Ήμουν κι εγώ εκεί…


γραφει ο απομαχος χαλυβουργος

συνταξηΔιάβασα το άρθρο του Λάκη Λαζόπουλου σχετικά με την  ουρά στην τράπεζα. Είμαι ένας από αυτούς τους απομάχους της ζωής που κάθε πρωί στήνεται στο αντί ταμείου κουτί, κοινώς ΑΤΜ για να εισπράξει αντί του τιμολογημένου εξηντάευρου ένα πενηντάευρο. 10ευρώ* 1.5εκτμ συνταξιούχους = 15εκτμ. Ημερησίως. Αρκετά λεφτά. Αλλά…

Ναι ήμουν κι εγώ εκεί την ουρά, στην Θεσσαλονίκη μπροστά στην τράπεζα μαζί με άλλους περίπου τριάντα απομάχους διεκδικώντας από το βλαμμένο κουτί λίγη συμπόνια για πενήντα ευρώ. Να πάρω γάλα, τυρί, ψωμί, φάρμακα. Να δώσω λίγα λεφτά στα παιδιά μου και κανένα μπισκοτάκι στα εγγονάκια μου.

Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί μαζί με το φιλαράκι μου και πρώην συνάδελφο τον Γιώργο. Και περιμέναμε υπομονετικά και με αυτοσαρκαστική διάθεση να πάρουμε λίγα ψίχουλα έναντι της σύνταξής μας. Και συζητούσαμε και γελούσαμε και πικραινόμαστε και βουρκώναμε. Άμα γεράσεις Λάκη μου γίνεσαι ευαίσθητος, κλαις εύκολα.

Ναι ήμουν κι εγώ εκεί και ήταν και η Σοφία από την γειτονιά μου που υποφέρει από αρθριτικά και από την μέση της. Και τόλεγε και γέλαγε, και έκλαιγε και περίμενε υπομονετικά στην πονόψυχη ουρά.

Ήμουν κι εγώ εκεί και άλλοι πολλοί. Φωνάζαμε δυνατά γιατί δεν ακούγαμε καλά, παίρναμε κι από κανένα χαπάκι. Και δεν πίναμε, παρά την δίψα μας, λίγο νερό γιατί με τόση ώρα στην αναμονή απεύχεσαι να σου ρθεί κατούρημα. Και που θα κατουρήσεις. Και πως θ’ αφήσεις την σειρά σου.

Ναι ήμασταν όλοι εκεί. ’Οσοι ζούμε “πολλά” χρόνια και δεν πεθάναμε, που θάλεγε και ο φίλος μου ο Λοβέρδος.

Και ήταν ανάμεσά μας και ένα παλικαράκι είκοσι χρονών με του παππού την κάρτα. Μ’ αυτή ζει η οικογένεια με τα τέσσερα άτομα

Και δεν λέγαμε πόσο λίγα ήταν τα λεφτά, και δεν βρίζαμε την τύχη μας, ούτε αν θα υπήρχε την επαύριο κι αυτό το πενηντάρικο.

Κοιταζόμασταν στα μάτια βουρκωμένοι, και αυτά έλεγαν πολλά. Ομολογούσαν μια απόγνωση, μια απογοήτευση πως ποτέ μας στην μάχιμη ζωή δεν την ονειρευτήκαμε έτσι. Τα λεφτά της σύναξής μας, απότοκος μεγάλων εισφορών, αξιοποιούνται μονάχα στα φάρμακα και στο πενιχρό μας φαγητό. Όμως, η αγέραστη ψυχή μας ήταν που πάλευε να βγει από το στήθος. Ήθελε ν’ αρπάξει μια σημαία και να χυθεί στον δρόμο να φωνάξει στεντόρεια “Εγώ είμαι το αφεντικό σ’ αυτή την πέτρα. Κανένας άλλος. Γι αυτό πολέμησα, για αυτό αγωνίστηκα”. Δυστυχώς φίλε μου Λάκη στις ηλικίες μας όπως λέει και ο σοφός μας πρόγονος “το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενεί!”.

Αυτή την αδυναμία φίλε μου για να την δεις πρέπει να καθίσεις στην ουρά και τα χρόνια να βαραίνουν στους ώμους σου. Τα μάτια θολά, η φωνή αχνή, η ακοή ανήμπορη. Μα η ψυχή…

Ήμουν και είμαι μεροδούλι μεροφάι. Δεν έχω να κρύψω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα… όμως όχι, φοβάμαι. Φοβάμαι για τα παιδιά μου, για τα εγγόνια μου. Δεν θέλω να επαναλάβω τα ίδια λάθη με το παρελθόν. Όλοι οι παλαιοκομματικοί φρύγανα στη ζωή μας, πρέπει να κάτσουν στην ουρά για να τελειώνουμε.

Αυτός ο νέος πολεμάει για μας, κι εμείς οφείλουμε να βοηθήσουμε. Κλείνοντας τα μάτια να κοιμηθούμε στην χώρα των ασφοδέλων με το χαμόγελο πως κάτι πάει ν’ αλλάξει σ’ αυτή τη γη της μοσχοβολιάς και της ομορφιάς. Στην δική μας γη, την γη των Ελλήνων.

Περὶ τοῦ/τῆς: aristarhos

Προσοχή στην πρίζα, υπάρχει συνωστισμός!
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

2 ἀπαντήσεις στὸ Ήμουν κι εγώ εκεί…

  1. Ὁ/ἡ Hera Mitropoulou γράφει:

    ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΙΝΗΣ ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΟΛΩΝ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΣΚΛΑΒΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΞΕΡΟΚΟΜΜΑΤΟ;

    Μοῦ ἀρέσει

  2. Ὁ/ἡ Ζηδρος γράφει:

    Ελάχιστοι είχαν πραγματική ανάγκη να στηθούν στις ουρές ,μπορούσαν να αντέξουν μια βδομάδα οι περισσότεροι και να δώσουμε ενα ηχηρό χαστούκι στους τοκογλύφους και τις τράπεζες τους.
    Με δυο μακαρόνια με ενα κιλό φασόλια αντέχαμε αφού εχουν ανασταλεί σχεδόν ολες οι πληρωμές σε ΔΕΗ κ.α
    Ξέρω πολλούς συναδέλφους μου συνταξιούχους που είναι κάθε μέρα στις ουρές να προλάβουν να τα πάρουν να ζήσουν πέντε μέρες περισσότερο απο τους άλλους ,αυτοί είναι κατάπτυστοι.
    Δεν είναι ουρά συσσιτίου να πω πεινάει ο άνθρωπος δεν αντέχει είναι ουρά τραπέζης και αυτοί που στήνονται εχουν να περιμένουν κάτι.
    Οι άλλοι που δεν εχουν απολύτως τίποτε που αυτοκτονούν γιατι δεν μπορούν να πάνε ενα κιλό ψωμί στα παιδια τους…..
    Φόβος φόβος φόβος για τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου οι διπλανοί μου ας πεθάνουν…
    Με αυτό το μυαλό δε θα τους σώσεις θα τους σκλαβώσεις συνάδελφε συνταξιούχε.
    Αν χαθεί η πατρίδα δε θα σας σώσει ούτε το πενηντάρικο,ούτε το χιλιάρικο νεοραγιάδες.

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.