Κώστας Λαπαβίτσας: Μπορούμε όπως οι Ισπανοί;


Ασυνήθιστη η σημερινή ανάρτηση, με συγκεκριμένο διερευνητικό στόχο, ομολογώ εξαρχής. 

Γι’ αυτό και υπάρχει η δυνατότητα να γράψετε τα σχόλιά σας.

Η μεγάλη εκλογική επιτυχία του Ποδέμος (‘Μπορούμε?’) στην Ισπανία έχει σχολιαστεί ευρύτατα και ήδη συνέβαλε στις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη. Το Ποδέμος έχει ευλύγιστη οργανωτική δομή, είναι ανοιχτό στο διάλογο, ξέρει να χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ κι έχει ριζοσπαστικό προσανατολισμό. Ακόμη σημαντικότερη ίσως αποδειχθεί η πολύ πρόσφατη εμφάνιση του Γκουανιέμ Μπαρσελόνα (‘Ας κερδίσουμε τη Βαρκελώνη’) που δεν έχει συζητηθεί στη χώρα μας. Το Γκουανιέμ Μπαρσελόνα είναι ριζοσπαστικότερο από το Ποδέμος κι έχει τη δυνατότητα να προσφέρει κάτι πραγματικά καινούργιο στην Ευρώπη

Πρόκειται για πολιτικό σχηματισμό με αυθεντικά μετωπικά χαρακτηριστικά στον οποίο συμμετέχουν κινηματικές οργανώσεις, όπως η Πλατφόρμα των Πληγέντων από τα Στεγαστικά Δάνεια, με ψυχή την Άντα Κολάου, και το Παρατηρητήριο για το Χρέος και την Παγκοσμιοποίηση, όπου κεντρικό ρόλο παίζει η Τζέμα Ταράφα. Συμμετέχουν και κλασικά πολιτικά κόμματα, όπως το ΚΟΥΠ (‘Υποψηφιότητα για Λαϊκή Ενότητα’) που έχει βουλευτές στην καταλανική Βουλή. Συμμετέχουν όμως και νέοι μηχανισμοί μαζικής πολιτικής κινητοποίησης, όπως το Προσές Κονστιτουέντ (‘Συντακτική Διαδικασία’) στο οποίο ηγούνται η δυναμική καλόγρια (!) Τερέζα Φορκάδες και ο οικονομολόγος Αρκάδι Ολιβέρες. Συμμετέχει, τέλος, το ίδιο το Ποδέμος, αλλά και πολλοί πανεπιστημιακοί και άτομα με σημαντικό ειδικό βάρος στην καταλανική κοινωνία. Η διεύθυνσή του στο διαδίκτυο είναι  https://guanyembarcelona.cat/es/

Η εμφάνιση του Γκουανιέμ Μπαρσελόνα, όπως και η επιτυχία του Ποδέμος, αντικατοπτρίζει την κρίση νομιμοποίησης του ισπανικού κράτους. Η λιτότητα έχει προκαλέσει τεράστια ανεργία, αποδιάρθρωση του κράτους πρόνοιας και φτώχεια στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί κυρίως λόγω της διάσωσης των τραπεζών. Ο αυταρχισμός της ισπανικής ελίτ έχει πλέον δημιουργήσει πραγματικό λαϊκό κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας στην Καταλωνία. Καταλυτική από πολιτικής πλευράς είναι η κατάρρευση του Σοσιαλιστικού Κόμματος που δημιουργεί περιθώριο για μεγάλη εκλογική άνοδο.

