Η μυστική Ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1)


Με αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Σάββα Καλεντερίδη “Το πραγματικό διακύβευμα των ευρωεκλογών, το μέλλον της Ελλάδας και η Ειρήνη” και των σχολίων που το συνοδεύουν, θεώρησα ότι μια καλύτερη και ορθότερη συζήτηση για την ΕΕ θα έπρεπε να ξεκινήσει από μια ιστορική αναδρομή, μιας και οι περισσότεροι αναγνώστες (λόγω ηλικίας) και η ίδια η Ελλάδα δεν συμμετείχαν ενεργά στην ίδρυση της. Κριστιάν.

Μέρος 1: Από το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (Council on Foreign Relations, CFR) στη Λέσχη Μπίλντερμεργκ (Άρθρο του Τιερί Μεϊσάν, 2004)

Μετά την απελευθέρωση της Δυτικής Ευρώπης το 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισαν να την ξανασχεδιάσουν, δημιουργώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. 

Με δισεκατομμύρια δολάρια, η CIA και το ταμείο ΜΔΕ  χρηματοδοτούν τις προ-ευρωπαϊκές ενώσεις για να τις μετατρέψουν σε όργανα συγκράτησης του κομμουνισμού.
Ο Allen Dulles και ο Joseph Retinger καταφέρνουν να δημιουργήσουν το Συμβούλιο της Ευρώπης και την ΕΚΑΧ (CECA), αλλά αποτυγχάνουν να επιβάλουν την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα.

 
Συνάντηση της Εκτελεστικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κινήματος (1949). Από δεξιά προς τα αριστερά: το πέμπτο πρόσωπο είναι ο Paul Van Zeeland, και μετά ο Πρόεδρος Duncan Sandys και ο Γενικός Γραμματέας Joseph Retinger.

Το 1922 ο κόμης Richard Coudenhove-Καλλέργης δημοσίευσε το διάσημο βιβλίο του: Pan Europa, ένα σχέδιο [ 1 ]. Ο Αυστρο-Ούγγρος αριστοκράτης, υιοθετώντας για λογαριασμό του τις αναλύσεις του Γάλλου υψηλού αξιωματούχου Louis Loucheur [ 2 ] παρατηρεί ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι απαιτούν τεράστια βιομηχανική ικανότητα. Αντιθέτως, είναι επομένως δυνατόν να αποφευχθεί η σύγκρουση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων θέτοντας τους πόρους τους κάτω από μια κοινή αρχή. Μπορεί κανείς να ελπίζει να αποτραπεί ένας άλλος πόλεμος μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας θέτοντας τον γερμανικό άνθρακα και το γαλλικό χάλυβα υπό τον έλεγχο μιας δι-εθνικής αρχής. 

Συνεχίζοντας τη σκέψη του, αυτή τη φορά ενσωματώνοντας τις σκέψεις του Giovanni Agnelli [ 3 ] σχετικά με τον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό ως αντίδοτο στους εκδικητικούς εθνικισμούς, ο Coudenhove-Καλλέργης προτείνει να προχωρήσει περαιτέρω με τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης με βάση το αμερικανικό μοντέλο.
Στο μυαλό του, πρόκειται επίσης να ιδρυθεί μια ισχυρή Ευρώπη, ικανή να αντισταθμίσει τα νέα μπλοκ που είναι οι ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ και η Βρετανική Αυτοκρατορία.

Η Ευρώπη του, ως εκ τούτου, επεκτείνεται από τη Γαλλία έως την Πολωνία.

Το 1926, ο Coudenhove-Καλλέργης ιδρύει μια ένωση, την Πανευρωπαϊκή Ένωση, η οποία διεξαγάγει συνέδριο στη Βιέννη με περισσοτέρους από 2.000 συμμετέχοντες.

Το σχέδιο του είναι η ειρηνική συνεργασία μεταξύ κυρίαρχων κρατών.

Αντιστέκεται στο φασιστικό όραμα μιας ολοκληρωμένης Ευρώπης δια της βίας όπου οι εθνοτικές περιοχές θα εξυψώνονταν και τα έθνη-κράτη θα καταστρέφονταν.
Παίρνει την υποστήριξη μιας μεγάλης ομάδας διανοουμένων, όπως των Guillaume Apollinaire, Άλμπερτ Αϊνστάιν, Sigmund Freud, Thomas Mann, José Ortega y Gasset,  Πάμπλο Πικάσο, Rainer Maria Rilke, Saint John Perse, κλπ..

Aristide Briand

Το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, Aristide Briand [ 4 ]εκλέγεται πρόεδρος της Ένωσης.

