«Όλες του κόσμου οι Κυριακές»


οι πυκροδάφνες της λίμνης

Θα προσπαθήσω να παραθέσω τον προβληματισμό μου σχετικά με τις ξένες λέξεις (συνήθως αγγλικές) που χρησιμοποιούμε άλλοι λίγο, άλλοι πολύ στην καθημερινότητά μας. Είναι μια πραγματικότητα η χρήση τους στη θέση των ελληνικών, λες και έτσι ξορκίζουμε τις ρίζες μας, γιατί, αν αναφέρω I love you και όχι σε αγαπώ θα είμαι πιο μορφωμένη ή πιο mast ή in –καλά τα λέω;

Ποιος ξέρει μπορεί στην τελική να καταφέρω να διώξω το φάντασμα του Σωκράτη που ήξερε ότι δεν ήξερε τίποτε!

Όταν στο σχολείο με μάθαιναν γράμματα δεν θα έπρεπε να επιμείνουν τόσο στο «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» κατά τη ρήση του Κωστή Παλαμά, αφού έξω στη ζωή θα είχα να κάνω με άλλου είδους συμπεριφορές και επαφές. Εντέλει είναι πολύ εύκολο να τα φορτώσω όλα στην παγκοσμιοποίηση και να ησυχάσω. Δεν πρέπει όμως!

Κάποιες φορές διαβάζοντας ένα ποίημα αισθάνομαι την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας και αλαφρώνεται η ψυχή μου. Κάποιες στιγμές όταν σιγοτραγουδάω τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, «όλες του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου» γεμίζει χρώματα η ύπαρξή μου, αρώματα και συναισθήματα υπέροχα, «αγαπησιάρικα» όπως τα αποκαλεί ο στιχουργός τους.

Γι’ αυτό αναρωτιέμαι, πια είναι εκείνη η αντίστοιχη λέξη της ξένης γλώσσας που θα αγγίξει τα μύχια της καρδιάς του ανθρώπου αφού η γλώσσα που πρωτοάκουσε και πρωτοαισθάνθηκε είναι η μητρική; Με αυτήν μεγαλώνοντας αποκτά εμπειρίες και θέσεις για τη ζωή ενώ οι ξένες είναι εργαλεία για να γίνοται καλύτερος και σοφότερος.

Έτσι λοιπόν καταλήγω στο «επιστροφή στις ρίζες» μήπως και γίνω καλύτερη και χρησιμότερη βοηθώντας να σταματήσει αυτή η αλλοτρίωση.

Επίσης δεν θεωρώ ωραίο να υπάρχουν ξένες επιγραφές στα καταστήματα ακόμη και σήμερα. Φέρνω ένα παράδειγμα. Άνοιξε ένα κατάστημα με αγιογραφίες και καντηλέρια και ξέρετε πως το ονόμασε; Lytle Gallery. (Μικρή αίθουσα τέχνης). Με   ένα τόσο ελληνικό είδος για εμπόρευμα όπως οι εικόνες, έδωσε ξένο τίτλο στο κατάστημα.

Τις προάλλες πήγα να πάρω κάτι που χρειαζόμουν και άρχισε η καταστηματάρχης να μου απαριθμεί όλες τις ξένες φίρμες που υπάρχουν: Αυτό είναι τάδε, αυτό είναι δείνα.

Την κοίταγα και δεν μίλαγα από απογοήτευση και εκνευρισμό. Δηλαδή θα με έπειθε να αγοράσω ένα προϊόν γιατί είχε την τάδε φίρμα και όχι γιατί είχε σωστά υλικά, και προσεγμένη κατασκευή.

Τέτοιου είδους προβληματισμούς συλλογίζομαι  και όταν δεν μπορώ να βρω τη λύση τους δεν  λέω «να ζει κανείς ή να μη ζει», απλά  διαβάζω τον αγαπημένο Κ.Π. Καβάφη και χαίρομαι που η μητρική μου γλώσσα είναι η ελληνική!

Σας το χαρίζω!

 « Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε.

Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι,  και λέγοντας το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτούταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι- το σωστό- εις όλην την ζωή του.»

Κ.Π. Καβάφης

Με τιμή

Φιλία Βαγιάκα

 

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.