 

Το Γκουανιέμ Μπαρσελόνα έχει κάθε δυνατότητα να εξελιχθεί σε μαζικό πολιτικό μόρφωμα που θα διεκδικήσει την κυβέρνηση της Καταλωνίας και θα παίξει καίριο ρόλο στα ισπανικά πράγματα. Πρόκειται για φυσική συνέχεια του κινήματος των Αγανακτισμένων και του 15Μ που ξεσήκωσαν τις ισπανικές πλατείες το 2011 και έθεσαν θέμα δημοκρατικής εκπροσώπησης τα χρόνια που ακολούθησαν. Ο νέος σχηματισμός ζητάει πραγματική δημοκρατία στα καυτά θέματα που σήμερα αντιμετωπίζει η Ισπανία και η Ευρώπη. Είναι προϊόν του αγώνα για να μη χάσουν τα σπίτια τους όσοι δε μπορούν να αντιμετωπίσουν τα στεγαστικά τους δάνεια και στηρίζεται στη λαϊκή απαίτηση για διαγραφή του απεχθούς χρέους με δημοκρατικό λογιστικό έλεγχο. Έχει βαθύτατα αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα κι επιζητεί τη διαμόρφωση εναλλακτικών προτάσεων για την κοινωνία του μέλλοντος. Παράλληλα δημιουργεί συνεχώς νέες μορφές πολιτικής συμμετοχής με ευρεία κοινωνική βάση, όπως ανοιχτές συνελεύσεις και συγκεντρώσεις σε σειρά πόλεων, μακριά από τις αποστεωμένες πρακτικές των πολιτικών κομμάτων. Τέλος, ενσωματώνει τις νέες τεχνολογίες και τα κοινωνικά μέσα για να εξασφαλίσει την ενεργό δράση ιδίως της νεολαίας. Θα λάβει μέρος στις εκλογές που έρχονται με αισιοδοξία και προσβλέποντας στην ανατροπή των πραγμάτων.

Το ερώτημα είναι: 
μπορεί να συμβεί κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα;

Η χώρα μας δεν είναι φυσικά Ισπανία όπου υπάρχει κινηματικός οργασμός με αυθεντική λαϊκή συμμετοχή που δεν οδήγησε σε εκλογικά κέρδη για τα παλιά κόμματα, αλλά φαίνεται να δημιουργεί νέες πολιτικές μορφές με οργανικό τρόπο, όπως το Ποδέμος και το Γκουάνιεμ Μπαρσελόνα.  Στην Ελλάδα η κινηματική έκρηξη του 2010-12 κατέληξε στην εκλογική διόγκωση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δεν ήταν οργανική εξέλιξη του κινήματος των πλατειών, του ‘Δεν πληρώνω’ και όλων των άλλων μορφών δράσης που είδαμε εκείνη την περίοδο. Απεναντίας, ακόμη και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολύ περιορισμένες δυνατότητες πραγματικής επαφής με τα λαϊκά στρώματα. Η έκρηξη του 2010-2 σήμανε εκλογικό θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο ίδιος δήλωσε έτοιμος να κυβερνήσει απορρίπτοντας τα Μνημόνια, αλλά και γιατί δε μπόρεσε η ελληνική κοινωνία να γεννήσει νέες μορφές πολιτικής εκπροσώπησης και οργάνωσης. Να μην ξεχνάμε όμως ότι η ίδια έκρηξη έφερε και εκλογική εκτόξευση της Χρυσής Αυγής.

Τα αποτελέσματα αυτής της πορείας είναι άκρως προβληματικά. Από τη μια, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση, πράγμα που η υπόλοιπη Ευρώπη παρακολουθεί εντυπωσιασμένη και δικαίως. Από την άλλη, η κοινωνία δύσκολα πλέον κινητοποιείται γιατί υπάρχει γενικευμένη απογοήτευση στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και γενικότερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τους οργανικούς δεσμούς που θα έπρεπε με τα λαϊκά στρώματα κι η δυνατότητά του να εξασφαλίσει σημαντική εξωκοινοβουλευτική στήριξη είναι πολύ περιορισμένη. Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι μετακινείται προς το κέντρο, ενώ δεν έχει συνεκτικό πρόγραμμα ούτε για την οικονομία, ούτε για την κοινωνία. Μια κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν καταφέρει να σχηματιστεί και να σταθεί, δύσκολα θα πείσει ως ριζοσπαστική προοπτική για τη χώρα.