Στη δεκαετία του τριάντα, το σχέδιο υποστηρίζεται πολιτικά από τον Aristide Briand και τον Edouard Herriot.
Είκοσι έξι κράτη καλούνται να ενταχθούν σε μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδιακή Ένωση.
Εξάλλου, ο επιχειρηματίας Jean Monnet, ο οποίος ήταν αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Κοινωνίας των Εθνών, κατά την ίδρυση της, σημειώνοντας ότι η Πανευρωπαϊκή Ένωση γίνεται de facto μια διακυβερνητική οργάνωση Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προτείνει να την καταστεί το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δυστυχώς, οι πρωτοβουλίες αυτές ήρθαν πολύ αργά: δεν θα αντέξουν στην κρίση της Wall Street και στην άνοδο των κινδύνων.

Το Αμερικανοβρετανικό Σχέδιο για τη Δυτική Ευρώπη

Εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, ο Richard Coudenhove-Καλλέργης αναλαμβάνει ένα εκτεταμένο lobbying για να πείσει την Ουάσιγκτον να επιβάλει μια ομοσπονδιακή οργάνωση της Ευρώπης, τη στιγμή που επανήλθε η ειρήνη.

Οι προσπάθειές του στέφθηκαν με επιτυχία, όταν η ιδέα του εγκρίθηκε, το 1946 [ 5 ], από το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (Council on Foreign Relations ,CFR) [ 6 ], το οποίο την συστήνει στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

 
Ο Κόμης Richard
Coudenhove-Καλλέργης

Από την πλευρά του, ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ καταγγείλει το 1946, «το σιδηρούν παραπέτασμα που σκέπασε όλη την Ευρώπη »[ 7 ].
Πρέπει να σταθεροποιηθεί το δυτικό μέρος και να αποτραπεί η μετάδοση του κομμουνισμού.

Στις 8 Μαΐου 1946, με την ευκαιρία της πρώτης επετείου της συνθηκολόγησις του Ράιχ, το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων (Royal Institute of International Affairs, RIIA το λεγόμενο «Chatham House»), βρετανική αδελφή οργάνωση του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων (Council of Foreign Affairs ,CFR), παρουσιάζει τη κοινή θέση Λονδίνου-Ουάσινγκτον. Παρουσιάζεται από τον Joseph H. Retinger, πρώην σύμβουλο της πολωνικής φασιστικής κυβέρνησης, εξόριστο στο Λονδίνο [ 8 ] αφού έγινε πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών της Αυτής Μεγαλειότητας.

Η θέση αυτή διαδόθηκε από τον Winston Churchill, ο οποίος συνηγορεί , με τη σειρά του, υπέρ «των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» [ 9 ].

Ωστόσο, αυτό το σχέδιο δεν έχει καμία σχέση με αυτό του Coudenhove-Καλλέργη και των Δημοκρατικών της περιόδου μεταξύ των δύο πολέμων.

Το Λονδίνο και η Ουάσινγκτον σχεδιάζουν να θεσπίσουν μια κοινή αμερικανοβρετανική ιθαγένεια για να σφραγίσουν μια μεγάλη αγγλόφωνη αυτοκρατορία.
Σε αυτά τα πλαίσια, η «Ευρώπη» θα γινόταν ένας αστερισμός κρατών καλεσμένων να συνεργασθούν μεταξύ τους και να τοποθετήσουν μερικούς από τους βιομηχανικούς πόρους τους υπό την εξουσία ενός υπερεθνικού οργανισμού, περισσότερου ή λιγότερου ορατά κινούμενου από την αγγλική αυτοκρατορία.
Το σύνολο θα ήταν  μια μεγάλη περιοχή ελεύθερου εμπορίου αδιαπέραστη στην κομμουνιστική επιρροή.

Χαοτική απαρχή της αγγλοαμαερικανικής δράσης στη Δυτική Ευρώπη

Η διαδικασία συνεχίζεται.

Οι βρετανικές υπηρεσίες δημιουργούν την Ανεξάρτητη Λίγκα για την Ευρωπαϊκή Συνεργασία (Independent League for European Cooperation, ILEC), της οποίας ο Joseph H. Retinger είναι γενικός γραμματέας και Πρόεδρος ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Paul Van Zeeland,

Η Έδρα της είναι στις Βρυξέλλες.

Παρακλάδια της ιδρύονται στη Γερμανία, τη Γαλλία [ 10 ], την Ιταλία, στις Κάτω Χώρες, στο Λουξεμβούργο και, φυσικά, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Με πρωτοβουλία του πρέσβη των ΗΠΑ Averell Harriman, ιδρύεται ένα άλλο τμήμα στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Russell C. Leffingwell, πρόεδρο του Council of Foreign Affairs, CFR. Ο ρόλος που ανατίθεται στην ILEC είναι η προώθηση μιας ευρωπαϊκής ζώνης ελεύθερων συναλλαγών με κοινό νόμισμα.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1946, ο W. Allen Dulles, ο νέος Πρόεδρος του CFR, θα χρηματοδοτήσει τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης των Φεντεραλιστών (Union européenne desfédéralistes, UEF), στο Hertenstein (Ελβετία) [ 11 ] γύρω από ατομιστικούς φιλόσοφους [ 12 ], μεταξύ άλλων του Alexandre Marc και Denis de Rougemont, και του πρώην ηγέτη του δικτύου της αντίστασηςCombat (Μάχη), Henry Frenay [ 13 ].

