Ο Ταγίπ Ερντογάν τα παίζει όλα για όλα


Μια ανάσα πριν από τις αυτοδιοικητικές και τις προεδρικές εκλογές στην Τουρκία, ο Ερντογάν τα παίζει όλα για όλα προκειμένου να συσπειρώσει τους οπαδούς του. Και λέμε «οπαδούς», διότι οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών στη γείτονα μοιάζουν περισσότερο με ένα (αιματηρό) ματς «αιωνίων» παρά με οτιδήποτε άλλο. Όποιος κι αν κερδίσει τελικά το στοίχημα των εκλογών θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια βαθιά και επικίνδυνα διαιρεμένη Τουρκία…

Με κάθε του εμφάνιση, ο Τούρκος πρωθυπουργός επιβεβαιώνει πως το χάσμα ανάμεσα στους «δικούς του» και στους «άλλους» μεγαλώνει. Φυσικά και η κόντρα μεταξύ μουσουλμάνων και «κοσμικών» στην Τουρκία δεν είναι νέα. Κρατάει δεκαετίες. Ωστόσο η οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων και η αρχική επικοινωνιακή στρατηγική του Ερντογάν είχαν καταφέρει, για πρώτη φορά ίσως, να την καμουφλάρουν. Από την κεμαλική επανάσταση έως και πριν από την άνοδο του Ερντογάν στην εξουσία, το χάσμα ανάμεσα στην κοσμική ελίτ και την «άλλη Τουρκία» δεν γεφυρώθηκε ποτέ. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι από τη δεκαετία του ’60 και μετά, όποια κυβέρνηση έδειχνε να δίνει «θάρρος» στους μουσουλμάνους (που αποτελούσαν την περιθωριοποιημένη και αγνοημένη πλειοψηφία) ανατρεπόταν από τον στρατό. Ο Ερντογάν κατάφερε να κάνει αυτό στο οποίο είχαν αποτύχει πολλοί εκλεγμένοι προκάτοχοί του: να φέρει την «άλλη Τουρκία» στην εξουσία και να την κρατήσει εκεί, χωρίς να επιτρέψει να την ανατρέψουν.
Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός άρχισε να δείχνει ξεκάθαρα τις προθέσεις του: όπως και οι Κεμαλιστές στο παρελθόν, έτσι και αυτός θεωρεί πως μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στις «δύο Τουρκίες» με αυταρχικό τρόπο. Η καταπίεση που αισθάνεται το άλλο μισό της τουρκικής κοινωνίας φάνηκε αρχικά στις κινητοποιήσεις του πάρκου Γκεζί. Από εκεί και πέρα, η κάθε κίνηση της κυβέρνησης φαίνεται να στοχεύει όχι στον κατευνασμό των πνευμάτων, αλλά στο αντίστροφο. Σήμερα, οι «κοσμικοί» νιώθουν πως απειλούνται να μετατραπούν αυτοί στην «άλλη Τουρκία». Σήμερα, οι Τούρκοι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο ακριβώς ερώτημα που τους βασάνιζε πριν από 90 χρόνια: Ποιοι θέλουμε να είμαστε; Και τίποτα δεν μοιάζει να προμηνύει μια «κοινή απάντηση».

Το Ποντίκι

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.