Μπορεί, λοιπόν, να εμφανιστεί κάτι ελπιδοφόρο και αντίστοιχο της Ισπανίας στις σημερινές συνθήκες; Να υπάρξει ένας πραγματικά μετωπικός σχηματισμός στον οποίο θα συμμετέχουν και κινηματικές και πολιτικές οργανώσεις; Που θα μιλήσει στη νεολαία, η οποία πλέον δεν εμπιστεύεται τίποτε από όσα βλέπει στην πολιτική σκηνή; Που θα διαμορφώσει όντως ριζοσπαστικές θέσεις για την οικονομική και κοινωνική αναδιάρθρωση της χώρας; Που θα καταθέσει προτάσεις για την ανάκτηση της δημοκρατίας μέσα κι έξω από τη Βουλή; Που θα χρησιμοποιήσει τα κοινωνικά μέσα και τα ΜΜΕ για να δημιουργήσει νέες μορφές οργάνωσης με άμεση λαϊκή συμμετοχή;

Μπορεί να υπάρξει ένας μετωπικός σχηματισμός που επιτέλους θα δώσει διέξοδο σε όλη την αγανάκτηση, το θυμό και την απογοήτευση που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία; Που θα προσφέρει πραγματικό όραμα αλλαγής και δε θα είναι απλώς η λιγότερο κακή επιλογή για να ψηφίσει κανείς;

Μπορούμε να μάθουμε για μια ακόμη φορά από τους Ισπανούς κι αν ναι, με ποιον τρόπο;

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Μία ἀπάντηση στὸ Κώστας Λαπαβίτσας: Μπορούμε όπως οι Ισπανοί;

  1. Ὁ/ἡ ρεαλιστής γράφει:

    Ψάχνοντας το Ιντερνέτ για κάποιο θέμα, τυχαία βρήκα την ιστοσελίδα σου. Ωραία είναι, με τίτλο που είναι σα να τον έχει δώσει ο Άδωνις Γεωργιάδης, αν και δεν βλέπω να τον συμπαθείς και πολύ.

    Από τη γρήγορη ματιά που έριξα, μάλλον δε συμφωνώ με τις απόψεις σου (αν κατάλαβα καλά ποιες είναι) και ιδιαίτερα όταν βλέπω τον κύριο από πάνω βγάζω σπυράκια. Συμβουλάτορας εκ του ασφαλούς Λονδίνου (πως λέμε αριστερός με δεξιές τσέπες), διαπρύσιος υποστηριχτής της δραχμής, των γροσίων, της αρχαίας μνας και των συναφών νομισμάτων, που θα “σώσουν” την Ελλάδα από την κρίση. Τα ίδια έλεγε και στους Κυπρίους και ευτυχώς που δεν τον άκουσαν.

    Αλλά τι τον νοιάζει το συγκεκριμένο κύριο και τον κάθε παρόμοιο κύριο αν οι συμβουλές του αποδειχθούν καταστροφικές; Μήπως θα υποστεί τις συνέπειες; Αυτός θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί σκληρό νόμισμα και θα είναι πολίτης χώρας με οικονομία ανοιχτών συνόρων και δεν θα τον μυρίζουν οι σκύλοι στα αεροδρόμια μη τυχόν έχει κάνα δολάριο πάνω του (αυτά γίνονται στις χώρες που προστατεύουν το άθλιο νόμισμά τους για να μη χάνει συνέχεια την αξία του).

    Τη δε περίφημη δραχμή την έχουμε ζήσει. Μέσω διολισθήσεων και υποτιμήσεων από ρεμπεσκέδες πολιτικούς έφτασε μέσα σε είκοσι χρόνια (1975 – 1995) την αναλογία προς το δολάριο από 1/30 σε 1/300. Παράδεισος λέμε. Και τότε μας δανείζανε με τη σέσουλα, δε βρισκόμασταν στη σημερινή κατάσταση της χρεοκοπημένης χώρας. Και έτσι κουτσά-στραβά τη βγάζαμε. Αν πάμε σε νεοδραχμή, η κατάσταση δε θα έχει καμιά σχέση με ό,τι γινόταν τότε (αν και αρκετοί άνοες αδυνατούν να το αντιληφθούν αυτό).

