H χαμένη τέχνη της αλληλογραφίας.


αρχείο λήψης

Είχαμε αναφερθεί στην χαμένη τέχνη της αλληλογραφίας και με την ευκαιρία ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα από γράμμα που έστειλε ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης στον πεζογράφοΓιώργο Θεοτοκά. Παρατηρήστε την λεπτότητα και την ευαισθησία που διακρίνουν έναν άνθρωπο μεγάλης καλλιέργειας αλλά και άλλης εποχής.Αθήνα, 9 Μαρτίου 1931
Αγαπητέ μου φίλε,
Σου είχα κάποτε υποσχεθεί να σου γράψω ένα γράμμα για το βιβλίο σου που περιμέναμε. Ήταν ένα βράδυ σε μια μισοσκότεινη γωνιά ενός βουερού υπογείου, ανάμεσα σε δυο ποτήρια ουίσκι. Τώρα, καθώς γεμίζει η μέρα την κάμαρά μου, διστάζω. Δε μ’αρέσει να κρίνω τους άλλους. Φοβούμαι πάντα μήπως μου ξεφύγει τίποτα που θα μπορούσε να μαράνει τους μικρούς βλαστούς που βγαίνουν στην ψυχή τους. Ίσως κάτι που μας φαίνεται ελάττωμα στην αρχή, δυναμωμένο και πολλαπλασιασμένο να γίνεται αρετή. Έπειτα, όλοι τριγύρω μας αρνιούνται καθένας χωριστά τον άλλο και όλοι μαζί τον εαυτό τους: δε μ’αρέσει η άρνηση. Αυτά για να σου πω πως βρίσκομαι σε δύσκολη θέση. Μέσα στο βιβλίο σου βρήκα λουλούδια, βρήκα και ζιζάνια. Θέλω να σου γράψω και για τα δυο και δε θέλω ούτε να σε πικράνω ούτε να σε κολακέψω. Συμφωνείς πως αυτό είναι το χρέος μου. Ελπίζω να μην παρεξηγηθώ.
Έχω μπροστά μου τις Ώρες Αργίας και γυρίζω τα παραθυρόφυλλα της ψυχής σου. Άλλα διαφανή, άλλα διάφωτα, προσπαθώ να κοιτάξω και να διακρίνω. Η «γεωλογική σύνθεση του εαυτού σου» είναι μπροστά μου σαν τομή εδάφους…»

Γιώργος Θεοτοκάς & Γιώργος Σεφέρης «Αλληλογραφία (1930-1966), Φιλολογική επιμέλεια Γ.Π. Σαββίδης, Ερμής, Αθήνα 1975
http://peopleandideas.gr/2012/05/25/letter-2/

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Μία ἀπάντηση στὸ H χαμένη τέχνη της αλληλογραφίας.

  1. Ὁ/ἡ Πετρος Καλογεροπουλος γράφει:

    Γιατι,αλλες εποχες,τα παιδια, στο σκληρο και “βαρβαρο”εκεινο εκπαιδευτικο συστημα,αφηνονταν να ΒΙΩΝΟΥΝ : τη χαρα και τη λυπη της αποτυχιας ή της επιτυχιας,τη φιλικοτητα ή την εχθροτητα χωρις παρεμβαση ανωθεν,τα συναισθηματα αγαπης και μισους με ολες τις παρενεργειες τους,την αδυναμια και τη δυναμη απο τη φυσικη τους αφετηρια,την απογοητευση ή τον θριαμβο…κι ολα τα αντιθετικα παρομοια, ΧΩΡΙΣ τον ακραιο προστατευτισμο που τα παθητικοποιει και τα καθιστα ανικανα να συλλαβουν τα σχετικα μηνυματα που θα τα “οχυρωσουν” εναντι των προκλησεων της ενηλικης ζωης. Γιατι ολα αυτα τα “επιφοβα” κι “επικινδυνα” κι “απανθρωπα” – και ,βεβαια,δεν μιλαω για καταστασεις παθολογικης ,νευρωτικης,παρανοιας- μετατρεπονταν,διυλισμενα απο την εμπειρια και την φυσικη ωριμανση,σε δυναμη ηθους,προσωπικοτητας,σθενους αλλα και σωματικα εννοουμενου αλληλο-και-αυτο-σεβασμου(γι αυτο ,καποτε,δεν συναντουσες ευκολα τον “χοντρο” ή τον “μαμακια”…υπηρχε η εσωτερικη αισθηση ντροπης)

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.