Σταύρος Ξαρχάκος μουσικοσυνθέτης(14 Μαρτίου 1939-).


Stauros-Xarhakos

Ο Σταύρος Ξαρχάκος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα το 1939 σε μια χρονική περίοδο που ήταν πολύ δύσκολη για ολόκληρη τη χώρα. Η Αθήνα του τότε δεν θυμίζει σχεδόν καθόλου την Αθήνα του σήμερα. Τα στενά δρομάκια με τις μονοκατοικίες, τις κεραμιδένιες σκεπές των σπιτιών, οι φτωχογειτονιές με τις αυλές κ.α. είναι το σκηνικό που θα εμπνεύσει κατά ένα μέρος το έργο του Σταύρου Ξαρχάκου. Αυτό γίνεται αισθητό όταν γράφει μουσική για κινηματογραφικές ταινίες την δεκαετία του ‘60. Επάξια θεωρείτε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες και αυτό αποδεικνύεται από το πλούσιο μουσικό του έργο, την αναγνώριση του από το κοινό και τις βραβεύσεις του .
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Σ. Ξαρχάκος σπούδασε στο Παρίσι και στην Νέα Υόρκη αφού πρώτα είχε αποφοιτήσει από το Ωδείο Αθηνών.

maxresdefault

(ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΖΑΜΠΕΤΑ)

Στα πρώτα του βήματα γράφει μουσική κυρίως για το θέατρο και τον κινηματογράφο και γι’ αυτό του το έργο ξεχώρισε. Το 1963 γνώρισε τη μεγάλη του επιτυχία με τη μουσική της ταινίας του Βασίλη Γεωργιάδη «Κόκκινα Φανάρια», τεράστια κινηματογραφική επιτυχία.

Τα τραγούδια «Άπονη ζωή», «Φτωχολογιά» και το «Παράπονο» έγιναν μεγάλες επιτυχίες αγγίζοντας τις ψυχές των ανθρώπων οι οποίοι ταυτίστηκαν με τους στίχους αυτών των τραγουδιών. Ήταν τα πρώτα τραγούδια που έγραψε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.

Με τον ίδιο τίτλο κυκλοφορεί και ο πρώτος του δίσκος που πλουτίζεται με τις επιτυχίες «Σαββατόβραδο στην Καισαριανή», «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι», όλα σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

 

Προς το τέλος της δεκαετίας του ’60 το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στην κλασική μουσική, μελέτησε την αρμονία, την σύνθεση και την διεύθυνση ορχήστρας.
Για τον σκοπό αυτό έμεινε αρκετό χρονικό διάστημα στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη, κοντά στην Nadia Boulanger και τον David Diamond. Στις αρχές τις δεκαετίας του ’70 συνάντησε τον Leonard Bernstein με τον οποίο συνεργάστηκε για αρκετό καιρό διευθύνοντας πολλά κονσέρτα.

Στα έργα του περιλαμβάνονται σουίτες για μπαλέτο, κονσέρτα αλλά και συμφωνικά έργα. Σπουδαίος του δίσκος θεωρείται το βραβευμένο του έργο «Το Ρεμπέτικο» (1983)του Κώστα Φέρρη (στίχοι Ν. Γκάτσος). Η ιστορία τοποθετείται στην Σμύρνη, αφορά τον ρεμπέτη τραγουδιστή Παναγή, την προσωπική του ιστορία αλλά και της κόρης του. Όλη η ταινία η οποία είναι βιογραφική, έχει τα αρώματα εκείνης της σχεδόν ξεχασμένης εποχής όπου γεννιέται και ανθίζει το ρεμπέτικο.

Ο Σ. Ξαρχάκος θεωρείται επιπλέον, και σπουδαίος ενορχηστρωτής με πιο πρόσφατη δουλειά την «Ερημιά» του Μίκη Θεοδωράκη και του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Έχει γράψει τραγούδια σε περισσότερους από 42 δίσκους, συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους λαϊκούς ερμηνευτές, έγραψε μουσική για 21 ταινίες και 15 τηλεοπτικές παραγωγές. Επιπλέον, έχει γράψει μουσική για αρχαίες τραγωδίες, δράματα και διεθνή μπαλέτα.

Έχει βραβευτεί πολλές φορές σε κινηματογραφικά και μουσικά φεστιβάλ, όπως στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Τον Μάιο του 1994 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Καλών τεχνών στο πανεπιστήμιο Adelphi της Νέας Υόρκης. Στις αρχές της επόμενης χρονιάς ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της «Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής»(ΚΟΕΜ).

Διατέλεσε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων και αργότερα αντιδήμαρχος Πολιτιστικών Θεμάτων.

. Επίσης, διατέλεσε Βουλευτής Αθηνών αλλά παραιτήθηκε πολύ σύντομα. Διατέλεσε Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας από το 1999 έως το 2004.

ΤΟΜΕΑΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΩΝ ΕΟΕ
ΣΟΦΙΑ ΜΑΓΟΥΛΙΩΤΗ
http://www.eoellas.org/2013/10/06/viografiastaurosxarhakos/

Κάτω στον Πειραιά
Μουσική: ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ
Στίχοι: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Ερμηνεία: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ, ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

Σταύρος Ξαρχάκος: Ήθελε να γίνει απόλυτος άρχοντας

images (2)

«Νομίζει κανείς ότι μπορεί να προσφέρει, ότι μπορεί να είναι χρήσιμος στην κοινωνία για την παραγωγή έργου. Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται ότι είναι επιεικώς αφελής, καθώς στην πολιτική, που είναι δομημένη για να υπηρετεί συμφέροντα και να νέμεται το δημόσιο αγαθό, δεν υπάρχει χώρος για τη δημιουργία και για να υπηρετήσεις το δημόσιο αγαθό».
Θα πίστευε κανείς ότι ο άνθρωπος που διατύπωσε αυτόν τον καθαρό λόγο της μετανοίας για την εμπλοκή του στην αρένα της πολιτικής, ο κορυφαίος συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος, πρώην αντιδήμαρχος Αθηναίων σε θέματα πολιτισμού, πρώην βουλευτής και πρώην ευρωβουλευτής (2000-2004) της Νέας Δημοκρατίας, θα απέφευγε τις κακοτοπιές. Πόσω μάλλον στην ανατιναγμένη Ελλάδα των μνημονίων και στα ώριμα 74 χρόνια του, χορτασμένος από αναγνώριση.
Κι όμως, ο Ξαρχάκος ανακατεύτηκε ξανά με τα πίτουρα. Δέχτηκε να γίνει πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου, «κατέβασε» μία πρώτη εισήγηση εντελώς θεωρητική («Εισηγήθηκα ένα γενικό διάγραμμα αρχών και πολιτικών κατευθύνσεων…» – ωραία λόγια, δηλαδή), κι όταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού, ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης, ανακοίνωσε το ρεπερτόριο της ερχόμενης σεζόν, ο Ξαρχάκος κατήγγειλε αιφνιδιασμό, «άδειασε» και τα μέλη του Δ.Σ. ότι δεν τον στήριξαν, διέρρευσε στα ΜΜΕ ότι διαφωνεί με δύο επιλογές (ένα έργο με τον Λάκη Λαζόπουλο κι ένα με τον Πέτρο Φιλιππίδη – δεν έκανε όμως κανέναν κόπο να μας εξηγήσει γιατί), τα βρόντηξε κι έφυγε.
Ας μην το παιδεύουμε. Ο Ξαρχάκος ήθελε να γίνει φωτισμένος δικτάτορας. Κι ο Χατζάκης όχι μόνο του έκοψε «μαχαίρι» τον δρόμο, αλλά του πήρε και τον ρόλο. Η ουσία είναι ότι το Εθνικό μας Θέατρο έχει παράδοση φωτισμένων δικτατόρων, μικρή σημασία έχει αν είναι ο Κούρκουλος, ο Χουβαρδάς, ο Χατζάκης ή άλλος.
Πράγματι, ο νόμος ορίζει ότι ο καλλιτεχνικός διευθυντής εισηγείται, δεν αποφασίζει και ανακοινώνει διά του Τύπου. Και πράγματι, οι επιλογές ρεπερτορίου πρέπει να εξετάζονται από το Δ.Σ. του Εθνικού, κάτι που δεν έγινε. Όμως ποτέ το Εθνικό δεν λειτούργησε έτσι.
Το θέμα δεν είναι η σύγκρουση δύο δοτών και προσωρινών μικροκατόχων εξουσίας, όπως συνέβη στο βαρετό ματς Ξαρχάκος – Χατζάκης (σημειώσατε 2). Είναι το αν θέλουμε επιτέλους το Εθνικό Θέατρο να λειτουργήσει διαφορετικά, είτε εφαρμόζοντας το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο είτε υιοθετώντας ένα καινούργιο.
Το «θέλουμε» είναι σχήμα λόγου, τώρα που οι πόροι είναι ελάχιστοι, η κοινωνία ψυχορραγεί και οι υπουργοί Πολιτισμού θέτουν ως προτεραιότητες φτηνούς στόχους, είτε ακατάληπτους (η «άυλη πολιτιστική κληρονομιά» του Κώστα Τζαβάρα, την οποία δεν κατάλαβε ποτέ, γι’ αυτό και δεν μπορούσε να την περιγράψει) είτε πολυφορεμένους (η «επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα» του Πάνου Παναγιωτόπουλου, άρωμα Μελίνας με έλλειμμα φαντασίας).
«Πού τραγουδάς αυτήν την εποχή, να έρθουμε να σε δούμε κανένα βράδυ;» λένε πως ρώτησε τον Σταύρο Ξαρχάκο ένας συνάδελφός του της Νέας Δημοκρατίας όταν ήταν βουλευτής.
Αν απάντηση σ’ αυτό το γελοίο ερώτημα είναι οι δημιουργικές και πολιτικές εξάρσεις μιας ολόκληρης ζωής, ο Ξαρχάκος διαθέτει αδιαμφισβήτητα εύσημα, ήδη από τις άγριες μέρες της χούντας, όταν πήγαινε, παρέα με τον Νίκο Ξυλούρη, στο Πολυτεχνείο τον φοβερό Νοέμβρη του ’73 κι όταν έγραφε τα λυτρωτικά τραγούδια για την παράσταση του «Μεγάλου μας Τσίρκου» του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Από αυτό το σημείο όμως μέχρι να έχει δημόσια πόστα για να κάνει κι αυτός ό,τι γουστάρει – το πόντιουμ της Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής το χρησιμοποίησε συχνά για να προβάλει το έργο του, πέρα απ’ τα όρια της σεμνότητας και της δεοντολογίας –, υπάρχει διαστημική απόσταση.
http://www.topontiki.gr/article/56331/stayros-xarhakos-ithele-na-ginei-apolytos-arhontas

Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.