Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη


Γράφει ο Σαράντος Καργάκος 

Εκπαιδευτικός – Ιστορικός – συγγραφέας 

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.

Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές “κουλοχέρηδων” … παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε…

Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι . . . πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής. Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.

Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.

Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής – βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.

Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή ;

Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων ; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου – και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα – απαιτούν τετραετία ! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλάτέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας – πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές – που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά ;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία – θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με . . .«Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου ! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά !

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία : να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά. Θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί – ακόμη στο Δημοτικό – μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν … Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν ! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.

Έπρεπε να ζούσε τώρα… Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της – δικαιώματα στην τεμπελιά – και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

2 ἀπαντήσεις στὸ Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη

  1. Ὁ/ἡ Kostas Outsider γράφει:

    “Αρχή πολιτείας απάσης νέων τροφά”
    Ο κάθε άνθρωπος έχει ακατέργαστα ταλέντα και ποιότητες, ο κάθε άνθρωπος είναι εν δυνάμει ένας μικρός Θεός, το περιβάλλον του έχει υποχρέωση να αναδείξει αυτά τα χαρακτηριστικά του στον βαθμό που γίνεται. Θα ήταν ένας άπειρα πιο ωραίος κόσμος αν οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν σε βάθος τις ποιότητες τους και να τις κάνουν κτήμα τους για μια ολόκληρη ζωή. Τον βαρύ και δύσκολο αυτό ρόλο θα έπρεπε να τον έχει η Παιδεία.

    Οραματίζομαι μια Παιδεία όπου θα παράγει ολοκληρωμένους ανθρώπους, εξευγενισμένους και παραγωγικούς στον ύψιστο βαθμό. Η Παιδεία που έχουμε τώρα με θλίβει, είναι μονομερής , άψυχη και άσπλαχνη. Αναρωτιέμαι πολλές φορές τι έμαθα εγώ από τα τόσα χρόνια στα θρανία και περίλυπος συνειδητοποιώ ότι πέρα από τις βασικές γνώσεις μαθηματικών, φυσικής, χημείας και ιστορίας δεν έχω κρατήσει τίποτα άλλο σε γενικές γραμμές. Με έκανε η Παιδεία καλύτερο άνθρωπο; Όχι μάλλον στον βαθμό που θα μπορούσε, απλά μου έδωσε ορισμένα εφόδια.

    Αναρωτιέμαι γιατί στο σύστημα Παιδείας δεν έχουν την θέση που τους αρμόζει η Μουσική, ο Χορός, οι Τέχνες, η Φυσιολατρία, η Φιλοσοφία, αναρωτιέμαι γιατί το παρόν σύστημα Παιδείας αποκοιμίζει όλες σχεδόν τις ποιότητες μας στραγγαλίζοντας τες και αφήνοντας τες στην αφάνεια για μια ζωή.

    Τι ανθρώπους βγάζει τελικά η Παιδεία; Επιστήμονες; Ναι, αυτό το βγάζει, αλλά φτάνει αυτό για να έχουμε απαιτήσεις από το μέλλον; Κρίνω πως όχι.

    Ονειρεύομαι μια Παιδεία όπου επιστήμονας ή όχι θα είσαι πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος, θα μπορείς να στηρίζεσαι στην κριτική σου σκέψη, θα είσαι πιο ανθρώπινα κοινωνικός, θα απολαμβάνεις την ζωή ποικιλοτρόπως όπως σου αρμόζει.

    16 χρόνια στα θρανία αναλωνόμαστε σε επαναλήψεις των ίδιων ανούσιων πληροφοριών που δεν έχω καταλάβει την σημασία τους, πίεση στην πίεση να μάθουμε πράγματα τα οποία κατά 90% δεν θα μας χρειαστούν ποτέ. Όπως είχε πει και ο William Butler Yeats η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας και αυτό τα λέει όλα. Την ίδια στιγμή που πιέζουμε σε αφόρητο βαθμό τα παιδιά να παπαγαλίζουν αγνοούμε επιδεικτικά τον παράγοντα Άνθρωπο, τον κάνουμε στην άκρη λες και δεν έχει σημασία. Όσες κυβερνήσεις και να έρθουν, όσα νομοσχέδια και να περάσουν, το σύστημα Παιδείας θα είναι πάντα λάθος, μόνο μια ριζοσπαστική αναδιάταξη των αξιών του θα επιφέρει λαμπρά αποτελέσματα κοιτώντας το μέλλον.