Ο ρόλος που ανατέθηκε στην Ένωση των Φεντεραλιστών θα είναι να κινητοποιήσει την κοινή γνώμη για την επιτάχυνση της ένταξης (δηλαδή, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας) την οποία κανένας πολιτικός ηγέτης εν ενεργεία δεν θα μπορούσε να προωθήσει.

Τον Ιανουάριο 1947, ο Τσόρτσιλ δημιουργεί τη Προσωρινή Επιτροπή της Ενωμένης Ευρώπης (Provisionnal United Europe Committee.)

Τον Μάρτιο, με πρωτοβουλία του γερουσιαστή J. William Fulbright, η Γερουσία και η Βουλή των Αντιπροσώπων ψηφίζουν μια πρόταση υποστήριξης στις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης».

 
Ο γερουσιαστής J. William Fulbright

Το Κογκρέσο απαιτεί από τα κράτη δικαιούχα του Σχεδίου Μάρσαλ να δεσμεύονται να συμμετάσχουν σε αυτές τις «Ηνωμένες Πολιτείες».

Και για να προωθήσει στους ελίτ των ΗΠΑ τις ιδέες του Κόμη Coudenhove-Καλλέργη, ο γερουσιαστής Fulbright δημιουργεί την Επιτροπή για μια Ελεύθερη και Ενωμένη Ευρώπη (Committee for a Free and United Europe) με τους William J. Donovan και Allen W. Dulles [ 14 ].

Αυτή είναι η αρχή της παρεξήγησης: ο καθένας μιλά για «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης », αλλά κανείς δεν εννοεί το ίδιο πράγμα.

Συνεχίζεται

[1Paneuropa, ein Vorschlag a été publié simultanément dans la Neue Freie Presse de Vienne et le Vossische Zeitung de Berlin, en novembre 1922.
[2] Entrepreneur en bâtiments et travaux publics, Louis Loucheur (1872-1931) introduisit le ciment armé en France. Polytechnicien proche de Clémenceau, il devint secrétaire d’État à l’Armement pendant la Première Guerre mondiale, puis ministre de la Reconstruction industrielle à l’Armistice. C’est lui qui réorganisa totalement l’industrie française dans ces années de guerre et de paix. Par la suite, il devint ministre du Travail et fit construire les premiers logements sociaux.
[3] Giovanni Agnelli (1866-1945), fondateur de la dynastie turinoise, étudia le modèle d’Henry Ford aux États-Unis et créa Fiat en Italie. Il publia, en 1918, La Fédération européenne ou la Ligue des nations. Adversaire du Traité de Versailles et de la SDN, il propose une Fédération européenne continentale avec un pouvoir fort et centralisé. De même qu’Henry Ford était un admirateur d’Adolf Hitler, Giovanni Agnelli apporta son soutien à Benito Mussolini.
[4] Ministre français radical, Aristide Briand (1862-1932) est resté dans l’Histoire pour avoir négocié le compromis de séparation des Églises et de l’État, en 1905, puis, pour s’être opposé à la politique revancharde contre l’Allemagne, dans les années 20, et avoir animé la SDN.
[5] Rappelons que pour l’historiographie US, la Seconde Guerre mondiale ne finit pas avec la capitulation du Reich, le 8 mai 1945, mais avec la proclamation présidentielle de cessation des hostilités, le 31 décembre 1946.
[7] Discours de Fulton (Missouri), 5 mars 1946.
[8] La Pologne ayant été envahie par le Reich, le gouvernement fasciste de Sikorsky se retrouva du côté des Alliés.
[9] Discours à l’Université de Zurich (Suisse), 19 septembre 1946.
[10] La section française prend le nom de Ligue européenne de coopération économique (LECE). Elle est présidée par Edmond Giscard d’Estaing, membre de l’Opus Dei et par ailleurs pére du futur président de la République et créateur de l’Écu.
[11] Pendant la Seconde Guerre mondiale, Allen W. Dulles avait dirigé l’OSS (services secrets états-uniens) en Europe depuis Berne.
[12] Le personnalisme est une doctrine élaborée par Emmanuel Mounier qui veut concilier le respect chrétien de la personne humaine et la mobilisation collective mise en valeur aussi bien par le fascisme que par le communisme. Ce mouvement s’était développé autour des revues L’Ordre nouveau et Esprit.
[13] À partir de 1943, Allen W. Dulles avait financé le réseau Combat pour saboter les efforts de Jean Moulin qui avait exclu les franquistes et inclu les communistes dans le Conseil national de la résistance.
[14] Le général Donovan avait été durant la guerre le chef de l’OSS et Dulles son adjoint pour l’Europe.

Από infognomonpolitics

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.