Δυστυχώς, γίναμε δυστυχισμένοι!


γραφει ο αρισταρχος

daoulierisΉταν νέος, λεπτός, ψηλός με νευρικά χέρια και γυρτούς ώμους. Φαινόταν το κατείχε το… άθλημα. Ένα μεγάλο νταούλι κοντά στους πενήντα πόντους και μ’ ένα άσπρο μαντήλι να κρέμεται απ’ τον χορδιστή. Περασμένο στον αριστερό ώμο και γερμένο στ’ αριστερά. Έπεφτε με δύναμη ο κόπανος πάνω στην μεβράνη κι ακολουθούσε η βίτσα απ’ την άλλη να ξεσούρνει τον ίσο στην ίδια τονικότητα με το κλαρίνο και πάνω στο δυνατό μοτίβο  “Ωραία πούναι η νύφη μας”. Γλυκύτατο το κλαρίνο με δυο δυνατά πνευμόνια και μεγάλο πείσμα για την μουσική.

Περνούσε το σόι μπροστά από τη νύφη να σύρει το χορό. Να στριφογυρίσει την χαρτούρα πάνω από το πέπλο της νυφούλας και ύστερα να το πετάξει στου δυο οργανοπαίχτες. Σωστά τα βήματα και ρυθμικός ο χορός αλλά… κάτι λείπει. Κάτι λείπει και, είναι βαριά τα πόδια σοβαρά τα πρόσωπα. Λείπουν οι ψυχές. Καθισμένες πίσω από τα μάτια τους απλά παρακολουθούν, περισσότερο με περιέργεια. Λείπει η συμμετοχή, η μια ψυχή του κόσμου σ’ όλο το χωριό. Λείπει εκείνη η περιρρέουσα μοσχοβολιστή απ’ τα προικιά μυρουδιά και τα κουρασμένα φωτεινά, χαμογελαστά πρόσωπα. Λείπει η δύναμη κι ας ακούγεται ο κόπανος που χτυπά μέχρι το κοντοχωριό.

Ούτε καν μια ρετσίνα “νταουλτζίδικη”, στο πόδι. Μόνο κάτι λίγα κουφέτα να γλυκαίνουν την πίκρα από τους ξεσηκωτικούς ρυθμούς. Εκεί μαζεμένο όλο το χωριό, παρακολουθεί όρθιο με θλιμμένο χαμόγελο τις προσπάθειες για χαρές των γονιών της νύφης.

Γυρίζει ο νους χρόνια πριν, στο ίδιο σπίτι στην ίδια αυλή. Δυό μέτρα ο Γύφτος με το κλαρίνο του να συνοδεύται από πέντε άλλα όργανα. Ποτά, φαγητά να πηγαινοέρχονται από όλα τα σπίτια στο χωριό. Τρείς μέρες κράτησε το πανηγύρι. Τρεις μέρες τραγούδαγε και χόρευε όλο το χωριό μαζί και οι περαστικοί. Ασταμάτητα, μέρα νύχτα. Κι ύστερα ήρθε η ώρα, στο κατώφλι πατέρας και μάνα με τον γιό και στην μέση την γλυκιά νυφούλα. Καθιστικά, επιτραπέζια, κλαψιάρικα ο ανθός του δημοτικού μας τραγουδιού συνοδεύουν τα αγκαλιάσματα και τα δώρα. Η πιο όμορφη στιγμή του αποχαιρετισμού. Κι όλα θύμιζαν σελίδες παραμυθιού μακριά από πόνο και λύπη. Κι όλα θύμιζαν Ελλάδα. Ύστερα η εκκλησία, ο γάμος και η μετατροπή τους σε γλυκιά ανάμνηση και στιγμιαία ενσταντανέ και, σε αναμονή για του γείτονα/ συγχωριανού τις χαρές. Φτωχός ή πλούσιος, το μαντήλι μάζευε λεφτά γι αυτή την στιγμή.

Τότε! Τώρα;

Δυό μουσικάντηδες βιρτουόζοι του είδους δεν έφτασαν να φέρουν την άνοιξη στο χωριό/σε κάθε χωριό που η φτώχεια τους χτύπησε δυνατά την πόρτα και έκανε την χαρά τους δυστυχία.

