Στο αχανές της επιβεβαίωσης του “τι μπορώ να κάνω εγώ;”


sea

του Στέλιου Συρμόγλου

Η πολιτική στην Ελλάδα δεν ασχολείται με τον πολίτη, αλλά με το συγκυριακό συμφέρον. Οταν μάλιστα διαθέτει και τα δομικά στοιχεία της ανικανότητας, τότε ως κοινωνία πολιτών “φλερτάρουμε” με το εθνικό αδιέξοδο. Και ήταν η ασκούμενη πολιτική τα τελευταία χρόνια, που οδήγησε κατά περιόδους στον άκρατο κομματισμό και στη ξεθωριασμένη ιδεολογία. Και σε τελαυταία ανάλυση στην πολιτική μωρία, με κατακλείδα την οικονομική καχεξία και την εθνική δυσπραγία.

Μια πολιτική που “χρησιμοποίησε” εκείνη τη φοβερή εφεύρεση του δεύτερου συνθετικού -ποιηση- με την ανάλογη προσθήκη ενός πρώτου συνθετικού, που αποσκοπούσε στην απαλλαγή των πολιτών από κάθε έννοια προβληματισμού, βυθίζοντάς τους ταυτόχρονα στην ασάφεια, που είναι χειρότερη της αμάθειας, στον “καναπέ” και στην τηλετύφλωση το χειμώνα και στη “ξαπλώστρα” της παραλίας κατά τις μέρες της θερινής ραστώνης, στο αχανές της επιβεβαίωσης του “Τι μπορώ να κάνω εγώ;”

Με εύηχες λέξεις, όπως “πολιτικοποίηση” ή “κοινωνικοποίηση”, μ’ αυτή την “επινοητική” πολυσημία που έχει περάσει παντού, ρίχτηκε “μπόλικη” στάχτη στα μάτια του λαού, στον οποίον κανείς δεν είπε ότι ο άνθρωπος δεν πολιτικοποιείται, ούτε κοινωνικοποιείται. Είναι από τη φύση του πολιτικό και κοινωνικό ον. Το αντικείμενο πολιτικοποιείται και κοινωνικοποιείται. Από τη φύση του ο άνθρωπος είναι συνυπαρκτικό πλάσμα. Εχει, δηλαδή, την πολιτικη συνείδηση. Γι’ αυτό οργανώθηκε σε κοινωνίες.

Ετσι καταλήξαμε στο αδησώπητο σήμερα. Με το απύθμενο θράσος των πολιτικών όλων σχεδόν των αποχρώσεων και ιδίως των κυβερνώντων, σε τούτα τα χρόνια της γνώσης και της σκέψης σ’ άλλες κοινωνίες ανθρώπων, να λειτουργούν με βάση τα συμπλέοντα συμφέροντα. Η μεθοδολογία είναι απλή. Επιστρατεύονται φόβος και ενοχές, “μνήμες” παραταξιακές ακόμη και εθνικές, κάθε φορά σερβιρισμένες κατά το μενού των αναγκών. Και με αμνήμονες μνήμες και αλλοιώσεις, ο Ελληνας γίνεται “φοβικός”, ανασφαλής, κυκλοθυμικός, εύπστος, άρα και ευαπάτητος.

Βρίσκεται δε σε πλήρη σύγχυση, πολιορκημένος και παραδομένος στην Κίρκη της εξουσίας, νομίζοντας μάλιστα ότι συλλογίζεται και ότι έχει και άποψη. Ετσι ενσπείρεται ο κοινωνικός αυτοματισμος και δημιουργούνται πλήθη, που αλαλάζουν για τη συμφορά κατά των αντιπάλων…

Και φτάνουμε στα στημένα εκβιαστικά διλήμματα, ενώ πολλοί εξ’ ημών”παριστάνουμε” τους έξυπνους. Ολα τα ξέρουμε και όλα τα αντιλαμβανόμαστε και για όλα έχουμε άποψη “προοδευτική” ή άλλη τινά, συνταυτισμένη με τα όποια συμφέροντά μας και με την αδιαφορία μας. Και ως “εξυπνάκηδες προοδευτικοί” κατερχόμαστε στην πολιτική και κοινωνική μας άβυσσο. Αλλωστε, η πολιτική έχει καταπείσει τους κατερχόμενους ότι είναι οι “σωστοί”, οι “προοδευτικοί” πολίτες που συναισθάνονται την κρισιμότητα των καιρών και ταυτίζονται με τις κυβερνητικές πολιτικές για τη “σωτηρία” της χώρας. Προοδευτικοί είναι ωστόσο ως πρός την ταχύτητα της κατολίσθησης!..

Ευαπάτητοι αναμφίβολα γιατί μονίμως υιοθετούν “ηλίθιες” πολιτικές ατάκες από το παλαιό “ψωμί, ελιά και Κώτσο βασιλιά”, στις διαχρονικές “αξίες” του “εκσυγχρονισμού του κράτους”, της “επανίδρυσης του κράτους” μέχρι τις πρόσφατες “αρλούμπες” για “λεφτά υπάρχουν” και “αλλάζουμε ή βουλιάζουμε” του αβέλτερου Γιώργου Παπανδρέου και το κορυφαίο “success story” του ψευδομανούς Αντώνη Σαμαρά.

Στον άνθρωπο που γελά” του Ουγκώ, η τυφλή αγαπούσε “τυφλά” ένα τέρας, που την είχε ευεργετήσει. Οταν ανέβλεψε, ένιωσε φοβερή αποστροφή πρός τον ευεργέτη της. Εμείς ποιούς αγαπάμε τυφλοί και κάνουμε τους ανοιχτομάτηδες;

Ευαπάτητοι λοιπόν οπωσδήποτε. Και αποδέκτες πολιτικών καταστάσεων, που ουδεμία σχέση έχουν με τις ιστορικές και βαθιές αλληλεπιδράσεις. Ανίκανοι εν πολλοίς να αντιληφθούμε τις πολλαπλές συναρτήσεις του γίγνεσθαι, ώστε να αποκτήσουμε μια ώριμη εποπτεία και καθολική θεώρηση των πραγμάτων, όπου αδογμάτιστα ερμηνεύεται το σύνθετο φαινόμενο της ζωής.

Προτάσσουμε και το αφοπλιστικής σημασίας επιχείρημα “Τι μπορώ να κάνω εγώ;”, που μας βοηθάει να απεκδυθούμε κάθε ενοχής για την παθητικότητά μας, οπότε απαλλασσόμενοι και από το δημιουργικό μόχθο της σκέψης και της κρίσης, αναζητώντας ξαπλώστρες στις παραλίες μετά παγωμένου καφέ, κατά προτίμηση φραπέ, απολαμβάνουμε τα μπάνια μας. Και “βολευόμαστε” εμείς στην ανούσια ζωή μας, σε μια καθημαγμένη κοινωνία, και οι πολιτικοί της “συμφοράς” μας, μαζί με τον εσμό των παρατρεχάμενών τους, να απολαμβάνουν προκλητικούς μισθούς και τα “αμετακίνητα” προνόμια τους, “σχεδιάζοντας” εκ τους ασφαλούς νέες επικοινωνιακές”στρατηγικές” για την αποχαύνωσή μας…

freepen.gr

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.