πλήγμα της θνητότητας τους…εξού και η επιδίωξη της εξουσίας γενικότερα, γιατί με τις αποφάσεις τους προκαθορόζουν τη ζωή αλλά και το θάνατο των άλλων (των εξουσιαζόμενων)…κι έτσι “υποκαθιστούν το Θεό” (εξού και δεν έχουν ιερό και όσιο) στο υποσυνείδητό τους και μένουν και “αθάνατοι” αφού τους καταγράφει και η επίσημη Ιστορία (εδω κι αν ειναι το αποκορύφωμα της εγωϊστικής παράνοιας)….
    Πριν αποκτήσουμε ηγέτες και πολιτικές ηγεσίες άκιες και ικανές και ευσυνείδητες και ταπεινές και ώριμες θα πρότεινα μια θεραπευτική ψυχανάλυση όλου του πληθυσμού της χώρας στα δημόσια νοσοκομεία του ΕΣΥ (αν υπάρχει ακόμα) επι μια δεκαετία, σε ενήλικα άτομα άνω των 18 ετών, και μετά βλέπουμε!

    Μοῦ ἀρέσει

  2. Ὁ/ἡ Rosa Loser Burg -Ρόζα (χωρίς αγκάθια) Λούζερ (εκ πεποιθήσεως) Μπούργκ (χωρίς μπούργκα) γράφει:

    Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει ορίσει τι σημαίνει αναπηρία και εξ αντιδιαστολής του ποιός είναι ο ορισμός της Υγείας (απο έτος το 2000). Στον 21ο αιώνα, πρέπει να δοθεί ενας ορισμός του τι ορίζεται ως άνθρωπος απο τον ίδιο Παγκόσμιο Οργανισμό με τη συνδρομή αξιόλογων επιστημόνων της Ψυχικής Υγείας. Έτσι θα δημιουργηθεί το κατάλληλο εργαλείο για την εξεύρεση του κατάλληλου ηγέτη , του ανθρώπου δηλαδή που θα ηγείται μέσα στα πλάισια της ανθρώπινης συμπεριφοράς διατηρώντας τις ανθρώπινες ιδιότητές του, με σπουδαιότερη εκείνη της ενσυναίσθησης (μπαίνω στη θέση του άλλου) και της αυτοσυνείδησης (εχω επαφή με τον πραγματικό μου εαυτό που τον αποδέχομαι και προσπαθώ να τον βελτιώνω καθημερινά βάσει της ανθρωποκλίμακας.
    Το ίδιο ισχύει και για τα μέλη μιας κοινωνίας ή κοινότητας που θα υποβάλονται σε αυτή την εξέταση (κάτι σαν τις προληπτικές εξετάσεις αίματος) για να διαπιστωθεί πόσο απέχουν απο το νόημα της λέξης άνθρωπος. Γιατί για να λειτουργήσει σωστά ένα π.χ Υπουργείο, απο τον κλητήρα, την καθαρίστρια, τον εκάστοτε (ακόμα και περαστικό με σύμβαση) υπάλληλο και τον Υπουργό, η καταλυτική ιδιότητα που φέρνει άριστα αποτελέσματα ανάμεσά τους και προς τα έξω ειναι η ιδιότητα της ανθρώπινης επαφής ανάμεσά τους. Ενα τερατούργημα αυτής της υπόγειας ναζιτικής ιδεολογίας που δούλεψα για τα επόμενα 50 χρόνια σε παγκόσμιο επίπεδο, ήταν και η κατάργηση ανθρώπινων ιδιοτήτων, προβαλόμενων ως απόδειξη “αδυναμίας, ευαισησίας, ευαλωτότητας”, ιδιότητες που έπρεπε φυσικά να μην έχει ένας ηγέτης….ώστε να πληροί τα κριτήρια της ανάληψησ της εξουσίας.
    Αυτή η ναζιστική προπαγάνδα διαχύθηκε και προς τον απλό κόσμο, που για να υποστεί τη συμπεριφορά ενος τέτοιου ηγέτη (εδω κολλάει ο πιθηκισμός του Δαρβίνου) έπρεπε να “προσαρμοστεί” σε αυτή την ψυχική κατάσταση και να την υιοθετήσει και αφομοιώσει και στις δικές του διαπροσωπικές σχέσεις (στη δουλειά με τους κατώτερους συναδέλφους τρέμοντας τους ανώτερους, και στο σπίτι με τα παιδιά του -εφόσον τα θεωρεί αδύναμα και άνισα μπροστά του/της).
    Έτσι λοιπόν φτιάχτηκε το είδος άνθρωπος-κτήνος και έτσι οικοδομήθηκε μια απάνθρωπη, ανάλγητη εξουσία και μια αδιάφορη (απο φόβο) παγκόσμια κοινότητα ανθρώπων που φοβούνται να δείξουν την ανθρωπιά τους για να μην εκλειφθεί ως “αδυναμία” . Η έλλειψη ενσυναίθησης και η έλλειψη επαφής με τον αληθινό εαυτό, αντί για προϋπόθεση πρόσληψης ή ανάληψης ηγετικών καθηκ’οντων πρέπει στον 21ο αιώνα να αποτελέσουν τα διαγνωστικά εκείνα ευρήματα που χρήζουν δωρεάν θεραπείας και μάλιστα υποχρεωτικής.

    Η πρότασή μου λοιπόν ειναι προς τη Διεθνή Ψυχιατρική Κοινότητα και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η Κατασκευή ενος Διαγνωστικού Εργαλείου ανίχνευσης της Ανθρωπινότητας του υποκειμένου στο διαγνωστικό τέστ.
    Και όσοι ειναι υπέρ μιας κοινωνίας ανθρώπων ας κοπιάσουν να το κάνουν εθελοντικά…

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.