Έτσι πεθαίνει η παράδοση; Έτσι χάνεται η πατροπαράδοτη ζωή της Ελλάδας μας; Έτσι σβήνει η ύπαιθρος;

Άσε, ψευτοκουλτουριάρη . Δεν έχεις ιδέα τι θα πει Ελληνική λεβεντιά και πόσο δυστυχής είναι σήμερα ο “χωριάτης” που του πήραν τη ζωή. Ιδέα δεν έχεις. Ψευτοϊδεολόγε, ψευτοέλληνα που άλλα λες και άλλα κάνεις.

Είσαι η ντροπή! Είμαστε για ντροπή, που αφήσαμε να γίνουμε δυστυχισμένοι.

Περὶ τοῦ/τῆς: aristarhos

Προσοχή στην πρίζα, υπάρχει συνωστισμός!
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

3 ἀπαντήσεις στὸ Δυστυχώς, γίναμε δυστυχισμένοι!

  1. netakias

    Αριστος Αρίσταρχος μας Μελαγχόλησες….

    Ξέρεις όμως ότι ο Φρόμ θεωρούσε και την απάθεια μορφή αντίδρασης;

    Οταν έχουν εκλείψει οι άλλες μορφές αντίδρασης ή δεν είναι δυνατές, ακόμη η απάθεια είναι κι αυτή όπλο. Οταν σταματάει να λειτουργεί ο Υπήκοος αδυνατεί και κυβερνήσει κι ο Ηγεμόνας. Ειναι αυτοκαστροφικό και δεν ταιριάζει σε Ελληνες, θα μου πεις, αλλά πόσο Ελληνες είμαστε πια, αφού εδω και 35 χρόνια πουλήσαμε την Ανατολίτικη Ψυχή μας για τον Δυτικό Ορθολογισμό του Χρήματος;

    Μοῦ ἀρέσει

    • Ὁ/ἡ aristarhos γράφει:

      Δεν έχεις άδικο. Τόσα χρόνια περπατάμε με το δόγμα του “ανήκομεν” στην Δύση. Τελικά το που “ανήκομεν” δεν άλλαξε από την Γιάλτα. Και μάλλον θα ενισχυθεί ακόμη πιο πολύ. Και δε λέω, να “ανήκομεν” κάπου, όπου δει. Αλλά, να ανήκουμε εκεί και να προκόψουμε εκεί. Με το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί μάλλον θα πέσουμε, όπως και έγινε, στα σκατά.Ότι πάθαμε στον Α’ πόλεμο δεν μας έγινε παράδειγμα προς αποφυγή αλλά η τύφλα μας.
      Δυστυχώς φίλε μου, νιώθω αηδία και πονάω. Αυτό δεν λέγεται Ελλάδα και μεις δεν ήμαστε οί Έλληνες.
      Διαβάζω στο άρθρο μου αυτό ένα σχόλιο, κάπου σε ένα site. “που το είδες ρε φίλε, πήγαινε στην κεντρική Μακεδονία και θα τους δεις να γλεντούν όλη μέρα και να είναι μεθυσμένοι όλη μέρα” . Η σχωρεμένη η μάνα μου έλεγε. “μ’ αυτά τα λόγια στην αγορά ούτε μαϊδανό αγοράζεις”
      Χάσαμε φίλε. Χάσαμε την Ελληνικότητά μας. Προδώσαμε τους παππούδες μας και τους πατεράδες μας. Προδώσαμε την φυλή μας, τα ιδανικά μας. Ακούγομαι δραματικός. Σάμπως δεν είναι έτσι; Πες μου που είδες χαρά και ζήλεψες. Μόνο στους βολεμένους οικονομικά/πολιτικά. Οι άλλοι; Δε… γαμείς. Σήμερα σε μοντέρνα έκδοση τους λένε… αναλώσιμοι.
      Ο Θεός να βάλει το χέρι του, φίλε μου. Αλλά τον πονάω αυτόν τον τόπο. Είναι η γη μου, η πατρίδα μου και τα χώματά της αλλά και ότι ανδρώθηκε σ’ αυτά δεν τα δίδω τοις κυσί, οπόθεν και αν προέρχονται.

      Μοῦ ἀρέσει

  2. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Δυστυχώς, γίναμε δυστυχισμένοι! | mySatellite

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.