    Θα με συγκινήσει βαθύτατα ένα σύστημα Παιδείας που θα έχει επίκεντρο τον παράγοντα Άνθρωπο, ένα σύστημα Παιδείας που όχι μόνο θα καταρτίζει επιστήμονες αλλά θα καταρτίζει και ανθρώπους ανεξαρτήτως επαγγελματικού προσανατολισμού. Απαιτώ ένα σύστημα Παιδείας όπου οι παραγόμενοι άνθρωποι θα μπορούν να διεκδικήσουν την ευτυχία και τα όνειρα τους.

    Αυτά σκέφτομαι και δεν βλέπω κανένας να τα ασπάζεται, καμία πολιτική δύναμη δεν έχει τολμήσει να φτιάξει κάτι φρέσκο, κάτι που θα μπορεί να αναπνέει μόνο του, όλες οι κυβερνήσεις κτίζουν πάνω στα σαθρά των προηγούμενων στον τομέα της Παιδείας.

    Πιστεύω στο Ελληνικό πνεύμα με το ίδιο πάθος που πίστευε ο Ελύτης και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι μια Παιδεία που θα είχε ως βάση τις Ελληνικές αρετές θα μας ξεκολλούσε μια και καλή από τον βούρκο όπου έχουμε κολλήσει. Είμαστε ένα μικρό κράτος, είμαστε μόνοι μας, αλλά είμαστε σπουδαίοι αν το θελήσουμε, φτάνει να το θελήσουμε, και ένα σύστημα Παιδείας που θα καλλιεργήσει την νέα γενιά Ελλήνων είναι πέρα για πέρα απαραίτητο, αν αγαπάμε την Ελλάδα, μας το οφείλουμε. Δεν ξέρω πόσος χρόνος μας μένει, μιλάω από την άποψη ότι οδηγούμαστε στην μόνιμη αφάνεια, ότι καταδικαζόμαστε να είμαστε τα μόνιμα εξαρτήματα ενός συστήματος που δεν μας αρμόζει. Δεν ξέρω λοιπόν πόσος χρόνος μένει για να αλλάξουμε το ρου, αλλά και να γίνει αυτό μάλλον εγώ θα έχω πεθάνει και δε θα έχω την ευχαρίστηση να το δω. Με στεναχωρεί αφάνταστα αυτό, θα ήθελα να έχω την τιμή να ζήσω την ανατροπή, να ζήσω τις ουσιώδεις αλλαγές, αν πρόκειται επιτέλους να έρθουν, δεν θέλω να κλείσω τα μάτια μου αφήνοντας πίσω μια Ελλάδα που φθίνει διαρκώς, που υποβιβάζεται, που καρκινοβατεί πάνω στις ράγες της Παγκοσμιοποίησης.

    «Αυτοί που μελέτησαν προσεκτικά τον τρόπο διακυβέρνησης των ανθρώπων, πρέπει να έχουν πεισθεί ότι πως η τύχη των εθνών εξαρτάται από την εκπαίδευση των νέων.» Αριστοτέλης

    Μοῦ ἀρέσει

  2. Ὁ/ἡ ΚΑΤΕΡΙΝΑ γράφει:

    Κ.Καργάκο, η μόνη περίπτωση που θα δεχόμουν τα γραφόμενά σας θα ήταν έαν ήσασταν χειρώνακτας εσείς ο ίδιος. Από τη στιγμή που σπουδάσατε, μορφωθήκατε για να διεκδικήσετε μια πιο ενδιαφέρουσα και καλύτερα αμειβόμενη εργασία μιλάτε από θέση υπεροχής και εκ του ασφαλούς. Όπως ορισμένοι (πχ καποιοι δικηγόροι) οι οποίοι αφού μορφώθηκαν, αφού έσκασαν οι γονείς χρήματα για να στηρίξουν σπουδές και επαγγελματικές στέγες, τώρα ως επιτυχημένοι ελεύθεροι επαγγελματίες διακηρύσσουν “υπάρχει κόρεσμός στο επάγγελμα μας, όχι άλλοι εισακτεοι”! Επρεπε εσεις, λοιπόν, να κανατε την αρχη σε όσα γράφετε…μακάρι να το κάνουν τα παιδιά ή τα εγγόνια σας…εγώ πάντως πληροφορούμαι ότι δεν υπάρχουν κίνητρα και προϋποθέσεις για απασχόληση σε άλλους τομείς (πχ βιομηχανια, αγροτικός τομέας)…ο καθένας έχει τους πληροφοριοδότες του…

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.