    Αλλά με το συνεχή δανεισμό έφτασε η χώρα, προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, να έχει χρέος μη διαχειρίσιμο και να βαδίζει ολοταχώς για χρεοκοπία. Ναι, με την “ένδοξη” δραχμή, αυτή που λέει ο Λαπαβίτσας ότι θα μας σώσει τώρα, με αυτή τότε ήμασταν έτοιμοι να χρεοκοπήσουμε. Το πως θα μας σώσει τώρα, μόνο οι Λαπαβίτσας και οι συμφωνούντες με αυτόν το ξέρουν. Αν, βέβαια, είχε τις λίρες του σε ελληνικές τράπεζες και κινδύνευαν να γίνουν νεοδραχμές (δηλαδή κομφετί για τις Απόκριες) σίγουρα θα το σκεφτόταν περισσότερο.

    Με την είσοδο στο ευρώ, λοιπόν, απλώς παρατάθηκε η μέρα της χρεοκοπίας γιατί η χώρα συνέχισε να μπορεί να δανείζεται (και να επιβαρύνει το χρέος της, συνήθως δανειζόμενη για να αποπληρώσει παλαιότερα δάνεια που είχε πάρει, κυρίως, ο, χαρισματικός τυχοδιώκτης, Ανδρέας Παπανδρέου).

    Τώρα, για το λαουτζίκο, ποιος νοιάζεται μπροστά στην ικανοποίηση του ιδεολογικού οίστρου; Του μιλάνε για παραδείσους, αφού θα σκίσουμε τα μνημόνια και δεν θα εξοφλήσουμε τα χρέη μας φεσώνοντας το μισό πλανήτη και αυτός αλαλάζει ικανοποιημένος. Για τους Μήτσους και τις Κατίνες είναι τόσο απλή η διαφυγή από την κρίση, αφού τους το εγγυώνται μεγαλόσχημοι πολιτικοί που διεκδικούν την καρέκλα της εξουσίας, ώστε δε χρειάζεται να σκεφτούν περισσότερο. Αλλωστε η πολλή σκέψη τους κουράζει. Πολύ πιο άνετα αισθάνονται στα τσιπουράδικα και στον “Καφέ με την Ελένη”.

    Ναι, αλλά έχουν και δικαίωμα ψήφου. Και θα μαυρίσουν (στο διάλειμμα από το τσιπουράδικο και την Ελένη) εκείνους τους άθλιους που δεν είχαν δουλειά να κάνουν και έφεραν τα μνημόνια στη χώρα (που δεν είχε πρόβλημα, έτσι τους έχουν δώσει να καταλάβουν) και τους χάλασαν την καλοπέραση. Γιατί βρε αδερφέ, σου λέει, το μνημόνιο έφερε την κρίση εκεί που ήταν όλα (ή τα περισσότερα) καλά. Ετσι τους λένε, αυτό τους εξυπηρετεί, τελεία και παύλα. Ακούγεται και πιο ωραίο αυτό, πιο χαλαρωτικό. Το μνημόνιο έφερε την κρίση, το σκίζουμε και τελείωσε η κρίση. Αμ πως, που έλεγε και ο Χατζηχρήστος. Εμείς είμαστε έξυπνοι, όχι κουτόφραγκοι.

    Μα, ρε παιδιά, η χώρα είχε ανάγκη από χρήμα, από που θα το έβρισκε; Εδώ, άμα πάρεις απάντηση, αυτή κινείται μεταξύ σουρεαλισμού και κομεντί: “Να μας δανείζανε με τους δικούς μας όρους ……”, “Να δανειζόμασταν από Ρωσία, Κίνα, εξωγήινους κλπ που …… τσακωνόντουσαν ποιος θα μας πρωτοδανείσει” κλπ ευτράπελα που άμα το συνεχίσεις φτάνει μέχρι τον Αγιο Βασίλη με τα δώρα και το μάννα από τον ουρανό όχι σαν τροφή αλλά σαν χαρτονομίσματα.

    Όχι, που θα μας κοροιδέψουν εμάς οι κουτόφραγκοι και θα τολμήσουν, οι απαράδεκτοι, να ζητήσουν και λεφτά τους πίσω, τώρα που είμαστε πάνω στη χώνεψη. Αμ πως, που έλεγε και ο Χατζηχρήστος.

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.